Weg met de titels

Weg met de titels

Opstaan met Lazarus: Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag. 

Weg met de titels – PopUpGedachte maandagochtend 4 juli 2017

ooit las ik over een bedrijfje waarin alle titelatuur was afgeschaft. Geen CEO of CFO of wat voor O dan ook op de kaartjes. Hoe wist je dan wie de leiding had? Hoe wist je dan zelf of je leiding gaf? Heel simpel, was het antwoord: als je een vergadering uitschrijft en er komen mensen, dan geef je leiding.

In elk geval voor de duur van die vergadering dan.

Vanochtend spreekt Jezus scherp over de religieuze leiders van zijn tijd en zegt over hen: doet en onderhoudt alles wat zij u zeggen, maar handelt niet naar hun werken, want zelf handelen ze niet naar hun woorden. (…) en ze laten zich graag groeten op de markt en willen door de mensen rabbi genoemd worden. Maar gij moet u geen rabbi laten noemen. Gij hebt maar één meester en gij zijt allen broeders. En noemt niemand van u op aarde ‘vader’ (ai, beste katholieke priester, wat is hier misgegaan?) want gij hebt maar één vader, de Hemelse. En laat u ook geen leraar noemen, (behalve als je docent bent op school, lijkt me dan hè) gij hebt maar één leraar, de christus. Wie de grootste onder u is, moet uw dienaar zijn. Alwie zichzelf verheft, zal vernederd en wie zichzelf vernedert zal verheven worden (vernederen is waarschijnlijk hier niet de valse deemoedigheid die eigenlijk hoogmoed is, waarmee iemand op zo’n manier zich gewoontjes voordoet dat het duidelijk is dat ie applaus komt halen).

Het lijkt erop dat Jezus van Nazareth geen religieuze én geen maatschappelijke pikorde wil. De bewondering voor het vak van de één en het dedain over het vak van de ander komt hem maar absurd voor. We zijn toch allen broeders. Wie de zogenaamd grootste is moet uw dienaar zijn.

Ik ben bestuurder van een kleine stichting en iemand heeft grote ambities binnen die club. En ik was verschrikkelijk kritisch, want dat was mijn verantwoordelijkheid vond ik. Cijfers, resultaten, wat is exact wat er gepresteerd gaat worden. Wat moet een directeur van een nieuwe start-up kunnen, zei een vriendin uit dat wereldje enigszins bstraffend tegen ij. Heel goed kunnen ouwehoeren, , daarna komen de mensen pas die het echte werk gaan doen. Het team. Zo gaat dat. Hij wil iets moois toch nou dan? Ben je nog wel dienaar hoorde ik erachter.

We zijn dat allemaal, geroepenen. Dat voelen we in onze botten, in onze ziel en we weten het als alles even op zijn plek valt. Dan zijn we niet trots maar gelukkig. En daar zit de zuiverheid. Want we realiseren ons het geluk dat de omstandigheden, onze genen en verlangens en de mensen om ons heen even zo samenvallen dat er een soort harmonie is die je met hard werken niet voor elkaar krijgt. Die moet je gegeven worden. Niet opgeëist, zeker niet met titels.

Paulus schrijft het zo: Diegenen die God heeft voorbestemd om op zijn zoon te lijken (en dat zijn jij en ik, want we kunnen op deze wereld een hoop mensen gebruiken die iets van die overgave en wijsheid en liefde bezitten) die heeft hij ook geroepen en die hij heeft geroepen heeft hij ook gerechtvaardigd en die hij gerechtvaardigd heeft, die heeft hij ook verheerlijkt.

Dat hele pad wordt van allerlei kanten geleid en geprikkeld. Er is meer aan de hand dan je genen, een beroepskeuze en mazzel. Er hangt in de lucht om ons heen en in onze ziel een onuitgesproken vraag of we ons willen overgeven aan de weg die voor ons klaarligt – om mensen te zijn die liefhebben – min of meer als Jezus van Nazareth – met de tools die je gekregen hebt. Met je vak, met je kwaliteit om charismatisch te ouwehoeren, met je mogelijkheid om dat geouwehoer om te zetten in werkelijke resultaten, met je mogelijkheid om te zorgen dat anderen gaan vliegen, met je mogelijkheid om daar aan bij te dragen met jouw creativiteit, zorgvuldigheid, energie, wat dan ook.

Niemand is daarin belangrijker dan de ander. Zelfs het gezicht van een beweging is vrij gehandicapt als het geen lichaam heeft. En snel uitgepraat. Iedereen is geroepen tot een eigen taakje. En dat is het dan. Zijn wij niet allen broeders en zusters. Een uitnodiging om iedereen inclusief jezelf functioneel te benaderen en niet bepaalde taakjes in het leven te bewieroken of te vereren. Ieder zijn ding, laten we het goed doen en elkaar vooruit helpen. Titel of niet.

Dit zijn de teksten die Rikko las: