Op onbekend terrein

Op onbekend terrein

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Op onbekend terrein – PopUpGedachte #77 – woensdag 13 juli

Ze zeggen dat we met het verlies van de grote verhalen de moraal zijn kwijtgeraakt, dat de grote burn-out rate in onze samenleving te maken heeft met het verlies van de instituten waar je je tegen af kon zetten en die je kon volgen. We zijn op onbekend terrein beland in ons denken zoals Europa na een Brexit. Breken met God en kerk was nodig en zinnig, het gaf een hoop verlies maar er was geen andere weg. Teveel weerstand, teveel onbegrip, teveel verwijdering. Het lijkt werkelijk op een Brexit, die verlichting. Maar daarna, dus ‘onbekend terrein’.

Interessant is dat de wereld dat altijd geweest is voor dat volkje van die god JHWH, die god van Abraham Isaak en Jakob. De beroemde zin ‘een zwervende Arameeer was mijn vader’ is de identiteitsvormende zin voor heel veel Joden. In de wereld, niet van de wereld, Paulus doet ook zoiets. Die gelovende teksten van christendom zijn dus wel vertrouwd met onbekend terrein. Maar hoe vind je dan je weg?

Jozua gaat vanochtend werkelijk het volk Israel de woestijn uit het beloofde land inleiden en hij zegt: als u ziet dat de levitische priesters de ark van het verbond van JHWH uw God (je weet wel, die uit Indiana Jones – the ark of the covenant) opnemen, trekt er dan achteraan maar bewaar een afstand van 2000 el en kom niet dichterbij. U zult dan zien welke weg u moet gaan want u bent hier nog nooit geweest.

Dat is een mooie zin. Elke dag is een dag waarop we nog nooit zijn geweest, een samenstelling van omstandigheden die zich nog nooit zo heeft voorgedaan. Elke dag is onbekend terrein. En wie probeert dat uit te bannen, is gauw naar de knoppen. Op dat terrein is een clue nodig, iets herkenbaars, zodat je de weg weet te gaan. Een ark van het verbond, dat een verbeelding is van de verbinding tussen god en mens. Dat je leert dat te zien, te vertrouwen en dan is onbekend terrein prima. Zelfs wel heel tof. Dan zie je nog eens wat.

Wat doet dat met mijn wereld? Ik heb geen ark. Ik zie misschien verbindigen tussen god en mens maar hoe kunnen die leidend zijn voor deze dag die klaar staat – een dag die ik inderdaad nog nooit eerder heb geleefd. En waar ik gewoon in kan rollen alsof het een dag is als alle dagen, maar het is interessanter om het nieuw te bezien. Waar moet ik dan op letten?

Jezus van Nazareth vertelt een verhaal over een eindoordeel, zoals de joden dat voor zich zagen. Hij brengt er alleen zijn eigen criteria in aan. De mensheid wordt verzameld voor de troon van JHWH – ja knikken de joden, zo gaat dat – tot degene aan de rechterkant zzegt hij: komt gezegenden van mijn vader en ontvangt het rijk dat voor u gereed ligt van de grondvesting der wereld. Want ik had honger en gij hebt mij te eten gegeven, dorst en gij hebt mij te drinken gegeven, ik was naakt en gij hebt hebt mij gekleed, ziek en in de gevangenis en u hebt mij opgezocht.’ De aangesproken zijn stomverbaasd, hebben wij dat gedaan, aan u? ‘Al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringensten van mijn broeders hebt gij voor mij gedaan’.

Dat is de nieuwe ‘ark van het verbond’, de verbinding tussen god en mens. Deze mensen in dit verhaal hebben hun weg gevonden op het onbekende terrein in het leven doordat ze met een soort vanzelfsprekendheid de geringste van Gods broeders en zusters eten en drinken hebben gegeven, gekleed, bezocht. Wie zijn dat? Die geringsten?

Dat zijn niet zomaar armen en zieken, maar dat is iedereen die op aarde iets van die goedheid brengt en leeft, in woorden, in daden, in beelden. Dat zijn zogezegd allemaal kleine ‘arken des verbonds’ die onze aandacht vragen als we een dag betreden die we nog nooit hebben betreden. Zoals vandaag. Ik ga om me heen kijken vandaag waar ik iemand zie die zo’n verbinding maakt tussen hemel en aarde. Dat volgen. Zo iemand weer een stapje verder helpen waar nodig. Dat kan met eten en drinken of kleren zijn, maaar net zo goed met iets anders.

Ik vind het een prettig idee. Een lege wereld, onbekend terrein waar we ons graag op wagen – oh wacht, het is een soort pokemon-go. Dat meen je niet, dat is een heel stom ding. Toch klopt het wel. Op onbekend terrein met een eigen manier van kijken, eeen eigen bril op zoek naar mensen en plaatsen die een verbinding zijn van god, van goed en mens. Wat een beroerde vergelijking. Nou ja, het klopt wel.

Speel ze vandaag.

 

Dit zijn de teksten die Rikko inspireerden: