Niks geen vrede

Niks geen vrede

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

 

Niks geen vrede – PopUpGedachte maandag 31 oktober

Maandagochtend, kou in de lucht. Een beetje mist. Het voelt nog een uurtje later dan zes uur, dankzij de wintertijd. En een nieuwe week is aangebroken. Ik lees weer en wacht op inspiratie, op een klik. Vanochtend is het deze zin, opgetekend uit de mond van Jezus van Nazareth: ‘Ik ben gekomen om op aarde een vuur te ontsteken, en oh wat verlang ik ernaar dat het branden zal. Denken jullie dat ik gekomen ben om vrede te brengen? Geenszins, zeg ik jullie, ik kom verdeeldheid brengen.’

Nou daar ga je dan met je pacifisme, met het vredestichten, al die mooie duiven en witte vlaggen. Jezus niet gezien, die komt verdeeldheid brengen, onze vredevorst. Hoe zit dat? Hoe werkt dat?

De dag van vandaag kan zichzelf wel uitleggen, dat scheelt. Het is 31 oktober, Hervormingsdag, begin van het Lutherjaar. De worstelende monnik die niet kon leven met de officiële leer en steeds scherper en feller en publieker zijn gram liet blijken. Tot hij die 99 stellingen aan de deur van de slotkapel te Wittenberg spijkerde, uiteindelijk voor het kerkelijk gerecht werd gedaagd en de onsterfelijke woorden sprak: Hier sta ik, ik kan niet anders. Of hij kerfde in zijn rechtbanktafeltje, of het is alleen maar een legende, maar hij tekende het. Felle strijd was het gevolg van Luthers innerlijke strijd. Ik kom geen vrede brengen, geenszins, maar verdeeldheid. Een man zal opstaan tegen zijn vader en een kind tegen de moeder, vervolgt Jezus van Nazareth.

Afgelopen dinsdag reed ik naar mijn ouderlijk huis met op de bijrijdersstoel mijn vers geprinte boek. Er stonden passages in over pijnlijke momenten in ons verleden, essentiële vormende momenten maar absoluut pijnlijk. Het waren beeldende beschrijvingen van onze cultuur vroeger en hoe ik me daartoe verhield. En ik wist niet zo goed hoe ik me tegenover hen daarover moest uiten. Ik schrijf niet met hen voor ogen, er is een andere lezersdoelgroep. Ik ben hen en anderen die niet direct tot die doelgroep horen vergeten bij het schrijven en dat is goed. Dan wordt het scherp en gericht, maar als het dan af is, dan is het publiek. En gaan zij het wellicht lezen en anderen om hen heen. Waarom ga je er niet heen, zei een vriendin, en lees je het voor? Ben je gek, zei ik meteen, terwijl ik meteen ook wel wist dat het klopte, dat dit het was. Niet afwachten tot ze het gelezen hebben, maar zelf de passages voorlezen die ik spannend vond. Ongemakkelijk voor hen en voor mij. Het was dinsdagmiddag, lunchtijd, we aten, dronken koffie, praatten bij. En toen kwam het boek. En ik las. En ze moesten soms lachen, keken soms geschokt, droevig of gaven commentaar middenin de zinnen. Het waren maar 10 bladzijden. Het was zo voorbij. En het was goed. Goed zo. Het gebaar, de verschillen van inzicht, de pijn uit de geschiedenis, het was er allemaal weer, maar we waren wel bij elkaar gebleven, want zo zaten we om die tafel en dat was heel veel waard.

Ik kom geen vrede brengen, maar verdeeldheid – ook in huis. Dat blijkt wel. En het blijkt niet zo erg.

De lieve vrede is een lelijk ding. Het bedekt wat waar is onder een deken van voorzichtigheid en eist dat het zijn kop houdt uit respect en loyaliteit. En soms is dat even terecht, maar nooit lang en nooit voor altijd. Niet voor de lieve vrede gaan, maar voor echte vrede, betekent heel veel verdeeldheid.

Gisteren lanceerden we met een groepje uit Amsterdam de website wegaanzehalen.nl, we willen in een optocht van tenminste 300 lege auto’s, liefst 1000, met chauffeur naar Den Haag rijden met de boodschap: jullie hebben over 4000 vluchtelingen in Griekenland gezegd: We Gaan Ze Halen. Ga dat dan alsjeblieft nu doen, het is al een jaar geleden dat je het zei. Wij willen desnoods wel rijden.

Een teken van draagvlak en een dwarse confrontatie met iedereen die wil dat de politiek weet dat het nu wel echt uit moet zin met lief links beleid en dat we hard moeten zijn. Voor elke grenzensluiter die hoopt op rust nu is het hommeles. Dat spijt me ergens, maar niet zo veel. Niet voor de lieve vrede, maar de echte.

 

Sirach 38:24-34

Openbaring 14:1-13

Lucas 12:49-59