Mijn God, wie huilt er om Bagdad?

Mijn God, wie huilt er om Bagdad?

Waarom raakt het immense leed me niet meer? Jan vraagt het zich af na de bloedige aanslag in Bagdad waarbij meer dan 300 mensen omkwamen.   

De aanslagen in Parijs en Brussel gingen gepaard met een schokgolf van angst en ontzetting in Europa. Volkomen terecht wat mij betreft. Een handvol idioten die het leven van onschuldige mensen beëindigen. Zoiets is niet te bevatten. Het is oneerlijk en laf. Er valt nauwelijks te vechten tegen dit soort terrorisme en wat achterblijft is een gevoel van intens verdriet en angst.

Mijn socialmedia-timeline vulde zich met avatars van Belgische en Franse vlaggen als teken van solidariteit. En in de commentaren op dezelfde media werd gebruik gemaakt van stevige anti-islam retoriek. We sloten de rijen, rouwden collectief en plaatsten een hek voor ons hart om te voorkomen dat een moslim ons ooit nog zou kunnen schaden. Zelfs in de Tweede Kamer werden de aanslagen herdacht.

Stilte in de timeline

Zondagmorgen 3 juli 2016 Bagdad. Kort na middernacht liet een zelfmoordterrorist een vrachtwagen ontploffen in een sjiitisch winkelgebied in de wijk Karada. Het dodental van deze laffe aanslag is inmiddels opgelopen tot zo’n 300 mensen waaronder veel kinderen. In het winkelgebied waren – als gevolg van de Ramadan – veel gezinnen aanwezig die met elkaar een maaltijd gebruikten. Allemaal werden ze uit het leven weggerukt.

Dit keer blijft het stil in mijn timeline op social media. Er is een enkel bericht over de aanslagen, maar collectieve verontwaardiging blijft uit. Niemand vervangt z’n avatar door een Irakese vlag. Op gebouwen in Europa worden de kleuren van de Irakese vlag niet geprojecteerd zoals dat wel werd gedaan na de aanslagen in Parijs en Brussel.

Wat is er mis met mij?

Goed, Parijs ligt zo’n 500 kilometer van Amsterdam en Bagdad bijna 5000 kilometer. Maar toch. Is het ene mensenleven meer waard dan het andere? Leven we werkelijk in een situatie waar blanke, dode lichamen harder bij ons binnenkomen dan lichamen uit het Midden-Oosten? Wie huilt er om Bagdad in Europa behalve de vele Irakese migranten die hier zijn?

Ik bekijk de foto’s van de aanslagen op de websites van de diverse internationale nieuwszenders. Afschuwelijke beelden op mijn scherm. Maar ook ik vervang mijn avatar niet voor een Irakese vlag.

Wat is er toch mis met me? Goed, ik voel me lamgeslagen, machteloos en verdrietig, maar het voelt net even anders dan de aanslagen dichterbij huis. Ik schaam me diep.

Te veel leed…

Op Twitter circuleert een kaartje waarop elke bomaanslag in Bagdad van de laatste tien jaar met een rood stipje is aangegeven. Ik word er misselijk van. De ontelbare stipjes vormen een bloederig patroon van dood en verderf. Ineens besef ik dat we ons waarschijnlijk hebben leren afschermen voor die pijn en die wanhoop. Welk mens kan zoveel leed verdragen?

Zou het daarom zijn dat we marsen organiseren in onze steden na een aanslag op de redactie van een magazine in Parijs, maar niet voor een aanslag op gezinnen in Bagdad? Is er te veel leed en onrecht op deze wereld? Zo afschuwelijk veel dat we er niet mee kunnen en willen dealen? Ik vrees van wel.

Mijn God, wie huilt er om Bagdad?

Wie worstelt er middenin de nacht met het onrecht in Homs?

Met de doden in Jeruzalem, het onrecht in Jericho?

De dreigende hongersnood voor 42 miljoen Afrikanen?

 

Zo veel leed op deze aarde en wij amuseren ons dood.

Laat ons opstaan uit onze Netflix-graven en leven als nooit tevoren.

Strijdend tegen elke vorm van uitbuiting en onrecht.

Laat ons uw liefde delen in een verrotte wereld.

 

Geef ons het lef om verder te kijken dan het scherm van onze iPhone.

Naar een wereld die sterft in haar haat.

Laat ons huilen om Bagdad

Van het begin van de nacht tot de dageraad