Onze welvaart die in de hemel is

Onze welvaart die in de hemel is

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Onze welvaart, die in de hemel is

“Onze welvaart, die in de hemel is, uw naam worde geheiligd, uw rijk kome, uw economische wil geschiede zoals in de zevende hemel zoals ook op aarde, geef ons heden ons dagelijks geluk en verlos ons van ons schuldgevoel, leid ons niet de verzoeking van de medemenselijheid maar verlos ons van dat goed-willen-zijn, amen.”

In het boek handelingen roept vanochtend de zilversmid Demetrius zijn vaklieden bij elkaar, zij wonen en werken in Efeze en vervaardigen zilveren Artemistempeltjes. ‘Mannen, jullie weten dat onze welvaart afhankelijk is van dit werk. – het is zijn eerste en belangrijkste zin – jullie weten dat onze welvaart afhankelijk is van dit werk, maar jullie hebben uiteraard ook gemerkt dat Paulus niet alleen in Efeze, maar in bijna heel Asia (Turkije, Griekenland, Macedonie) een grote groep mensen heeft weten te overtuigen van zijn opvatting dat de goden die door mensenhanden worden gemaakt geen goden zijn. Daardoor dreigt niet alleen ons beroep in diskrediet te raken, (Het gaat niet alleen om geld, maar ook om eer) maar bestaat ook het gevaar dat de tempel van de grote godin Artemis in aanzien zal dalen en dat zijzelf, die in heel Asia en in heel de wereld wordt vereerd van haar luister zal worden beroofd.

Bij het horen van deze woorden ontstaken zijn toehoorders in hevige woede en barsten los in geschreeuw: groot is de Artemis van Efeze.

Het lokale theater – zo’n Colosseum-achtig geval waarschijnlijk – stroomt vol en onvermoeibaar klinkt het uit alle monden – Groot is de Artemis van Efeze. Er heerste grote verwarring en de meeste mensen wisten niet eens waarom ze bijeengekomen waren. Als de Jood Alexander de boel wil sussen, schreeuwen ze het twee uur achtereen: Groot is de Artemis van Efeze.

Dan komt de stadssecretaris. Hij zegt: Hoezo? iedereen weet toch dat wij zorg dragen voor de grote Artemis en voor het beeld dat uit de hemel gekomen is. Niemand kan dat ontkennen, daarom moet u kalm blijven. Als Demetrius en zijn vaklui een geschil hebben, dan zijn daar rechtszittingen voor, laat ze maar een aanklacht indienen, als u nog iets anders wenst moeten we misschien een volksvergadering beleggen. Na deze woorden maakte hij een einde aan de bijeenkomst.

Doe mij zo’n stadssecretaris. Wat een gezag. En ook een zelfinzicht van de menigte: oh ja, wat staan we hier eigenlijk te schreeuwen, weet jij het ? Nee ik eigenlijk ook niet. Nou, koffietje doen dan op de hoek? ok.

We dachten dat we in opstand moesten komen, dat er iets bedreigd werd en alles kwam in het geweer. Bleek een beetje genant. Zij gingen er niet over en het was niet nodig ook. If thine is the kingdom, mine must be the shame. Leonard Cohen, in dat prachtige nieuwe liedje van hem. Onnavolgbare tekst, maar wat een mooie zin. If thine is the kingdom, mine must be the shame. Het is niet mijn koninkrijk deze wereld, al kom ik in opstand zo gauw mijn veiligheid wordt bedreigd en probeer ik paal en perk te stellen, desnoods met hulp van kroeggenoten of in Demetrius geval: al zijn stadsgenoten. Als mijn financiele situatie nijpend is, hoe hard gaat dan de jaloezie tegen al die mensen bij wie het vanzelf lijkt te gaan, innerlijke weerzin wordt gemobiliseerd, anderen die makkelijk geld lijken te verdienen dalen in mijn achting zodat mijn imago tenminste overeind blijf terwijl ik op een droge boterham kauw, veilig achter het muurtje van mijn zelfbedachte koninkrijk. De angst, de blote angst dat onze cultuur nooit meer hetzelfde zal zijn. Mijn koninkrijk en ik zal het verdedigen. But if thine is the kingdom… als de stadssecretaris even uitlegt hoe de regels zijn in de stad, dat er loketten en vergaderingen zijn en dit een beetje genant gedrag is .. als dit wereldje van mij niet mijn koninkrijk is, mine must be the shame. En dat is niet erg, dat is best wel gezond. Kofie dan maar?

We trekken ten strijde, fysiek, mentaal, symbolisch of met werkelijke tanks. Om onze koninkrijken te beschermen, die niet van ons zijn. De Paus zei op de 30e gebedsdag: God is een god van vrede. Oorlog voeren in de naam van God is satanisch. En “And, while we pray today, it would be nice for all of us to feel ashamed,” he said. “Ashamed of this: that human beings, our brothers and sisters, are capable of doing this.”

Schaamte en zelfinzicht, als een gezonde emotie na een rally in het theater van Efeze. Na een keiharde snauw naar iemand die het zo makkelijk lijkt te hebben, en die je verwonderd vraagt of je soms iets dwars zit. Schaamte en zelfinzicht na een uitval naar volksgenoten die er een bende van maken, naar politici die het niet goed genoeg gedaan hebben, naar mijn kinderen omdat die verschirkkelijk belangrijke deadline echt af moet anders, anders, anders, – ja anders wat, dan komt er een nieuwe deadline, is ook zo. Jongens, waar is jullie playmobil, papa had even de verkeerde prio’s gesteld.

Niet mijn koninkrijkje, de controlezucht, de verantwoordelijkheidslast, de angst, maar een veel groter koninkrijk, waar welvaart niet geeist maar ontvangen en gedeeld wordt en je een rol speelt in plaats van de baas moet proberen te blijven ten koste van anderen. While we pray today it would be nice for all of us to feel ashamed. Worden we weer gewone mensen van.

 

Ester 8:1-8, 15-17

Handelingen 19:21-40

Lucas 4:31-37