Je moet het ruim zien

Je moet het ruim zien

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Je moet het ruim zien – PopUpGedachte 28 juli 2016

Ik weet niet of het wetenschappelijk is aangetoond maar iemand vertelde me ooit dat de fysieke breedte van de blik van mannen en vrouwen verschilt. Als vrouwen voor zich kijken zien ze in een straal van zo’n 180 graden om zich heen. Het blikveld van mannen is smaller, zij moeten dus naar links en rechts kijken om evenveel te zien.

Dat is toch een merkwaardig verschil? Het zal gradueel zijn, in die zin dat er ook mannen zijn met brede blik en vrouwen met een smaller blikveld maar dit is een gemiddelde. De kans is groter.

En ik herken het in de praktijk. Als ik weg wil uit huis pak ik wat ik denk nodig te hebben op weg naar de deur, gris in de loop de sleutels van de haak en stamp de trap naar beneden. Daar kom ik tot de frustrerende conclusie dat ik iets ben vergeten, waardoor ik terug moet. Trap op, extra spullen pakken en weer naar beneden. Op slechte dagen moet ik dan nog een keer, omdat er nog iets aan mijn aandacht is ontsnapt. Op goede dagen sta ik heel lang te wachten beneden tot mijn vrouw eindelijk ook zover is. Zij hoeft nooit terug. Voor zij de deurklink in haar hand neemt heeft ze alles meegenomen in haar gedachten.

Er circuleert zo’n lijstje op internet. Wat mannen en vrouwen doen als ze naar bed gaan. De vrouw: tafel afruimen, gordijnen dicht, licht uit, verwarming laag, afwasmachine aan, was ophangen, kleren opvouwen, etc etc etc etc etc. De man: gaat naar bed. Inderdaad om daar te constateren dat hij iets vergeten is. Bed uit, regelen, terug naar bed.

We zijn verschillend, wij mannen en vrouwen. En al is de samenleving in Bijbelse tijden nogal patriarchaal, de rol van de vrouw is essentieel in de ontwikkeling van het verhaal. Vanochtend lezen we over Debora. ‘ in die tijd was een zekere Debora rechter over Israel, ze was profetes en hield zitting onder de Deboraboom. En daar kwamen de Israëlieten haar hun rechtsgeschillen voorleggen. Het wordt genoemd maar zonder verbazing. En zij is de enige die leiding heeft in het volk. Er is geen koning, geen president of politieke raad. Er zijn de voorschriften van God en een wijze vrouw die bij twijfel een knoop doorhakt. Wat een mooie wereld. Zij spoort stamhoofden aan als er een overwinning geboekt moet gaan worden. De man vanochtend vertrouwt het niet helemaal en vindt dat ze meemoet. Dat is goed zegt, maar weet dat je geen eer zult behalen aan de overwinning, die zal toevallen aan een vrouw. En zo gebeurt het ook, niet aan Debora maar een ander daadkrachtig type. Zwakke man, krachtige vrouwen en een land dat werkt. Sowieso in elke patriarchale samenleving he, we kunnen wel denken dat de vrouwen in sommige delen van de islam worden onderdrukt maar op weinig plekken is er zoveel respect voor moeders en vrouwen en reken maar dat ze de bevelen uitdelen terwijl de mannen buitenshuis moeten uitvoeren wat zij hebben bedacht. En ook de gereformeerde ouderlingen zitten op hun vergaderingen met instructies van de vrouw in het hoofd.

Vanochtend wordt het dode lichaam van Jezus van Nazareth van het kruis gehaald door een man met lef. Jozef van Arimatea. Een rijk man die niet vreest voor zijn positie als hij eer wil bewijzen aan die gehate Jezus. Hij legt hem in een graf en dan staat er ‘Maria uit Magdala en de andere Maria bleven wachten. Ze waren tegenover het graf gaan zitten.’ Zij gaan nergens heen maar wachten op wat er komen gaat.

De man was toch dood? Ja, maar hij had het een en ander gezegd. Er moest nog wat gebeuren. Of ze konden het gewoon nog niet geloven en wachten tot hij op zou staan. Oh wacht, dan konden ze het juist wel geloven. Punt is: Jozef fikst een graf en onderhandelt, de vrouwen kijken, observeren, wachten.

Dat is misschien wel het belangrijkste wat ik heb geleerd van Joanne, mijn vrouw. Kijken en wachten. Ze is kunstenaar en ziet als geen ander of iets klopt. Of een beeld klopt. Niemand kan dan zeggen waarom het precies klopt maar de kleuren en verhoudingen matchen en alles is in balans. Diep frustrerende observaties voor een jongetje als ik die gewoon wil weten wat er dan precies klopt en waarom het niet zou kloppen als er een andere kleur aan was toegevoegd. Kon het niet gewoon beredeneerd worden? Nee, zegt Joanne dan, en schuift nog met wat kleuren en vormen, ze is interieurarchitect. Maar ook in keuzes in het leven. Ik wil naar Idomeni met Pasen. En ze kijkt en denkt en zegt: ok, dan moeten we wat regelen met de kinderen. Die klopte. Ik deel met haar dat we eigenlijk ook ruimte zouden moeten hebben voor een vluchteling in huis, jaren geleden al weer. Ze kijkt en denkt en zegt: ja, zou wel tof zijn. Moet ik er achteraan? Weet ik niet, zegt Joanne. Het lijkt geen tijd te zijn. Het valt niet op zijn plek. Als Mohamad in beeld komt en alles in elkaar past, klopt het helemaal. Wat wilde ik in eerste instantie? Een vluchteling gaan zoeken bij mijn overtuiging dat we er een in huis moest hebben? Dat was mijn redelijkheid, mijn blikvernauwing. Die van mijn vrouw wacht en luistert en neemt allemaal onzichtbare zaken mee in de overweging. Tot het klopt.

Mannen en vrouwen zitten nogal anders in elkaar, biologisch, spiritueel, emotioneel. Al ben ik veel emotioneler dan mijn vrouw trouwens. Gelukkig. Als we dat beiden waren, werd het een bende. En we hebben elkaar nodig, wij mannen en vrouwen, homo hetero, gay of holebi, single, getrouwd, gescheiden of in love, liefdevol en met respect en bewondering leren van de kracht van de ander. Niet om het dan vervolgens zelf ook te kunnen, een beetje misschien, je kunt leren het andere perspectief te zien, maar het is vooral om samen zowel gefocused als met brede blik te kunnen opereren. En de ander een eigen rol toe te vertrouwen, zodat je zelf ook je eigen rol kunt pakken. Totdat het op zijn plek valt.

Rikko las vanochtend de volgende teksten: