Op weg naar betere tijden

Op weg naar betere tijden

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Op weg naar betere tijden – PopUpGedachte woensdag 30 november

Vandaag rijden we naar Den Haag. Normaal wil ik de dag nog even uitstellen tijdens het lezen van de teksten, die komt daarna wel opdraven als het lichter wordt in de lucht. Maar deze dag is te aanwezig, het is 30 november en vanmiddag komen er op onze oproep – een oproep van een aantal PopUpKerkers en andere vrienden – zo’n 400 auto’s naar Den Haag rijden die zich opstellen op een parkeerplaats en hopelijk – als de burgemeester en de politie hun regels niet al te streng hanteren – rijden ze daarna allemaal langs het Binnenhof om een nummerplaat af te leveren. We Gaan Ze Halen heet het en we willen niet langer wachten tot de regering eens besluit de mensen uit de Griekse kampen over te nemen, we vinden dat ze nú gehaald moeten worden en bieden ons aan om te rijden.

Met die ogen lees ik de teksten, het kan niet anders, het is te aanwezig. En dan staat vanochtend een oude profetentekst uit Jesaja op het rooster, precies voor vandaag lijkt het:

‘Hij (God) zal rechtspreken tussen de volken, over machtige naties zal hij een oordeel vellen. Zij zullen hun zwaarden omsmeden tot ploegijzers, hun speren tot snoeimessen. Geen volk zal nog het zwaard trekken tegen een ander volk, geen mens zal meer weten wat oorlog is.’

Dat is het visioen, dat is de hoop, die toekomst is de reden om trouw het goede te blijven doen, ook als dat op je eigen kosten en in je eigen nadeel is, want deze tijd breekt aan op aarde. Geen mens zal meer weten wat oorlog is. Dat hele concept zal ze vreemd voorkomen, het staat nog te lezen in de geschiedenisboeken maar ze kunnen er zich niets meer bij voorstellen, want waarom zou je? Wat primitief. Dat klinkt absurd, maar we zijn wel een beetje op weg he? We weten in Nederland al niet meer goed wat oorlog is. We zien de beelden van Aleppo, zo haarscherp op ons tvscherm dat we stof en bloed bijna kunnen ruiken maar de ervaring van oorlog is in onze families ook al ver weg. De tijden dat Europa elke keer weer door muitende, rovende, brandstichtende of verkrachtende bendes werd geteisterd, nu eens hier vandaan nu daarvandaan, die tijd ligt ver achter ons. Tegenwoordig gaan we naar de rechter als we het ergens niet over eens zijn. En anders hebben we nog een VN. Het werkt allemaal krakemikkig en maar het is er. Dát realiseer ik me tijdens dit schrijven. Ik wil het anders en beter in de wereld, maar het grote visioen: ‘de oorlog wordt niet meer geleerd’ dat is mondjesmaat waar aan het worden. Heel concreet: wie moet er nog in dienst? Aan de jonge mannen en vrouwen wordt niet meer standaard de oorlog geleerd. Jesaja is niet gek, hij is zijn tijd alleen ver vooruit.

Wat dat omsmeden betreft, daar lijken we wat van terug te komen. Het leger klaagt steen en been over het Nederlandse budget voor het leger. Wat betekent dat we in elk geval het geld voor het leger aan andere dingen aan het besteden waren. Zou het ook naar landbouw zijn gegaan? Een beetje? Ook dan is het visioen waar aan het worden.

Het begint met een oordeel, deze tekst. Hij zal rechtspreken tussen de volken. En verwacht dat niet een stem uit de hemel met een voorzittershamer, zoek het resultaat. Er staat ‘hij zal rechtspreken’, check dan of er rechtgesproken wordt tussen de volken – en dat wordt er. We hebben een tribunaal in ons eigen Den Haag staan. Men hoeft niet automatisch meer de wapens te trekken om recht te zien geschieden, daar zijn tegenwoordig instanties voor. En de oorlog vermindert en vermindert.

‘Zij zullen hun zwaarden omsmeden tot ploegscharen en hun speren tot snoeimessen.’ Die dingen stonden te verstoffen in de schuur. Op zolder lagen er nog een paar voor tijden van nood, maar er was al zolang geen tijd van nood geweest dat de spinnenwebben en de roest ze onooglijk had gemaakt. En omdat men niet meer voortdurend naar het leven werd gestaan, kon men grond ontginnen, nieuwe akkers inzaaien en zoals elke boer dat doet – als er iets stuk is, eerst even kijken of het zelf gerepareerd kan worden. ‘Pa, dat stuk speer kan dat botte ploegijzer wel vervangen toch?’ ‘Ach ja, waarom niet. Al zolang ongebruikt.’ En de ploeg vervolgt zijn voren met een speer in de nederige rol van snijder van aardkluiten in plaats van medemensenvlees.

We rijden naar Den Haag vandaag en beroepen ons op afspraak is afspraak, beloofd is beloofd. We herinneren Den Haag aan het vluchtelingenrecht en het Europese verband. We zijn ergens gekomen, de belofte uit Jesaja is waar aan het worden, laten we dan elke keer daar dan ook weer werk van maken en vertrouwen dat als we politiek en persoonlijk het goede doen het gezegend zal worden, linksom of rechtsom.

Er wordt rechtgesproken tussen de volken, ondertussen lonkt het populisme, lonkt de macht en het geld en prikkelt de angst de mens om er een loopje mee te nemen, laten we vol voor dat recht gaan staan. Opdat het groeit. En straks ook Syrische kinderen niet meer goed weten wat dat precies is, oorlog. Dat ze het alleen nog kennen uit de geschiedenisboekjes.

Jesaja 2:1-11

1 Tessalonicenzen 2:13-20