De President-elect uit Nazareth

De President-elect uit Nazareth

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

De President-Elect uit Nazareth – PopUpGedachte vrijdag 25 november

En maar over politiek praten deze week, het houdt maar niet op. Nu weer iets met die president-elect, gaat het ook nog over mij en mijn ziel, over mijn depressie, over mijn moeite met mijn schoonmoeder of het feit dat ik gewoon geen zin heb om me naar mijn werk te slepen? Politiek is ook maar politiek. En dat is waar. Politiek gaat voorbij, het creëert enkel kaders, het komt niet bij je aan tafel zitten, je in de ogen kijken, een arm om je heen slaan of je moeie voeten masseren. Helaas, het zou best een goed idee zijn – afhankelijk dan van wie komt.

Toch kun je met de teksten in de hand, zo ook vanochtend weer, de teksten die worden gegeven door dat oude klooster-bijbellees-rooster, die ik opensla om zes uur om dan om zeven uur iets aan papier en de Podcast toegevoegd te hebben, want dan komt het huis hier tot leven en is het tijd om pap en boterhammen te maken voor de kinderen. Dat ene uurtje is het rustig, dan liggen er slechts die voorgegeven teksten en is er niets anders dan de associatie en de behoefte van het moment.

En die is nu even politiek, en dat is niet voor niets. Twee redenen: 1 de teksten van de Bijbel zijn door en door politiek. Het gaat voortdurend over wie de macht heeft in hemel en op aarde, hoe te handelen in de samenleving en of er voldoende geloof in God is om weer de dienende mens te worden zoals hij (sorry voor het hij) heeft bedoeld. Het gaat over de vraag naar de morele mens, naar innerlijke veiligheid en rust, allemaal politieke thema’s die de directe landspolitiek overstijgen maar zeker gaan over hoe de samenleving en de wereld draait – en ook ikzelf, heel klein, met mijn eigen uitdagingen van de dag. Dat is 1: de bijbel is door en door politiek. 2. er waren deze week een aantal avonden met vrienden en PopUpKerk en ook gewoon in de trein waarbij politiek niet van tafel was te slaan. Het raakt weer onze leefwereld, we zoeken woorden, hoop en voelen ons geweten of onze verantwoordelijkheid. Het is wat er nu is, dus nemen we wat er is en zoeken naar licht.

Vandaag rijdt Jezus Jeruzalem binnen op een ezeltje. Niet het machtige witte paard van een prins of een aanstaande koning, maar de sukkelige gang van een lastdier dat te koppig is om zich te laten sturen en dat nederige mensen (zoals zijn hoogzwangere moeder ooit op weg naar Bethlehem) verder brengt, maar dan op zijn eigen Shrek-tekenfilm achtige voorwaarden. Hij komt de stad binnen op een ezelsveulen en het is het moment van de waarheid op allerlei manieren. De religieuze, lokale leiders haten hem tot op het bot en zoeken een manier om hem te doden. Primitievelingen zou je zeggen. En het volk vind hem fantastisch, wat het alleen maar gevaarlijker maakt. Het is Wilders zonder beveiliging die binnenwandelt in een demonstratie voor en tegen Zwarte Piet. En dan erger.

Wat roepen de mensen: Gezegend hij die komt als koning, in de naam van de Heer! Vrede in de hemel en eer aan de Allerhoogste!’ Dat woordje koning is een ding, er was namelijk een koning en dat was een autoritair moordlustig heerschap. Een Erdogan-typje. Je moet in Ankara, Turkije even niet met een hele groep ongewapende burgers Gulen binnenhalen, of een andere concurrerende politiek leider. En dus staat er: Enkele farizeeën in de menigte zeiden tegen Jezus: ‘ meester, berisp uw leerlingen.’ Maar hij antwoordde: ‘Ik zeg u: als zij zouden zwijgen, dan zouden de stenen het uitschreeuwen.’ Er is geen houden aan. Want deze man is geen Wilders en geen Gulen, hij heeft de afgelopen drie jaren ongelofelijk veel geluk en zegen gebracht in de concrete levens van mensen in de marge, van zieken, lammen, blinden, uitgestotenen en landverraders, prostituees en andere maatschappelijk-besmette mensen, hij heeft hen vergeven, nieuwe plek geboden, hij heeft de wereld voor hen hersteld, hij heeft gedaan alsof de hemel was aangebroken en goed-bedoelende en kwaad-bedoelende mensen uitgesorteerd als een aardappel-sorteerder bij een lopende band. En dat voelt men, dat weet men, dat ziet men. Er is geen houden meer aan. Eens moet de confrontatie komen. En dat is nu.

En we weten al wel hoe laat het is, of wordt eigenlijk, want hij komt op een ezel. Zonder wapengekletter en omringd door gewone vrolijke mensen. Dan gaat het je de kop kosten, want deze man verdedigt zich niet en in het keizerlijk paleis zit een man met heel veel wapens. Een tot mislukken gedoemde revolutie, een zelf-moord-verkiezing, van Nazareth als couppleger zonder leger, met enkel palmtakken en liedjes gezongen door mensen die geloven en hopen maar uiteindelijk voor hun leven zullen vrezen. Toch viert hij hun geloof en ziet de dodelijke confrontatie als onvermijdelijk.

Wat daarmee te doen? Vandaag? Jezus was President-Elect en men dacht door hem te vermoorden dat het voorbij was en ze weer naar de huidige machthebbers zouden luisteren. Maar door het bloed aan de handen wordt het verhaal wat ze vertellen moeilijk om naar te luisteren. Door het bloed aan onze eigen handen wordt het vertrouwen in onze eigen wijsheid om het goede te zien in de wereld ook wat minder gemakkelijk te vertrouwen. En dat is waar de man uit Nazareth wezen wil. Het wantrouwen van de grote en de kleine macht en het met hernieuwde overtuiging de dode en opgestane man uit Nazareth volgen, wie ook aan het roer staat landelijk of internationaal of in je eigen hoofd. Jezus van Nazareth stelt dat het vrederijk begonnen is en ik kan daar dus vorm aan geven. De politiek zegt: we moeten realistisch zijn, JC zegt: we moeten gelovig zijn. Niet dogmatisch gelovig, maar hoopvol gelovig. En dus doen alsof de hemel al is aangebroken en we met blank, zwart, homo, hetero, holebi, verkrachters en moordenaars, politici en straatvegers samen brood kunnen breken en wijn kunnen drinken en terugkijken op een tijd waarin we nog vonden dat het maatschappelijk nodig was om elkaar de maat te nemen en de wacht aan te zeggen. Met het oog op de toekomst. Die tijd is voorbij. We zijn er al. Geen scheidslijnen meer, geen preventieve maatregelen om de toekomst veilig te stellen. Samen eten, drinken en vieren. En daarmee brengen we de beloofde toekomst dichterbij. Op een goed weekend dan maar. Cheers.

Zacharia 14:1-11

Romeinen 15:7-13

Lucas 19:28-40