Lekker met stenen gooien

Lekker met stenen gooien

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Lekker met stenen gooien – PopUpGedachte woensdag 7 december

Het is donker en stil, de teksten liggen opengeslagen voor me op tafel. Ik doe dit om niet meteen aan mijn dag te beginnen. Dat er eerst een gedachte gewijd wordt aan wat ik eigenlijk doe op deze aarde en waarom. Dat in de stilte die voorafgaat aan het ontbijt straks, de voortdurende trillende telefoon en de deadlines die nog wachten of allang overschrijden zijn, in de stilte die daaraan voorafgaat te realiseren dat deze dag niet gemaakt is om te zorgen dat ik alles inhaal wat ik nog moet doen, of dat deze dag gemaakt is om wel te lukken als het zo lang tegenzat of wat dan ook; deze dag is een dag om weer in een wereld te leven die altijd groter is dan je denkt en waarin je niet gevraagd wordt om succesvol te zijn maar trouw, niet om gezien te worden maar om te zien en niet om een geliefd mens te worden maar om lief te hebben. Of dat nu bij de koffieautomaat is of in de tram. Een leefgemeenschap had boven de deur staan; if you can’t smile, don’t open the door’. Ik vond dat prachtig realistisch. Ik wil ook een vorm vinden waardoor ik zo de wereld en de dag tegemoet kan treden, niet rennend in de hoop evenwicht te vinden maar vanuit evenwicht kunnen omgaan met wie en wat er allemaal langskomt.

Jezus van Nazareth lijkt zo’n evenwicht gevonden te hebben, terwijl links en rechts mensen hem in het nauw drijven, mee willen slepen, op de troon willen zetten of in de gevangenis willen gooien of erger. En hij hoeft maar iets te laten gaan en hij is passe. Vandaag hebben ze iets nieuws bedacht terwijl hij rustig les zit te geven aan de leerlingen.

‘Toen brachten de Farizeeën en de schriftgeleerden (religieuze leiders) een vrouw bij hem die op overspel betrapt was. Ze zetten haar in het midden en zeiden tegen Jezus: ‘ Meester, deze vrouw is op heterdaad betrapt toen ze overspel pleegde. Mozes draagt ons in de wet op zulke vrouwen te stenigen. Wat vindt u daarvan?’ Jezus staat om twee dingen bekend: de traditie, de boeken van Mozes, de wet super serieus nemen en extreem genadig zijn voor fuck-ups en faalhazen. En hier heeft hij een probleem want Joden mogen niet eigen rechter spelen onder Rome’s gezag, maar de wet van Mozes gebiedt het wel. Als hij zegt dat het niet hoeft, hebben ze een zaak tegen hem omdat hij de wet niet gelooft en dus geen rechtgeaarde Jood is, weg basis onder zijn verhaal. Als hij zegt: doe maar wel, kunnen ze hem aangeven bij de Romeinen.

En ondertussen staat daar die vrouw. Niemand die haar heeft gezien. Echt gezien. Alle ogen zijn gericht op Jezus. Die rustig verder gaat met zijn les, schrijvend en uitleggend in het zand als was het een schoolbord. Tenminste, dat zou kunnen. Ze blijven aandringen en dat is storend. Dan zegt hij de fenomenale woorden: ‘Wie zonder zonde is werpe de eerste steen’. En de oudste aanwezigen, die normaal gesproken moeten beginnen met stenigen, zijn niet achterlijk. Zonder zonde? Dat gaat niet he. En ze druipen af. De rest volgt. Jezus kijkt eindelijk naar die vrouw en zegt: Heeft niemand u veroordeeld? Ik veroordeel u ook niet, ga naar huis en zondig vanaf nu niet meer.

Niet meer doen he, zegt hij. Meer niet. Maar hij is de enige die haar gezien heeft. De farizeeën wilden winnen en dachten ergens te zijn – zij hebben iemand tot een object gemaakt: hier heb je iemand die iets slechts gedaan heeft – en ze zouden een voorbeeld stellen, niet om haar maar om Jezus te ontmaskeren en om te winnen.

Er is een rust voor nodig om de woorden te vinden. Om niet uitgedaagd te zijn. Hier houdt Jezus de oude wet van Mozes, maar dan niet specifiek alleen voor die ene vrouw, maar ook voor de mannen om haar heen.

Gisteren citeerde ik iets het dat nieuwe boek van Diederik Stapel, de gevallen wetenschapper. Natuurlijk vond iedereen dat de man met wortel en tak uit de wetenschap verwijderd moest worden. Hij had onderzoeksresultaten verzonnen en alles en iedereen geflest. Zijn studenten konden opnieuw beginnen, de carrière van zijn promovendi had hij vast laten lopen. Weg ermee, totaal. Dat kon je toch niet laten bestaan zoiets? Of wel soms, jij stuk vergevend christen?

Nee, dat kan niet. Alles en iedereen eruit die ooit iets dergelijks heeft gewild, verlangd, gehoopt, gedaan in het klein. Nee, ho, nu ga je wel weer heel ver. Ok, dan Diederik ook niet. Niet zo, in elk geval. Niet met pek en veren alsof hij totaal ander is dan jullie en dit nooit in je opgekomen is. Niet alsof jullie wetenschapscultuur heilig is en hij de satan. Doe toch normaal.

Wie zonder zonde is, mag de eerste steen werpen. In Jezus geval heeft diegene zonder zonde daar geen zin in. En dat klopt. Het zijn de mensen die ergens wel weten dat ze ook falen, en daartegen vechten, die het de ander die groot faalt zwaar kwalijk nemen. Je bent ook weleens wat aan het rommelen in de tijd van de baas, maar die, die ene, die loopt echt de kantjes ervan af. Die zouden ze eens moeten aanpakken. Terwijl wie vrolijk zijn uren maakt en meer, omdat ie het wil, van het werk houdt, die voelt de jaloezie helemaal niet meer naar de lummelaar. Eerder medelijden, omdat hij of zij blijkbaar niet op zijn plek zit. Wie zonder zonde is mag met stenen werpen, maar heeft er gek genoeg vaak veel minder behoefte aan.

Jesaja 6:1-13

2 Tessalonicenzen 1:1-12

Johannes 8:1-11