je maakt je veel te druk

je maakt je veel te druk

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Je maakt je veel te druk – PopUpGedachte vrijdag 21 oktober

Dat is fijn zo vlak voor de sabbat, de rustdag, zo’n licht paternalistische uitspraak van de rabbi uit Nazareth zelf: kom, Martha, je maakt je veel te druk. Hij lijkt er uberhaupt niet veel mee op te houden: je druk maken, druk zijn. Hij staat zelf voortdurend onder druk, neemt geen pauzes lijkt het wel. Maar echt zich druk daarover maken?

Er is paniek over eten, de man vraagt zich af waar iedereen zich zo druk over maakt, hij vraagt hoeveel eten er wel is en deelt 5 broden en twee vissen met duizenden mensen.

Even later heeft hij een hele massa mensen toegesproken en is moe, maar maakt zich zo niet druk dat hij in de vliegende storm blijft slapen. Als zijn leerlingen zich druk maken over het feit dat het schip naar de kelder gaat, is hij verbaasd dat ze hem daarvoor wakker moeten maken en legt de zee stil.

De man heeft een ander perspectief op de dingen. En ik wil het wel leren, wonderen doen hoeft niet per se, maar dat woordje ‘druk’ is werkelijk te irritant. Het was een van de redenen voor de ochtendmeditaties. Meer doen, vroeger opstaan, minder druk. Die drukte, de bezorgdheid heeft niet zo heel veel met de hoeveelheid werk te maken of de hoeveelheid verantwoordelijkheid. Het gaat om iets anders.

Het helpt mij, dat vroege moment op het balkon onder de sterrenhemel. Vanochtend stonden ze er weer in de zwarte nacht, de steelpan in de linkerbovenhoek. Het maakt me weer klein en ik hoor mezelf voor me uit de oude woorden spreken: ‘onze vader die in de hemel is’. Ik wordt weer even klein, deel van een hele lange generatie, mijn gedoetjes worden nog kleiner dan ik. Het is even goed zo. Het helpt. Het relativeert en waardeert.

Vanochtend komt Jezus een dorp binnen en wordt daar gastvrij ontvangen door een vrouw die Marta heette.’ Zo’n vrouw die snel ziet wat er nodig is, die de rabbi gastvrij naar binnen wenkt en een thuis wil bieden. Mooi mens. ‘Haar zuster, Maria, ging aan de voeten van de Heer zitten en luisterde naar zijn woorden.’

Maria stond niet aan de deur de rabbi welkom te heten, maar zo gauw die binnen is schuift ze tussen de mannelijke leerlingen en gaat luisteren. Dat is niet zomaar wat. Dat mocht helemaal niet, totaal doorbreken van de code in die cultuur. De concierge die de boel de boel laat en voorin de collegebanken gaat zitten, geen studentenkaart, geen studentenleeftijd maar de wil om kennis te vergaren en de andere concierge mopperend achterlatend want die moet al het werk in zijn eentje doen. Egoist. ‘Marta’ staat er ‘werd helemaal in besla genomen door de zorg voor haar gasten. Ze ging naar Jezus toe en zei: ‘Heer kan het u niet schelen dat mijn zuster mij al het werk alleen laat doen? Zeg tegen haar ze me moet helpen.’ Ze is het zat onze Marta. Dat gesloof. En haar zus die het rolpatroon totaal doorbreekt: de man, vrouw verhouding maar ook de regels van de gastvrijheid. Ik kan ook echt chagerijnig worden als op een feestje thuis als ik de hele tijd in de keuken sta en mijn vrouw gezellig met iedereen staat te ouwehoeren. Dat wil ik ook wel, maar ja. Gastvrijheid, he. Patronen. Er moet gezorgd. Zo horen dingen. Straks staan je gasten droog. Terwijl ik ten diepste wil wat zij doet: met mijn gasten rondhangen.

De Heer zei tegen haar: ‘Marta, Marta, je bent zo bezorgd en je maakt je veel te druk. Er is maar ding noodzakelijk. Maria heeft het beste deel gekozen en het zal haar niet worden ontnomen.’ Zo bezorgd over hoe de dingen horen en of ze gaan zoals ze moeten gaan. Het is blijkbaar niet zo belangrijk. Niet hoe het moet, niet zorgen dat alles soepel verloopt. Maar kiezen voor de voeding van je ziel. Het is echt niet aardig van Maria, maar de honger die ze heeft, haar verlangen, sanctioneert alles.

Er ligt een volle agenda of een hoop werk te doen in je baan, aan jezelf, in huis. En dat verdwijnt niet zomaar. En dan toch die momenten van stilte, van contemplatie, van even op je balkon onder de sterrenhemel of lezend van die schrijver die altijd weer de hemel een beetje opent. Schreeuwt men dat je een deadline overschrijdt?Het zij zo. De ziel gaat voor. Die blijft, het werk niet. Vrienden boos? Hebben zij dan niet gezien dat jij dit moet doen? Kom je te laat? Het zij zo. Even. Excuseren kan achteraf en uitleggen. Eerst het ‘beste deel’ kiezen. Ook als je jezelf geen monnik, theoloog, vrome ziel of yoga-spiritueel voelt en dus het vreemd zou vinden om opeens tijd voor zoiets te reserveren. Rolpatronen zijn maar rolpatronen. Maak je niet zo bezorgd, zegt van Nazareth.

Als ik wakker wordt gepiept om zes uur is het eerst waar ik aan denk de voorstelling van vanavond, daarna de lezingen dit weekend. Maar het zijn ongenode gasten. Eerst de stilte en de rust. Al het andere zal wel weer gegeven worden. Of niet. Veel doen, moe zijn, aandacht verdelen is niet erg – maar druk doen, bezorgd? Het is een fijn beeld die Maria, conventiedoorbrekend, even aan de voeten zitten, de boel die gedaan moet worden, loopt niet weg. Het werkt nu eenmaal veel beter met een rustige ziel.

Sirach 11:2-20

Openbaring 9:13-21

Lucas 10:38-42