Wat je voor mogelijk houdt

Wat je voor mogelijk houdt

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Wat je voor mogelijk houdt – PopUpGedachte vrijdag 9 september

Het zou kunnen toch, dat er een soort kracht uit gaat van de maan en de sterren en dat je met de juiste meditatie op die kracht kunt inzoomen en die kunt aanvoelen en gebruiken. Dat je met z’n allen kunt mediteren dat de zee rustig wordt, omdat er een kracht van de gezamenlijke mens uitgaat. Het zou kunnen dat karma waar is, dat er een golfbeweging in de wereld is die ervoor zorgt dat als jij iets slechts doet het keihard op je bordje terugkeert. En dat voelt ook lekker om te denken als een soort wraakgedachte of tevreden te constateren als iemand keihard op z’n bek gaat na te hard van stapel te zijn gelopen: Karma is a bitch, he?

De natuurgodsdiensten, het zogenaamde heidendom waar Jodendom en Christendom zich tegen afzet, heeft aan allerlei verschijnselen in de wereld zelfstandige kracht toe geschreven. In het scheppingsverhaal van het christendom is de zon een bol die aan de hemel is gehangen om licht te geven – een manier van denken die maakt dat we die bol kunnen onderzoeken en de grootte, hitte en afstand tot de aarde meten. De eindeloze verscheidenheid aan religies die op zijn gekomen in de geschiedenis gaven de zon een vaste plek in hun wereldbeeld als zelf handelende entiteit die je te vriend moest houden. Anders zwaaide er wat. Zo ook met de sterren, de bomen, de donder, de hele rataplan. Er was veel wat mis kon gaan, veel wat jou het leven zuur kon maken, wij noemen die angst middeleeuws en denken dat we die angst hebben afgeleerd door de wetenschap. Het Joodse monotheïsme had er allang mee afgerekend en het is de verspreiding ervan via christendom die een belangrijke oorzaak is van het afleren van de angst en de vrijheid tot onderzoek.

Job vanochtend: keek ik ooit naar de zon haar stralende licht,, naar de maan in haar wassende pracht terwijl mijn hart zich heimelijk liet lokken en ik in verering mijn mond op mijn hand drukte? En dan: verheugde ik mij over de ondergang van mijn vijand, juichte ik wanneer hij door het kwaad werd getroffen? Retorische vragen. Verering van de natuur, spiritualiteit die er rekening mee houdt dat de natuur terug kan slaan als je die niet de juiste offers brengt en tevreden constateren dat iemand getroffen is omdat hij nou eenmaal een slechte weg had gekozen. Het hoort bij de natuurgodsdiensten en het hoort bij ons. Ingebakken neigingen. Rituelen doen we bijna zonder dat we het door hebben en pas als iemand erop wijst zien we dat we dingen afkloppen op blank hout, ons leven driedubbel verzekeren, veel chia-zaad eten of ons uit de naad sporten. Manieren om controle te houden. In de Griekse godsdiensten werd tempelprostitutie gebruikt om de goden gunstig te stemmen en dronk men het bloed van dieren om hun ziel en hun kracht te krijgen.

Aan de nieuw-gelovige christenen (eigenlijk nieuwe-joden want ze sluiten zich aan bij de God van Abraham) worden weinige Joodse eisen gesteld, lees ik vanochtend, behalve de onthouding van wat door afgodendienst bezoedeld is, zo staat er, van ontucht, vlees waar nog bloed in zit en bloed zelf. Omdat er geloof aan werd gehecht, omdat het controle gaf, zoiets. De regeltjes hebben niet echt geholpen, in onze wereld zie ik in het christendom net zoveel bijgelovigheid. De juiste rituelen doen, op tijd bidden en naar de kerk gaan anders kom je niet in de hemel. Mislukt er iets? Misschien heb ik god niet genoeg gediend. Exact hetzelfde patroon als het vereren van de zon anders verteert ie je oogst en de zelfhulp variant die zegt eigen schuld, had je maar meer in je kracht moeten gaan staan.

Wat is het probleem van dat zogenaamde heidendom, wat ook in de praktijk van zoveel christendom zit: Het draait om zelfbehoud. Ik moet het goed doen, dan komt het goed met mij. En als het fout gaat met mensen, hebben ze het toch vaak zelf gedaan. Sterker nog: als ik het niet eens ben met mensen hoop ik dat het met hen fout gaat.

‘Job zegt: verheugde ik mij over de ondergang van mijn vijand, juichte ik wanneer hij door het kwaad werd getroffen?’

Misschien is dat dan wel de lakmoesproef. Juich ik als Trump roemloos ten onder gaat en weggehoond word van stage na stage. God, wat zal ik blij zijn maar kan ik ook treuren om de man? Niet omdat wat hij voorstelt niet slecht is, dat is het absoluut. Maar omdat er een mens achter de facade, de woede, het spel en de gestoordheid zit waarvan ik zou wensen dat die bevrijd wordt, geliefd, en werkelijk lief kan hebben. Zoek ik mijn eigen winst, of die van mijn overtuiging of mijn groep – sta ik te juichen als de ander verliest en roep ik God is goed, allahoe akbar of karma is a bitch? Of heb ik de ander gezien, leren houden van wat ik eigenlijk haat omdat ik niet meer bezig ben om mijzelf te behouden ten koste van anderen, het goed te doen zodat het goed gaat met mij, maar omdat ik al veilig ben, geliefd, ondanks mijn eigen shit en ik daardoor best door de shit van anderen heen kan kijken en kan begrijpen en hopen voor de ander, hoe die zich ook gedraagt? Dat wil ik het liefst voor mogelijk houden.

Rikko las vanochtend de volgende teksten:

Job 31:24-30

Handelingen 15:12-21

Johannes 11:30-44