De rust verstoren

De rust verstoren

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

De rust verstoren – PopUpGedachte vrijdag 16 september

De laatste meditatie alweer in een smoorhete week, het is wat koeler geworden vandaag. De aarde kan weer even op adem komen, onze hersencellen kunnen weer zich hergroeperen en op een normaal tempo draaien maar het signaal is overduidelijk. Deze opwarming is geen grapje meer, maar bittere ernst. Toch willen we het liever niet weten, klimaatwetenschappers krijgen het niet aan ons verstand gepeuterd, ze zijn de wanhoop nabij. Ik wil het ook niet weten, vluchtelingenproblematiek kan ik nog iets mee, klein en direct, vereenzaming in de grote steden is ergens nog grijpbaar maar klimaatverandering? Als ik werkelijk zou geloven wat er zich werkelijk afspeel zou ik toch in paniek moeten raken. Maar dat is een heel onprettige staat van zijn, paniek. Onrust, verwarring, we voorkomen het graag. Onzekere uitkomsten levert het op.

Vanochtend begint het verhaal van een van de belangrijke feestrollen van het Joodse volk, het boek Esther, over een Joodse vrouw in het enorme wereldrijk van de Meden en de Perzen, die de geschiedenis verandert. Het begint met onrust die in de kiem gesmoord moet worden, want onrust is de doodsteek voor de machtigen.

Ahasveros de koning viert groots feest met de machtigsten uit zijn rijk. Op de zevende dag toen de koning door de wijn in een vrolijke stemming was, (dit zou een understatement kunnen zijn) beval hij om koningin Wasti bij hem te brengen. Hij wilde de rijksgroten van de volken haar schoonheid laten zien want zij was mooi.

Maar Wasti weigert om zichzelf te showen voor de dronken machtsmannen. Woedend is de alleenheerser en opeens is de beneveling verdwenen. Hij overlegt met zijn belangrijkste raadgevers en die zeggen: vanaf dit moment zal elke vrouw haar man minachten, iedere vrouw zal zich beroepen op de koningin en de eer van alle mannen in het rijk staat op het spel. Verban de koninging, neem haar waardigheid af en vaardig een wet uit in het hele rijk die de man als heer en meester aanstelt. En zo doet hij dat, het is het begin van het einde van de macht van de koning.

Onrust is killing voor de machtigen. Paradoxaal is de uitvaardiging van deze wet een zwaktebod. Als de positie van die mannen in het rijk met een wet moet worden bevestigd, waar is hun macht dan precies?

In het boek Handelingen zwerven de prediker Paulus en zin compagnon Silas vanochtend door Griekenland en in Thessaloniki, momenteel centrum van de discussie over vluchtelingenkampen, vertellen ze wat ze weten. Het joodse verhaal van de Messias en veel mensen raakten overtuigd. Verschuiving van het machtsevenwicht, jaloezie bij bestaande opinieleiders in de Joodse gemeenschap en zij wilden Paulus en Silas naar de stadsbestuurders slepen, toen die niet thuis waren namen ze hun gastheer Jason mee en zeiden: de mensen die in het hele rijk de orde verstoren zijn ook hier gekomen. Allemaal overtreden ze de verordeningen van de keizer door te beweren dat iemand anders koning is, namelijk Jezus. De te hoop gelopen menigte en de stadsprefecten raakten in verwarring bij het horen van deze woorden.

Onrust is altijd ellende voor de machthebber. Wat zonde is, want er kan dan niet meer worden geluisterd. Wilders onrustzaaierij moet in de kiem worden gesmoord en heel Den Haag leunt hard naar rechts om verdere onrust te voorkomen. Er wordt niet geluisterd, niet naar de Henk en Ingrid, niet echt. Er wordt niets visionairs verteld over de toekomst, er wordt gepoogd de onrust te smoren door hardere maatregelen voor vluchtelingen, strengere straffen en harde uitspraken dat wij in de politiek heus geen theedrinkers zijn, nee wij durven zomaar te zeggen dat wij een superieure cultuur hebben – Edith Schippers. En met angst en beven wordt in de achterkamertjes gehoopt dat de onrust zich niet verder verbreidt.

Het verhaal van Jezus van Nazareth begint met onrust en ordeverstoring, omdat niet de rust in het land maar in het hart het hoogste doel is. Als daarvoor orde en netheid moet wijken, dan zij dat zo. In het huidige Europa waarin men poogt crises na crises te bezweren, zonder al teveel hoopgevend resultaat is het wellicht niet de eerste taak om bij te dragen aan de rust van Europa, dat het land weer z’n evenwicht vindt. Dat probeerde Ahasveros en dat werd het begin van het einde, dat probeert Frans Timmermans en andere hoge piefen en muren worden opgericht om de identiteit te bewaren, boerkini’s verboden uit angst voor islamisering: wat weinig zegt over de islam maar heel veel over het radicale verlies van elk vertrouwen in de overtuigende kracht van de eigen cultuur.

Ik wil rust in het hart. Ook als de crises niet minder zullen worden. Niet door alvast te berekenen op welk Middellandse Zee eilandje ik de crises kan overleven als het straks allemaal te erg wordt, maar wat mijn taak is, mijn roeping of weg als de crises erger en disruptiever worden. Als de Joodse Esther die in de ontstane onrust opeens een cruciale rol speelt aan het hof, als een Paulus die steeds weer elke nieuwe stad waar hij komt uit wordt gekieperd met pek en veren, maar overal oases van rust achterlaat die sterker blijken dan de machtsuitingen en controledrang van de Romeinse bestuurders.

Onrust om ons heen helpt. Het maakt dat we op zoek gaan naar rust van binnen. En dan onze rol vinden middenin de chaos, rustig en hoopvol. Met zo’n visie en toekomstbeeld, kan ik het me misschien veroorloven om werkelijk onder ogen te zien hoe erg ons klimaat er aan toe is.

Rikko liet zich vanmorgen inspireren door deze teksten:

Ester 1:1-4, 9-22

Handelingen 17:1-15

Johannes 12:36b-43