Mezelf kwijt

Mezelf kwijt

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Mezelf kwijt – PopUpGedachte donderdag 13 oktober

Het voelde onrustig de afgelopen weken. De knagende vraag in mijn geweten of ik wel genoeg deed. Je kon wel mooi een boek schrijven, bedacht ik, maar juist dat boek dat bijna af is staat vol van de concrete voorbeelden. Van de reis naar Lesbos, de situatie met Benno L, Vluchtkerk, you name it. Was ik nu nog wel iets aan het doen? Of was ik stiekem al vroegtijdig op mijn lauweren aan het rusten, terwijl ik die lauweren nog lang niet had verdiend. Het geweten knalde met zijn zweep en mijn ziel joeg rondjes door de arena van mijn voorstellingsvermogen. Op jacht naar een zelfbeeld, naar vasthouden van een reputatie. Razend irritant, want het was het tegenovergestelde van wat ik wilde beweren en bereiken. Al die acties kwamen niet voort uit de behoefte om verschil te maken, het waren handelingen die onontkoombaar geworden waren. En dan maar doen. Vanuit vertrouwen en dan maar zien. Ik had het nog niet opgeschreven in een boek of was het zelf al kwijt. De jacht op kansen om uiteindelijk iemand te worden is dodelijk voor het zelf. Zo raak ik mezelf kwijt.

Jona vanochtend is net zo. Hij moet aan de rauwe stad Nineve van zijn god vertellen dat hun laatste uur geslagen heeft want ze maken er een bende van in hun stad, onrecht, afgoderij, onrust, haat, doodslag, you name it. En de gebelgde profeet begint aan zijn taak. Dan gebeurt er iets: hij is nog geen dag onderweg in de stad die alleen al drie dagen reizen zou kosten om er doorheen te trekken of men luistert naar Jona. Zijn verhaal verspreidt zich als een lopend vuurtje, de koning maakt zich zorgen, iedereen moet een boetekleed aantrekken en de stad bekeert zich, verandert. Absurdistisch verhaal, met name voor Jona. Die heilig overtuigd van zijn terechte profetenwoede opeens tot zijn verassing de mensen werkelijk ziet veranderen. Alsof je de strijd met iemand aan wil gaan, eindelijk, tot de tanden gewapend, en dan zegt de ander: je hebt gelijk, sorry. Sta je daar met je ellenlange voorbereiding, je harnas en de overtuigde woede die uit je ogen spuit. En nu?

Er staat: ‘toen god zag dat zij inderdaad anders begonnen te leven kwam God terug op wat hij gedreigd had hun aan te doen en hij deed het niet. Dit wekte grote ergernis bij Jona en hij werd kwaad.’ Hij vindt God onbetrouwbaar. Hij wilde de stad zien omkeren. Dat had hij tenslotte de stad beloofd. Nu gaat het leven gewoon verder, ze passen zich wat aan en waar was zijn grootse rol dan? Waar was de grote crisis? Kabbelde het leven dan gewoon door? Stond Jona dan niet voor gek?

De god in het verhaal komt terug op zijn voornemen en blijft zichzelf, Jona wil dat hij ook doet wat hij heeft gezegd en wordt een hatelijk, agressief, moordlustig wezen. Voor even. Blind woedend. Een karikatuur van zichzelf. Het boekje eindigt met god die zegt of hij ook gedacht heeft aan al die kinderen in de stad, moeten die ook dan maar sterven omdat jij anders als profeet voor lul staat, Jona? En al die dieren? Wat een flexibiliteit, wat een terugkeer op je schreden vraagt het om jezelf te blijven, een lenigheid van gedachte.

Van Nazareth zegt het zo vanochtend: ieder die zijn leven (noem het image, imago, zelfrespect, naam) wil behouden, zal het verliezen. (en zo voelde het ook he, door opgejaagd te worden om iets te realiseren, verloor ik het vertrouwen dat zo essentieel was voor de initiatieven. Ik was het aan het verliezen). Ieder die zijn leven wil behouden zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest om mij, zal het behouden.

Zijn leven verliezen om mij. Om wat ik zie, zegt God. Wat Jezus van Nazareth ziet. Die ziet geen profeet die het nodig heeft om gesterkt te worden in zijn eigenwaarde, maar een stad vol kinderen en vee en is zielsdankbaar dat hij zijn rokende toorn over dat onrecht niet om hoeft te zetten in dodelijke actie maar met de hand over zijn hart kan strijken en vergeven en tweede kansen bieden.

Jezelf verliezen, je eigen behoefte aan impact en gerespecteerd worden omdat je geraakt bent door wat de maker van de wereld ziet en hoe de wereld moet veranderen – dat het niet gaat om mijn rol, maar om resultaat, dat er iets goeds ontstaat, al draag ik er niets aan bij – en is mijn rol alleen het te vieren, met brood, wijn en applaus. Het ging nooit om mij, maar om die veranderde wereld.

Jona 3:1 4:11

Handelingen 27:27-44

Lucas 9:18-27