Het einde is nooit het einde

Het einde is nooit het einde

Opstaan met Lazarus: Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Het einde is nooit het einde – PopUpGedachte Donderdag 7 juli

sommige dingen zijn onoverkomelijk. Dat voelt in elk geval zo als ze nog niet gebeurd zijn. Als mijn geliefden dood gaan hoef ik niet meer te leven. Een audiotechnicus die zich voorstelt dat hij doof zou worden. Een sporter die niet meer zou kunnen lopen. Onoverkomelijk.

Ik vond het ooit opeens totaal absurd dat mijn broer een kind verwachtte, een meisje. Ze is inmiddels een middelbare school scholiere, maar zover was het toen nog niet. Ik dacht; wat doe je jezelf aan? De verschrikkelijke pijn die je kan overkomen als haar iets zou gebeuren. Waarom? Doe niet? Je legt je hart weg in het leven van iemand die je nooit helemaal zult kunnen beschermen. Als haar iets gebeurt.. waar moet je het dan nog zoeken?

Onoverkomelijke dingen blijken nooit helemaal onoverkomelijk. In het geval van mijn broer hoefde dat gelukkig niet bewezen te worden. Maar die dominee die een fout maakte en allerlei vertrouwen schond van gemeente, leiderschap en alles. Ik dacht die man .. hoe moet dat ooit nog? Maar ook dat bleek niet het einde, maar een nieuw begin.

Jezus voorspelt het einde vanochtend. Als zijn leerlingen hem wijzen op de imposante tempelgebouwen, wat hun hart is en de ziel van hun wereld, het teken dat god de wereld nog niet helemaal aan het lot heeft overgelaten en Jezus zegt: ‘ hebben jullie dat alles goed gezien? Ik verzeker jullie: geen enkele steen zal op de andere blijven, alles zal worden afgebroken.’

Niemand wil dat weten. Zijn leerlingen willen alleen weten wanneer het einde komt en denken dat het over het letterlijke einde van de wereld gaat. Zo noemen ze het. Het einde. De wereld die vergaat. En Jezus zegt dat het pittig voor ze zal worden voor die tijd, dat mensen hen naar het leven zullen staan, maar dat het einde pas komt als het Goede Nieuws van het Koninkrijk zich aan het verspreiden is over de hele aarde.

En dat is gebeurd. In 70 na christus is de joodse tempel zo grondig verwoest en ontwijd dat niemand ooit nog zou denken dat er een rest zou overblijven, zó totaal vernederd en kapotgemaakt. Dat was het einde. Er was geen groter horror denkbaar. Als hun god in hun ogen dat laat gebeuren dan is er geen hoop meer voor hen en voor deze wereld.

Maar voor wie goed rondkeek ondertussen was er hoop. Er waren namelijk volgelingen van Jezus van Nazareth de wereld door aan het trekken en aan het vertellen dat de tempel niet nodig was en god zich juist wel weer om de wereld had bekommerd en overal mensen aan het verzamelen was die dat durfden te geloven en weer zo durfden handelen – alsof het goede aan de macht was en elk kwaad op zijn laatste benen liep. Dat was die eerste christelijke beweging, een lopend vuurtje.

Belangrijkste punt? Uit de geschiedenis blijkt dat datgene wat ik als het meest heilig en onmisbaar beschouw, omdat mijn hart het niet zou overleven of mijn hoop of mijn ziel als dat zou verdwijnen – datgene wat voor mij tekenen zijn dat ik er toe doe in de wereld: mijn geliefde, mijn kinderen, mijn mogelijkheid om te denken, te zien, te horen, te bewegen – en je hebt het niet nodig. Het ís niet het einde als dat verdwijnt. Maar een nieuw begin.

Ondenkbaar, onmogelijk, grof ook om te zeggen. Maar daar zit ergens dat geloof. Waarom de joodse godsdienst van toen niet meekon in de nieuwe vorm? Paulus zegt het zo: ze handelen alsof het afhangt van hun daden en niet van hun geloof. Ze zijn ove de steen gestruikeld waarover geschreven staat: in sion leg ik een hoeksteen waarover men struikelt, een rotsblok waaraan men zich stoot, maar wie gelooft komt niet bedrogen uit.

Het is een bijzondere rottige hoeksteen die onverzettelijk beweert dat wat jij als het enige echt belangrijke in je leven beschouwt, je tempel, de steun voor wie je bent, het is pijnlijk voor je schenen als iemand beweert dat je dat niet nodig hebt. Dat het verlies ervan niet het einde is maar een nieuw begin zou kunnen zijn. En de tekst zegt het niet vanochtend, die gaat over de tempel, maar het impliceert het wel. Zo werkt het blijkbaar in onze wereld. Niet je daden, niet dat wat je kunt doen of waar je concreet op kunt leunen in het leven is je vertrouwen waard. Het kan verkruimelen, het is te kwetsbaar. Wat rest is geloven, vertrouwen, hopen, liefhebben en open ogen. Omdat elk einde echt een nieuw begin is. Ik hoop het maar.

Dit zijn de teksten die Rikko inspireerden: