‘Neem eens diep adem, alles kan gemist worden’

‘Neem eens diep adem, alles kan gemist worden’

Om zich meer te kunnen richten op het hemelse wil Laurens loskomen van het aardse. Hij werd minimalist en creëerde ruimte in z’n leven en in z’n hoofd. Nu is het tijd voor het echte werk: het vinden van zingeving. 

Volgend jaar word ik al dertig. Los van dat mijn haar hier en daar wat dunner wordt, heb ik ouder worden nooit heel erg gevonden. Toch maakt een lichte paniek zich van mij meester bij het idee dat mijn jaren als twintiger bijna voorbij zijn. Dat is allemaal prima te verklaren, google zelf maar op ‘dertigersdilemma’ of ‘quarterlife crisis’. Iets met opgroeien in economische voorspoed, vrije moraal, hoge verwachtingen, prestatiedruk en een onrealistisch beeld van het ideale leven, niet zelden resulterend in onrust, een burn-out of erger. Best veel kunnen en hebben, maar toch ontevreden zijn en je heil zoeken in vrijwilligerswerk, een oud ambacht (‘en toen ben ik bier gaan brouwen’), yoga, of als het een beetje tegenzit in quotes van Paulo Coelho.

Niet genoeg

De kern van mijn angst om dertig te worden, is het ongefundeerde gevoel dat ik nog niet genoeg heb gedaan om dertig te worden. Nog niet voor een tijdje in het buitenland gewoond, nog geen debuutalbum uitgebracht, nog geen baan waarin ik mijn passie kwijt kan, wat is mijn passie überhaupt? Mijn hemel, bijna dertig en nog niet eens helder wat mijn passie is.

Het betekent allemaal niet zoveel, dat weet ik wel, maar ik kan het niet makkelijk beteugelen. Ik zoek het ook een beetje zelf op hoor. Op blogs met titels als You’ll Regret It If You Haven’t Done These 30 Things Before 30 of 20 Experiences You Should Have Before You Turn 30 klik ik als een gepassioneerd roker die op de stoep van de nachtwinkel het plastic folie van een nieuw pakje sigaretten rukt. Oh ja, ik moet voor mijn dertigste echt stoppen met roken. Meer sporten, meer lezen, meer water drinken, meer naar buiten.

Ik kan gemist worden

We geloven graag dat op zoek gaan naar zingeving de eerste stap richting geluk of een zinniger leven is. Gezondheid, relaties, ervaringen en het volgen van een passie of een doel dat groter is dan onszelf. Maar wat als het eenvoudiger is? Wat als je uitgangspunt is dat niets er uiteindelijk al te veel toe doet? Dat je levensdagen, in het grote geheel, weinig voorstellen? Dat de wereld prima zonder je kan?

Alles kan gemist worden. Ik kan gemist worden, jij kan gemist worden. Wij en onze omgeving zijn gewend aan ons bestaan, we weten niet beter en zullen hopelijk ooit door een aantal mensen gemist worden, maar we kúnnen gemist worden. Iemand anders kan je werk doen, de vriend van je vrienden zijn, wonen waar jij woont, en zelfs al doe je iets wat niemand anders doet, de zon komt zonder je ook op.

Als je denkt dat dat het leven waardeloos maakt, denk je in de verkeerde richting. Het maakt vrijwel álles wat je doet van meer waarde, want het hoeft er niet te zijn, maar toch is het er. Wanneer je de ondergrens bijstelt naar niets, wordt alles daarbovenop extra.

Psalmschrijver David was zich heel erg bewust van de nietigheid van ons bestaan:

De mens – zijn dagen zijn als het gras,

hij is als een bloem die bloeit op het veld

en verdwijnt zodra de wind hem verzengt;

de plek waar hij stond, kent hem niet meer.

(Psalm 103 vers 15, 16)

Maakt dat je bang? Voor David was dit inzicht reden voor des te meer ontzag voor Hem die eeuwig, liefdevol, genadig, trouw en rechtvaardig is.

Schoonheid in eindigheid

Ook de minder godsdienstige Spinvis komt tot eenzelfde soort conclusie in dit apocalyptische liedje:

Vrienden worden vreemden. geen herinnering kan mee

en alle tijd die je bewaren wou verkruimelt langzaam in je hand

en waait naar zee

en dat is heel goed nieuws

Er zit schoonheid en rust in de eindigheid en betekenisloosheid van het leven, als je het aangrijpt als motivatie om minder te verwachten, van jezelf en van anderen. Het is een kunst en het vergt oefening, maar ik denk dat het kan leiden tot meer verwondering, meer ontzag en meer zingeving. Of je nu gelooft dat er hierna een paradijs op je wacht of dat je dat zelf moet maken voor zolang als het duurt. Welk voordeel heeft de mens van alles wat hij heeft verworven, al zijn moeizaam zwoegen onder de zon? Neem eens diep adem, alles kan gemist worden. Dat is niet nihilistisch, dat is heel goed nieuws.

Maar neem het vooral niet van mij aan. Hier spreekt iemand die al bijna dertig is en de touwtjes van zijn leven af en toe aan de verre horizon ziet bungelen. Wat je net hebt gelezen kan prima gemist worden.

De vorige afleveringen van Laurens zoektocht ook even lezen? Dan kan hier.