Bono is toch echt een blijvertje

Bono is toch echt een blijvertje

Gisteravond werd het boek U2 Onder een bloedrode hemel gepresenteerd. Daarin delen bekende Nederlandse U2-fans als Ruud de Wild, Wierd Duk en Gert Jan Segers hun herinneringen aan de band. Marieta schreef vorig jaar dit stuk na de U2ie-tour, waarin ze uitlegt wat het betekent als een band al een leven lang meegaat.   

Als keurig christelijk dorpsmeisje sprong ik op een van mijn eerste schoolfeesten voorzichtig op Sunday Bloody Sunday. Geen idee waar het nummer over ging, de muziek had een stoerheid die ik op dat moment goed kon gebruiken. En die stem, dat gevoel, die rauwheid, dat niet binnen de lijntjes blijven… Ik was fan.

De liefde is niet overgegaan, want 25 jaar later spring ik nog steeds op hetzelfde nummer. Maar wel iets anders dan op dat schoolfeest. Niet alleen omdat ik ouder ben, maar ook omdat ik inmiddels wat experience meedraag van life changing events. Belangrijke mannen verloor ik aan het leven en aan de dood, maar Bono en zijn vrienden bleven.

Overmand door het duister
De eerste keer dat U2 echt mijn ziel raakte, was na het overlijden van mijn vader. Ik zat in de auto, had mijn moeder naar huis gebracht na een oppasdag en hoorde Walk On. Dat waren mijn woorden en Bono zong ze met die rasperige stem vol emotie. Over doorgaan als je door het duister wordt overmand. Over de eindigheid en alles wat je uiteindelijk moet achterlaten in dit leven. Ik moest aan mijn vaders versie van memento mori denken: ‘In je laatste hemd zitten geen zakken’. Bono zong en troostte:

All that you fashion
All that you make
All that you build
All that you break
All that you measure
All that you steal
All this you can leave behind

Tranen stroomden over m’n wangen. Ik heb het nummer een half jaar lang elke autorit gedraaid, net zolang tot de tranen opdroogden. Bono schreeuwde met mij mee, tijdens zijn optreden op Slane Castle toen zijn eigen vader was overleden in het intro van Where the streets have no name. Hét nummer dat verwijst naar de plek die er ooit gaat komen, waar je aan de straatnamen niet meer ziet of er katholieken of protestanten wonen. De plek waar vrede, gelijkheid en broederschap is. En waar je wellicht ook je geliefden weer in de armen kunt sluiten.

Weg fundamenten
U2 ging met me mee toen er na die verdrietige periode ook niet zoveel fundamenten meer overeind bleken te staan onder mijn geloofshuis. Toen ik moeite kreeg met het happieclappie christendom, omdat de gebeurtenissen in mijn leven en mijn gevoel er zo haaks op stonden. En weer verwoordde Bono het in Crumbs from your table:

You speak of signs and wonders
I need something other
I would believe if I was able
But I’m waiting on the crumbs from your table

En in het oudere One, waarin een duidelijke aanklacht zit tegen de kerk: de veronderstelde eenheid die er zou moeten zijn en Bono’s enorme teleurstelling dat die niet te vinden is:

You say love is a temple, love a higher law
Love is a temple, love the higher law.
You ask me to enter, but then you make me crawl
And I can’t be holding on to what you got, when all you got is hurt.

Bono worstelde mee, was mijn medestander. Legde precies de vinger op de zere plek, maar liet me ook zien hoe je desondanks op een helende manier kunt blijven worstelen met God in Yahweh:

Yahweh, Yahweh
Always pain before a child is born
Yahweh, Yahweh
Still I’m waiting for the dawn

Ochtendzon
De dageraad kwam uiteindelijk en in het zwakke schijnsel van de ochtendzon vond ik verbazingwekkend genoeg een aardig geloofsfundament terug. Omdat de Geest niet voorspelbaar is en ‘moves in mysterious ways’ .

One day you’ll look back, and you’ll see
Where you were held now by this love.

Met deze achtergrond op mijn netvlies bekeek ik deze week vier oudere mannen onder een grote gloeilamp op het podium in Ziggo Dome. Bono’s stem deed het nog. En had nog net zoveel zeggingkracht als de afgelopen jaren. Hij vertelde me opnieuw om vol te houden, ook al doen de littekens zeer. Om mijn weg te vervolgen, door te gaan, op te geven, maar ook weer op te pakken en me te wentelen in het Licht.

If there is a light you can’t always see
And there is a world we can’t always be
If there is a dark within and without
And there is a light, don’t let it go out

Dit blog werd eerder geplaatst op 10 september 2015 


schermafbeelding-2016-09-27-om-10-55-36U2 Onder een bloedrode hemel, 40 jaar U2 door Nederlandse ogen. Samenstelling Erik van der Dussen. Meer info over het boek vind je hier. Vanaf vandaag verkrijgbaar in de boekhandel.