Wie niet gelooft, kijkt beter

Wie niet gelooft, kijkt beter

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Wie niet gelooft, kijkt beter – PopUpGedachte vrijdag 11 november

De laatste van een vreemde week, de media staat weer eens op zijn kop en z’n knopen te tellen want niet alleen de Brexit was totaal onverwacht, nu hebben we ook nog Donald Trump in het Witte Huis. Er gelden blijkbaar nieuwe wetten, nieuwe machten schrijven nieuwe wetten, oude en nieuwe media hebben het nakijken en niemand weet precies wat de gevolgen zullen zijn.

De profeet Joel spreekt namens de god die hij representeert: ‘in die tijd zal ik mijn geest uitgieten over al wat leeft. Jullie zonen en dochters zullen profeteren, oude mensen zullen dromen dromen en jongeren zullen visioenen zien; zelfs over slaven en slavinnen zal ik in die tijd mijn geest uitgieten.’ Dat is wat nodig is, nu. In een politiek instabiele tijd en dat is het al een poosje, hebben we de visioenen nodig en de eigen inzichten van de gewone man en vrouw, dat kinderen opeens met z’n allen naar de noodopvang trekken, ouders in hun kielzog, want het is toch zo erg wat er gebeurt. Zij profeteren. Dat ouden van dagen ons weer leren wat fatsoen is. Dat we op zoek gaan naar elkaars wijsheid.

Jezus van Nazareth vertelt een verhaal: een rijke man had een rentmeester, een beheerder, die zijn eigendommen verkwiste. De rijke man riep de rentmeester bij zich en zei tegen hem: ‘wat hoor ik over jou? Leg verantwoording af over je beheer, want je kunt niet langer rentmeester blijven.’ Toen zei de rentmeester bij zichzelf: wat moet ik doen nu mijn heer mij het beheer afneemt? Werken op het land kan ik niet en voor bedelen schaam ik mij. Maar ik weet al wat ik moet doen om ervoor te zorgen dat de mensen wanneer ik van mijn beheerderstaak ben ontheven, mij bij hen thuis ontvangen. Een voor een riep hij de schuldenaars van zijn heer bij zich en schold hen de helft van hun schuld kwijt. En de heer, staat er, prees de oneerlijke rentmeester omdat hij slim had gehandeld. De kinderen van deze wereld gaan immers slimmer met elkaar om dan de kinderen van het licht.’

Ik vind dat een fantastisch verhaal. Moreel volstrekt verwerpelijk, maar dat gebruiken om een punt te maken. En vandaag denk ik deze: trek je conclusies: als je weet dat je verloren hebt, ga dan niet zitten pruilen of terugverlangen naar vroeger: deal met de nieuwe situatie.

Voor Het Vermoeden, een tv-programma wat me interviewde over onder andere mijn boek, zondag op tv, vroegen ze hoe ze mij moesten typeren. Dominee en wat? Kunstenaar? Theatermaker? Verhalenverteller? Auteur? Ik wist het ook niet. Toen maakten ze er dominee en activist van. En ik heb een hekel aan dat woord omdat ik er het gevoel van narrow-mindedness van krijg, niet willen overleggen, geen compromissen en altijd boos. Maar er is een nieuwe tijd aangebroken, van een deel van de machten valt niet veel meer te verwachten, activisme is main-stream geworden – dat begon al met de Vluchtkerk toen de PKN de Nederlandse staat aanklaagde wegens het schenden van mensenrechten en allerlei keurige mensen zich lieten uitleggen door krakers hoe zo’n gebouw nu ‘geopend’ wordt zoals zij het eufemistisch zeggen.

Zogenaamde ‘kinderen van het licht’ hebben een visie over hoe het hoort te gaan en dat is best prima, maar daardoor zijn ze vaak niet snel genoeg met de conclusie dat het niet zal gaan zoals ze willen dat het gaat en dat het dus over een andere boeg moet. De rentmeester was rap, hij had het licht gezien. Hij was realistisch genoeg: Hij wist dat bij ontslag hij op straat zou komen te staan en hoe hard zijn landing op straat ook zou zijn, hij zou zacht ontvangen worden door al die mensen die hij op het laatste moment nog even hun schuld had gehalveerd. Dat realisme is nodig, dat in-eigen-hand-gevoel en dat ligt meer bij mensen die al weinig verwachtingen hadden van de overheid dan de doorgaans wat keurige – en soms gelovige – mainstream.

Oude mensen zullen dromen dromen – over vroeger, over hoe zij protesteerden, mensen smokkelden en verborgen of zich verzetten tegen een autoritair bewind – jongeren zullen visioenen zien: als we het zelf doen, met het bedrijfsleven, met nieuwe technieken, online dan hebben we van lokale landsbesturen helemaal niet zo heel veel nodig. Dan wil Trump wel zijn fossiele brandstoffen terug maar zijn wij al zover met renewable energy dat niemand die fossiele troep meer wil. Zoiets.

Nog een uitsmijter dan van Jakobus, de derde lezing vandaag: Vergis u niet, alleen hore is niet genoeg, u moet wat u gehoord hebt ook doen. Dan valt u geluk ten deel. Wie de innerlijke stem heeft gehoord, het visioen heeft gekregen, in is gevallen hoe te dealen met de nieuwe werkelijkheid moet het ook doen. Dominee en activist? Ok, dan maar. Laat het zo zijn. Desnoods voor even. En als ik vind dat activisme vaak zo chagrijnig is, wees dan een vrolijke activist maar blijf niet aan de zijlijn staan want die is er straks niet meer.

Het was een vreemde week, als het een activerend resultaat heeft voor al die mensen die iets mooiers willen dan waarvoor gestemd is in de United States, dan zouden we het achteraf een mooie week kunnen noemen. Op een bepaalde manier.

Joël 3: 1-5

Jakobus 1:16-27

Lucas 16:1-9