Geen mens zal meer weten wat oorlog is

Geen mens zal meer weten wat oorlog is

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Geen mens zal meer weten wat oorlog is – PopUpGedachte 7 oktober

‘Geen mens zal meer weten wat oorlog is’, dat klinkt als een collectieve vorm van zware dementie óf een visioen waar we alleen maar van kunnen dromen. De mensheid is ofwel totaal gestoord geworden en niet meer in staat om de logica op te brengen die nodig is om een oorlog te organiseren of men zit ‘ieder onder een eigen wijnstok en vijgeboom’ en ziet op geen enkele manier meer in hoe mensen er ooit toe kwamen om wapens te maken om anderen te doden. ‘Hij zal rechtspreken’ staat er vanochtend, ‘een oordeel vellen’, JHWH de maker van de wereld zelf. Het is een tekst van de vroege profeet Micha. ‘dan zullen zij hun zwaarden omsmeden tot ploegscharen en hun speren tot snoeimessen’. Niet als statement, maar omdat dit oud ijzer in de schuur al zolang niet wordt gebruikt dat ze een beetje zijn vergeten wat de functie ook al weer is van dat wapentuig en bedenken dat een goed snoeimes wel kunnen gebruiken, beter dan de herinnering aan vroegere bloeddorst en angst en zelfverdediging. ‘Geen volk zal nog het zwaard trekken tegen een ander volk, geen mens zal meer weten wat oorlog is, ieder zal zitten onder zijn wijnstok en vijgeboom, door niemand opgeschrikt want de heer van de hemelse machten heeft gesproken’.

Ik vind het zulke fantastische woorden en tegelijk voelt het ook veel en veel te mooi voor woorden. En zoals marktplaats zegt: als het te mooi is om waar te zijn is het waarschijnlijk dat ook. Te mooi. Om waar te zijn. En toch.

Als dit zo aan een verlangen raakt … Dat verlangen is er ook niet voor niets. En de vrede ontstaat ook niet uit het niets. Het komt voort uit een oordeel, een besluit, een stem die zo overtuigend is dat men de wapens neerlegt en zegt: is ook zo. Ik voel me recht gedaan. En zie mijn eigen falen. Weet je wat, terug naar de moestuin. Of naar de ocean-clean-up, of wat dan ook.

Het is een visioen, ijl en out there, en ongeloofwaardig in principe – maar als Jezus van Nazareth begint met zijn rondreizende leraarschap dan staat er dit vanochtend: ‘hij begon rond te trekken van stad tot stad en van dorp tot dorp om het goede nieuws over het koninkrijk van God te vertellen.’ En dat is toch echt dit. Die Micha tekst. Het is begonnen. Nog even en dan is dit waar, dat van die vrede.

En hij raakt aan een verlangen. Dat even je hart opspringt. En je hoop getriggerd wordt. Wat overigens snel weer weg is. Jezus van Nazareht zaait hoop als een akkerbouwer. En ‘een deel valt op rotsachtige bodem, dat zijn zij die de woorden horen en het vol vreugde aannemen’ – cool, geen oorlog! Vet! ‘Maar het schiet geen wortel, ze geloven erin zolang het hun goed uitkomt maar als ze op de proef worden gesteld, worden ze afvallig.’

Een deel ‘valt tussen de distels dat zijn zij die wel geluisterd hebben’ – mooie tekst, wijnstok, vijgeboom, rust, niet opgeschrikt, ‘wel geluisterd maar door zorgen en rijkdom en genoegens van het leven worden ze gaandeweg verstikt.’

Zorgen, rijkdom, genoegens – op 1 lijn. Even verstikkend voor dat verlangen wat even werd aangeraakt door die profeet Micha, dat veel te grote visioen, dat beeld van een nieuwe wereld, maar de hypotheek die afbetaald moet worden (zorg) van mijn veel te grote huis (rijkdom) maakt dat ik keihard moet werken en daarna ook echt even eruit moet om te borrelen (genoegens) en als iemand dan iets zegt over lange termijn verhalen, grote visioenen en radicale keuzes ben ik moe, ben ik druk of ben ik dronken. Dat is precies wat ik ben.

Als Jezus mensen tot geloof oproept gaat dat zo niet over een set waarheden, dogma’s, voegen bij een club of wat dan ook maar tot de lenigheid van ziel en de openheid van hart om het verlangen wat getriggerd wordt door zo’n tekst als die van Micha over de oorlog werkelijk binnen te laten dringen en het toe te laten dat je ogen er een beetje van gaan glanzen en je handen alvast gaan jeuken hoe je kunt beginnen aan dat wat het visioen heeft geschetst.

Geloof staat niet tegenover ongeloof, het staat tegenover cynisme, wanhoop en desinteresse. Die drie die een granieten vloertje in je ziel vormen door een hoop slechte ervaringen, een muurtje opgetrokken uit zelfbescherming voor teveel hoop, een comfortzone ingericht om te zorgen dat je geen volgende teleurstelling zal overkomen, het is wel goed zo. En dan heb je natuurlijk nog de zorgen de rijkdom en de genoegens waardoor ik moe druk of dronken ben. Dat is niet slecht, maar ik kom dan niet toe aan mijn verlangen.

Daarom de rust van deze ochtend. De stilte. Voor de een het branden van een kaars, voor de ander het knielen in een oude katholieke kerk op vakantie en even weer intunen in dat grote verhaal, dat grote hopen waardoor zoveel meer mogelijk lijkt.

Goede aarde voor dit soort teksten en visioenen, dat zijn zij die met een goed en eerlijk hart naar het woord hebben geluisterd het koesteren en door standvastigheid vrucht dragen. Koesteren van de woorden, niet het verlangen gaan rondtoeteren, niet het opeisen of afdwingen maar koesteren. Standvastig. Koesteren. Verlangen. Dat is het wel voor vanochtend denk ik. Ruim voldoende voor de laatste werkdag van deze week, het begin van sabbat en zondag.

Micha 3:94:5

Handelingen 24:2425:12

Lucas 8:1-15