‘De katholieke Wereldjongerendagen waren een ongelofelijke ervaring’

‘De katholieke Wereldjongerendagen waren een ongelofelijke ervaring’

De Nederlandse Charlotte is protestant, maar koos een jaar geleden om te gaan wonen en werken in een katholieke gemeenschap met oecumenische roeping. Dit jaar bezocht ze voor het eerst de katholieke Wereldjongerendagen, die 2 weken geleden werden gehouden in het Poolse Krakau.

Sinds een jaar woon ik samen met katholieken in de oecumenische gemeenschap Chemin Neuf, in Lyon. Juist deze leefgemeenschap sprak me zo aan omdat er mannen, vrouwen en gezinnen bij betrokken zijn. Ik wilde graag in een gemeenschap wonen, om samen te bidden en samen projecten te doen voor anderen. De afgelopen tijd heb ik veel geleerd van katholieken, van hun symbolieken, rust en traditie.

Barmhartig begin

Die rust was bij mij overigens ver te zoeken na een bizar drukke week van filmen en interviewen op een jongerenfestival van Chemin Neuf. Ik kwam helemaal kapot in Krakau aan. Daar werd ik door de Poolse vrijwilligster Weronika naar een school gebracht waar ik tussen anderen, hutjemutje op de grond moest slapen. Buiten was een koude douche geïnstalleerd. Op dat moment voelde ik me behoorlijk miserabel. Maar dit gevoel verdween in één klap toen Weronika zei: ‘Je kunt ook bij ons thuis logeren, er komen al wat pelgrims maar er past er nog wel eentje bij. Ik heb een groot huis met veel kamers.’ Een simpel voorbeeld van barmhartigheid, een thema dat mijn hele week markeerde.

Pijnlijke afstand

In het afgelopen jaar ben ik de katholieke gebruiken beter gaan begrijpen en dat verrijkt. Maar af en toe doet het ook pijn, de scheiding die er nog steeds is tussen protestanten en katholieken. Bijvoorbeeld tijdens de eucharistieviering waar ik elke dag naartoe ga. Daar hoor ik de woorden: ‘Zalig de genodigden aan de maaltijd van de Heer.’ Als ik samen met de anderen naar voren loop, ontvang ik niet de hostie, maar kruis ik mijn armen voor de borst en ontvang ik de zegen. De maaltijd vieren we dus niet samen, terwijl we wel één zijn in Christus, we bidden in de eenheid van de heilige Geest en tot ´onze´ Vader. Dat schuurt.

Eén in barmhartigheid

Toch bid ik samen met mijn gemeenschap elke dag tijdens de eucharistieviering voor alle andere denominaties met dit gebed voor de eenheid. En in de brief die paus Fransiscus voorafgaand aan de jongerendagen schreef, vind je een inspirerende gebed van de Poolse heilige zuster Faustina:

…Help mij, O Heer, dat mijn ogen barmhartig mogen zijn, zodat ik nooit achterdochtig zal zijn of zal oordelen naar uiterlijkheden, maar steeds zoekend naar wat mooi is in de ziel van mijn naasten en hen tot hulp zal zijn… Dat mijn tong barmhartig mag zijn, zodat ik nooit kwaad zal spreken over anderen, maar woorden van troost en vergeving voor ieder zal hebben…

Paus Franciscus koos niet voor niets als thema voor de Wereldjongerendagen: ‘Zalig de barmhartigen want zij zullen barmhartigheid ondervinden’. Deze zaligspreking is hem niet vreemd. Op de eerste dag dat de paus arriveerde in Krakau, gooide hij zijn planning om, zodat hij een doodzieke kardinaal kon bezoeken in het ziekenhuis.

Wereldjongerendagen1

We hebben elkaar nodig

Bij de openingsmis van de Wereldjongerendagen waren zo’n twee miljoen jongeren uit verschillende landen, culturen en talen bij elkaar. Er werd samen gebeden en geknield. Toen we ter afsluiting zongen: ‘Jesus Christ, you are my life’, besefte ik dat dit een ongelofelijke ervaring is.

We hebben elkaar nodig, protestanten en katholieken. Daardoor leren we onszelf te relativeren en we ontdekken andere aspecten van God, van geloven. De werken van barmhartigheid zijn een weg die we samen, katholieken en protestanten, kunnen gaan. En zou het geen mooi teken zijn als we de komende Wereldjongerendagen over drie jaar in Panama oecumenisch kunnen vieren?

Wil je je ook laten inspireren door de toespraken van de Paus? Je kunt ze hier nakijken.

Foto’s: Copyright Communauté du Chemin Neuf