Jan is de onenigheid zat en biedt zichzelf aan de katholieken aan

Jan is de onenigheid zat en biedt zichzelf aan de katholieken aan

Jan is alle mooie praatjes over oecumene een beetje zat en doet daarom een stoutmoedig voorstel. Hij wil een gemeenschap vormen met een uitstervende rooms-katholieke kerk in Utrecht. Hij schrijft de parochianen een brief.

Lieve mensen van de Jacobuskerk in Utrecht

Afgelopen zondag was ik te gast bij een Taizéviering in uw kerk en ik heb genoten. Die zondag had ik een vrije zondag, dan hoef ik niet te preken in mijn eigen gemeenschap en niet in een andere. Op die spaarzame dagen bezoek ik graag een kerkdienst van een volslagen andere traditie dan de mijne. Het leek me een goed plan om uw kerk eens van binnen te ervaren tijdens een viering. Ik was afgelopen week namelijk onverwachts langs uw parochie gereden.

De bijeenkomst met prachtige muziek raakte me diep. Ik kwam in gesprek met een vrouw die niet zo vaak in de kerk komt. Zij vertrouwde mij toe dat deze kerk op de nominatie staat om gesloten te worden, maar dat een dapper groepje gelovigen ten strijde is getrokken tegen dit besluit van de aartsbisschop. Uit de diverse krantenberichten die ik later op de dag las, begreep ik dat de sluiting is uitgesteld tot medio 2017. Dan zal het gebouw worden ‘onttrokken aan de eredienst’. Wat een nare term is dat. Alsof het een melaatse betreft.

Reclameborden langs de muur

We begonnen de dienst met het zingen van de woorden: In onze duisternis, ontsteek Heer een vuur dat nooit meer doven zal. Ik had moeite om mijn prikkende ogen droog te houden. Hier gaat het om! Ik voelde me echt thuis.

Doorgaans vier ik de gemeenschap in Christus in een sporthal. Ik voel uw medelijdende glimlach terwijl u dit leest. We houden het daar best uit, maar binnenkomen in een gebouw dat gebouwd is tot eer van God, is andere koek. Geen reclameborden van lokale uitbaters langs de muur, maar kruisstatiën en hongerdoeken. Om nog te zwijgen van dat prachtige beeld van Jezus achterin uw kerk, met de meest wijd uitgestoken armen die ik ooit heb gezien. Dit mag toch geen hotel worden zeker.

Uit diverse bronnen begreep ik dat andere kerkgenootschappen azen op uw mooie gebouw. Want ja, samenkomen in een theater of in een sporthal is toch niet hetzelfde als samenkomen in een historische kerk – u zult dat zelf ook wel begrijpen. Maar daarvoor moet uw gemeenschap eerst verkassen en dat lijkt me onjuist. Waarom moet de ene kerk de andere opeten?

Die beruchte Dordtse Synode

Het geval wil dat afgelopen zaterdag in Dordrecht opnieuw de Nationale Synode werd gehouden, over eenheid onder christenen. Een bevriende collega sprak daar zelfs over: ‘De tumor van de verdeeldheid van de kerken die ons langzaam dood vreet’. Deze Nationale Synode is de voortzetting van die beruchte Dordtse Synode in 1618-1619. Ik was erbij in 2010 en afgelopen zaterdag was de derde editie. Katholieken worden schoorvoetend binnengelaten, maar volwaardige deelneming is er niet bij. Jammer hè?

Zelf ben ik al dat gepraat over verandering in prachtige vergaderingen met de zoetgevooisde stemmen van kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders over oecumene en eenheid een beetje zat. Laten we gewoon samengaan en zien waar we uitkomen. Niet via een landelijke vergadering, maar gewoon lekker lokaal in de wijk.

Een kopje koffie met de aartsbisschop

Ik heb een idee: zullen we samen een beetje gaan oefenen met die oecumene? Gewoon bij jullie in het gebouw? Niet langer boos op elkaar zijn door alle toestanden uit het verleden. Laten we elkaar de hand reiken zoals we zondag deden, toen we elkaar de vrede van Christus toewensten.

Ik doel beslist niet op een overname van uw gemeenschap, maar op een samenwerking van gelovigen binnen úw traditie, zodat we allemaal kunnen leren wat die vrede van Christus teweeg kan brengen. Zullen we eens een kopje koffie gaan drinken met aartsbisschop Eijk en zien hoe ver we kunnen komen? Ik preek natuurlijk op zondagmorgen binnen mijn eigen kerkgenootschap, maar in de middag en de avond kan ik hartelijk meebouwen aan een gemeenschap met gelovigen vanuit diverse tradities. Een beetje opnieuw beginnen. De verschillen laten staan, maar léven uit dat wat we delen.

Mag ik u de hand reiken? U de vrede van Christus niet alleen toewensen maar daar ook samen aan bouwen? Ik vermoed dat er vast nog meer gelovigen in Utrecht zijn die net als ik moe zijn van het vergaderen, het schrijven van boeken en artikelen over eenheid. Mensen die de oecumene willen uítproberen. Een beetje schuren met elkaar, zodat die mooie kerkelijke gemeenschap van u een samenbindende functie kan krijgen.

Hartelijke groet,
Jan Wolsheimer
Predikant CAMA Parousia Woerden