Dan wil ik wel in dienst, zei ze

Dan wil ik wel in dienst, zei ze

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Ik wil wel in dienst, zei ze – PopUpGedachte #78 – 14 juli 2016

Ze was lesbisch en dat was nooit een probleem geweest voor iemand zei ze, maar nu ze naar de PopUpkerk ging, was het wel heel ingewikkeld om dáárvoor uit te komen. Wat moet je zeggen tegen mensen? Je kunt niet zeggen dat je naar een kerk gaat, dan is het gesprek voorbij. Wat mensen dan denken klopt zo niet met wat je doet.

Uit de kast komen voor je geaardheid is fine, religieus ligt dat echter heel wat ingewikkelder. Toch raakte ze thuis in de club. Ze zei tegen haar vrienden ‘ik ga naar ‘mijn kerkje”, dat gaf al veel meer ruimte. Hoe simpel kon het zijn. Toch was God een ingewikkeld woord, uit een ander universum en schiep meteen afstand. Behalve die ene keer misschien. We lazen die ochtend een tekst als deze:

broers, zussen, met een beroep op Gods barmhartigheid vraag ik om uzelf als een levend, heilig en god welgevallig offer in zijn dienst te stellen want dat is de ware eredienst voor u. En we citeerden Etty Hillesum en Rowan Williams – die ‘god’, wat dat ook moge zijn, zoekt handen en voeten op aarde die tekens zijn dat deze wereld niet leeg en verlaten is. ‘Oh zei ze, in dat geval wil ik wel in dienst’.

Ik keek haar aan. Ter plekke dan maar dopen? Nee, eerst vragen waarom? Nou zei ze, ik doe vrijwilligerswerk en dan mag je van de organisatie nooit je telefoonnummer geven om je privé – leven te beschermen tegen claimende zorgbehoeftigen. Maar wat ben ik dan aan het beschermen? Die zinloze avonden in de kroeg tegen een oud vrouwtje dat heel graag aandacht wil? Ik moet misschien wel mijn omgang me dat oude vrouwtje beschermen tegen een cultuur die zegt dat je dát doet uit hulp en dat je verder aan jezelf moet denken.

Ze had een verhaal nodig om zich nog meer te kunnen geven. Een verhaal als het christelijke al had ze het misschien ook ergens anders kunnen vinden.

Die tekst vervolgt met: Wie de gave heeft bijstand te verlenen, moet bijstand verlenen, wie de gave heeft te onderwijzen moet onderwijzen, wie de gave heeft te troosten, moet troosten, – doen wat je bent, is eigenlijk de opdracht, een ĺévend offer, een beeld van overgave dat niet zieltogend op een altaar ligt dood te gaan maar dat op twee pootjes rondloopt en zich geeft. Verder met Paulus – wie iets vergeeft moet dat zonder bijbedoeling doen, wie leiding geeft moet dat doen met volle inzet (hoog tijd voor mij om met vakantie te gaan want de volle inzet is tanende), wie barmhartig is voor een ander moet daarin blijmoedig zijn. – dat is een mooie afsluiter. Geef vrolijk om een ander, zoiets. Dat zou een hoop neerbuigendheid en zuchten voorkomen. Maakt het ook veel makkelijker om aan te pakken. Wat een tekst weer vanochtend.

Het is nogal praktische praat vanochtend. Over inzet enzo, maar er is meer. Het gaat niet alleen om de inzet zelf. Het zijn ook symbolen, tekens die worden opgericht in de stroom van de tijd, om niet te vergeten dat er meer is en dat het anders kan.

In de oudste tekst van vandaag over Jozua en dat vroeg-joodse volkje moeten ze de Jordaan oversteken en door een godswonder, vertellen de teksten, blijft het water juist op het moment dat ze erin stappen halverwege steken en kunnen ze droog verder. Ze moeten een grote stenenhoop oprichten en ‘vertel ze’ staat er ‘dat toen de ark de Jordaan inging het water werd afgesneden en dat deze stenen daarvan voor eeuwig een gedenkteken zijn’. Dat moet verteld. Het gedenkteken. De wereld is niet leeg, resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst, maar geven wel geloof, hoop en sporen aan tot liefde. En wij zijn gevraagd om dergelijke tekenen te zijn.

Jezus van Nazareth sterft zo. Als een dood offer, wat veder leeft. En Mattheus vertelt hoe hij zegt: over twee dagen is het Pesach dan wordt de mensenzoon (hijzelf, stijlfiguur) uitgeleverd om gekruisigd te worden. Hij weet wel wat hem te wachten staat. De rest gelooft er niets van. Eentje voelt het aan. Een vrouw. Ze breekt een kostbare parfumfles en terwijl iedereen hoestend in de verstikkende damp zit die alleen in kleine druppeltjes fantastisch is – en kritiek levert op de verspilling door deze dame’ zegt Jezus: door dit uit te gieten heeft ze me voorbereid op mijn graf’.

Al onze acties hebben ook symbolische waarde en mogen dus soms een absurd royaal gebaar zijn van inzet, liefde en tijd – voor de één verspilling omdat het allemaal niet zo nodig is per se, voor de ander een teken van hoop. En die hebben we nodig, tekenen van hoop.

‘Ik wil wel in dienst’ zei ze. Wat een manier om naar je eigen leven te kijken. Ik wil ook wel. Nu kijken wat er vandaag op dát werkbriefje staat. Liefs.

Deze teksten inspireerden Rikko vanmorgen:

Jozua 3:14-174:7

Romeinen 12:1-8

Matteüs 26:1-16