Laurens leerde om zich minder zorgen te maken. In theorie, tenminste…

Laurens leerde om zich minder zorgen te maken. In theorie, tenminste…

Het begon als een grap, maar Laurens wordt steeds serieuzer: hij wil minimalist worden. Loskomen van het aardse om zich meer te kunnen richten op het hemelse. Nu hij praktisch is begonnen en letterlijk minder heeft, staat hij voor een grotere uitdaging. Hij wil zich minder zorgen maken. 

In een aantal dingen ben ik bovengemiddeld goed. Ik kan aardig wat muziekinstrumenten bespelen, sporten, twitteren, redelijk nadenken en best aardig zijn. Er zijn ook veel dingen waar ik niet goed in ben. Op tijd naar bed gaan, overhemden strijken, een boek uitlezen, tevreden zijn, dingen onthouden en dingen opschrijven zodat ik ze niet hoef te onthouden. Maar wat ik tot in de puntjes heb verfijnd, is piekeren. Ik doe het dag en nacht, expert-level. Ik pieker over politiek, de maatschappij, geld, of ik een goede vriend, broer en zoon ben, of ik genoeg talenten ontwikkel, hard genoeg werk, waarom ik nooit tevreden ben en waarom mensen in hemelsnaam een vouwfiets kopen.

Piekeren is je ergens zorgen over maken zonder een antwoord te formuleren of een beslissing te nemen, zodat het een eindeloze bezigheid is. Jezelf iets afvragen met een conclusie als afloop is gewoon nadenken en ik ben van mening dat iedereen dat met enige regelmaat zou moeten doen.

Betekenisvol én gelukkiger

Een paar maanden geleden ben ik begonnen me minder zorgen te maken om spullen. Ik schreef eerder over de spullen die ik weggooide, maar minimalisme beperkt zich niet tot spullen alleen. Uiteindelijk moet het leiden tot een betekenisvoller, gelukkiger leven. We zijn hier maar zo kort en we verdoen zoveel tijd aan zorgen en stress. Zonde!

Bestaat een leven zonder zorgen? Word je zorgeloos wanneer je al je bezittingen wegdoet? Of als je volledig zelfvoorzienend leeft, onafhankelijk van anderen? Of als je zonder geld leeft? Of een leven lang reist? Of alleen maar datgene doet wat je leuk vindt? Of keihard werkt en daarna geniet van het resultaat? De conclusie van Prediker: ‘Lucht en leegte, alles is lucht en leegte.’ Tot eenzelfde soort inzicht kwam astronoom Carl Sagan.

Kijk even naar de stip op deze foto.

sagan

Sagan schreef over deze foto:

Look again at that dot. That’s here. That’s home. That’s us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every superstar, every supreme leader, every saint and sinner in the history of our species lived there – on a mote of dust suspended in a sunbeam.

Deze quote hoorde ik in een meditatie van artistiek collectief The Liturgists. De meditatie opent met de eerste woorden van Prediker. Meaningless, meaningless, everything is meaningless. De kern van de meditatie, van de Carl Sagan quote en van Prediker is perspectief. Alles stelt maar zo weinig voor in het grotere geheel van tijd en ruimte. Ons leven, onze liefde, onze bezittingen, onze carrières, onze successen en ons falen, onze wijsheid, het is lucht en het najagen van wind. Alles wat we doen is vergankelijk en alles wat ons uniek maakt, valt niet meer op wanneer je even uitzoomt. Zoals sneeuwvlokjes in een pak sneeuw er vanaf ooghoogte eigenlijk allemaal hetzelfde uitzien.

De tijd dringt…

Dat lijkt misschien een deprimerende conclusie, voor mij is het een bevrijding. Mijn zorgen en mijn stress zijn veelal de vruchten van angst voor vergankelijkheid. Zoveel te doen, nog maar zo weinig gedaan, de tijd dringt. Ik wil betekenisvol leven in de hoop dat er iets blijvends ontstaat. In plaats van te verdringen dat ik in relatief korte tijd niet meer besta, zou ik de betekenisloosheid moeten omarmen. Dan zou ik kunnen lachen om mijn drang naar perfectionisme en mijn obsessieve wens uniek te zijn. Dan zou het verstrijken van tijd niet meer aanvoelen als opgejaagd worden of als naderende bevrijding van het aardse. Dan zou ik gewoon eten en drinken en vrolijk zijn, vol ontzag voor Hem die me dit wonderlijke leven schenkt en betekenis geeft.

Ik ben er nog lang niet hoor, maar ik doe mijn best en in de tussentijd gooi ik nog wat spullen weg. Je moet ergens beginnen.

Laat je ook inspireren door de meditatie van The Liturgists: