Kerken bouwen

Kerken bouwen

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Kerken Bouwen – PopUpGedachte dinsdag 22 november

Zo af en toe dringt de vraag zich op; waarom deed ik dit ook al weer. Met name vlak voor de wekker als ik met slaperige ogen de tijd zie en me realiseer dat met twee minuten er zo’n nare doordringende piep gaat vertellen dat ik eruit moet. Iets warms aantrekken, water koken voor thee, bijbel klaarleggen, tekstrooster opzoeken. Even buiten de deur kijken of ik sterren kan zien of dat het regent. Meestal begint er dan wel een rust neer te dalen, maar niet altijd. Dan is het gewooon doorbuffelen. Uit vrije wil. En is het nog wel een vrije wil.

Ik lees nu zo’n zes maanden elke ochtend om zes uur de teksten uit een oud leesrooster en vraag me af waarom. Het was de bedoeling om stil te worden, even te beseffen dat de wereld groter is dan mijn agenda, dat er een aanwezigheid in dit heelal huist dat verlangt naar contact omdat wie zich overgeeft aan de ziel van de Maker van de wereld zelf een medemaker wordt die weer klopt. Mens-wording is het eigenlijk, elke ochtend weer. Maar in plaats van het parkeren van mijn agenda is het gewoon weer een onderdeel van mijn agenda geworden. Dat ook moet worden afgehandeld.

Vanochtend moest het maar wat rustiger. Dat helpt al. Het moet niet zo snel mogelijk af. Het hoeft helemaal niet af. Deze PopUpGedachtes zijn nooit af geweest. Het enige is dat ik hier wil schrijven en delen wat er leeft, niet wat voor slim verband ik nu weer heb bedacht.

Het helpt al. Het allemaal gewoon wat trager doen. En delen dat ik niet een nieuw agenda-item voor mezelf wil maken maar aan deze tafel iets wil vinden dat de agenda parkeert. Niet opnieuw presteren voor anderen maar voeding zoeken voor mij. En daar iets van delen.

Vanochtend gaat het over bouwen, Paulus die gebruikt in een brief aan zo’n vroeg kerkje in Korinte deze woorden: ‘op dat fundament (het verhaal van Jezus Christus) wordt gebouwd met goud, zilver en edelstenen of met hout, hooi en stro, van ieders werk zal duidelijk worden wat het waard is. Op de dag van het oordeel zal het vuur laten zien wat ieders werk waard is. Als het blijft staan, zal hij worden beloond, wanneer hij verbrandt, zal hij de prijs betalen, maar hij zelf zal worden gered.’ Paulus heeft nogal wat collega’s die rondtrekken en ook bouwen aan nieuwe kerkjes en er ontstaat wat discussie wie dat het lekkerste doet. ‘Ik ben van het kerkje van Paulus,’ ‘oh schat, wat zielig. Die hardliner? Ik ben van dat kerkje van Apollos, vet leuk!’

Paulus is niet geinteresseerd. Er moet gebouwd worden op dat fundament, op dat ene verhaal van die Jezus van Nazareth die alvast aan de nieuwe wereld begon omdat het tijd was en het kon en God in ons geloofde als hij wij geloofden wat we zagen in Jezus van Nazareth – wat daar precies op gebouwd werd? Wat voor clubjes, wat voor regels, laat lekker bouwen. Als het stro is, dan vervluchtigt het straks maar dat zij zo. Als het diamanten en edelstenen zijn, zullen zij blijven. Zoiets.

Als ik mezelf zit te dwingen om tekstjes te maken die tof zijn, dat te doen binnen de gestelde tijd en als agendapunt van de dag is het een strooien bouwwerkje. Ook leuk, niet zo interessant. Maar het rust vinden, vandaar uit iets schrijven wat invalt omdat het juist een eind maakt aan dat gejaag van de agenda, dat is goud, denk ik. Maar dat is mijn oordeel, daar kan de geschiedenis heel anders over gaan denken. Dus ik bouw maar gewoon.

Zo is het ook met de PopUpKerk die we bouwen. Een klein groepje, sommigen hebben bijzonder weinig op met dat ‘fundament’ en bouwen liever ernaast, of eraan vast, want Jezus Christus… tsja. Een gebouw hebben we niet, wel een netwerk. Een geloofsbelijdenis hebben we niet, wel een portfolio met installaties, reizen en statements. Zal het goud blijken of stro? Ik ben eigenlijk onwijs benieuwd, maar ben vooral wat verlicht door de gedachte dat ik dat niet hoef te weten. Dat komt wel, als het getest wordt. En als het dan verbrandt is er ook nog geen man overboord. Er moest gebouwd worden, dat vooral.

Een eerste bezoeker op zondagochtend zei: ik ben atheïst, maar ik kan hier gewoon meepraten. Wat is er dan anders, waar heb je die religie dan voor nodig? Vroeger zou ik proberen rechtstreeks te antwoorden, duidelijk te maken dat het echt wel anders is wat hier gebeurt. Dat hoeft niet meer zo, momenteel. De vraag doet niet de duiveltjes uit mijn verleden wakker worden die me influisteren dat ik het niet goed doe. Ik antwoordde dat het hele evangelie misschien zorgt dat dit soort groepjes uberhaupt bij elkaar komen, dat er een plek gevormd wordt waar mensen gemotiveerd raken om zich af te vragen of het anders kan in de wereld. Dat het niet zo expliciet over christendom gaat heeft ook te maken met een geschiedenis van christendom in Europa waar we goeddeels heel terecht afscheid van hebben genomen. De gouden kerken gebouwd op het onrecht en de angst voor de hel van gewone gelovigen, of gebouwd op de handelsgeest van de gilden die graag een kerkdeel bouwden als reclame voor hun vak en als trots. Ik weet niet of dat stro zal blijken, maar ze staan wel grotendeels leeg. Er moet dus iets anders, een andere taal noemde Rutger Bregman het online een paar dagen geleden. Hij zei dat 2016 het 1933 is van onze generatie en dat het tijd wordt om op te staan. ‘Wat kan ik doen?’, vraag je je misschien af, zo schrijft Bregman. Het antwoord is niet zo moeilijk. Informeer jezelf. Zoek anderen op, niet alleen online maar ook in het echt. Zoek ze op in kroegen en op scholen, op straat en onder lelijke tl-buizen. Richt nieuwe clubjes op, of sluit je aan bij bestaande organisaties die strijden voor duurzaamheid en rechtvaardigheid (ze zitten maar al te vaak te springen om nieuwe mensen).

Dat is wat we doen, Rutger, kerkjes bouwen. Op dat fundament van die grote wereldveranderaar met zijn beloftes en zijn onnavolgbaarheid. En dan zien we wel wat er werkt. Zolang we maar bouwen of gebouwd worden.

Zacharia 11:4-17

1 Korintiërs 3:10-23