Je laten bespelen, meer niet

Je laten bespelen, meer niet

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Je laten bespelen, meer niet – PopUpGedachte vrijdag 16 december

Daar stonden we te buigen gisteren, als knipmessen voor het publiek. Het was een avond van de organisatie TEAR, waar ik ambassadeur van ben. Honderden mensen in het theater van de buitensocieteit Zwolle, goed licht, goed geluid, goed theaterpluche, strakke belichting, muzikanten die al zo vaak voor publiek hadden gestaan en zo gedreven dat alles wat in de voorbereiding nog krakemikkig liep nu strak in de verf stond. Tim Zingt maakte cabaret, twee bands deden hun liedjes, ik vertelde verhalen en het publiek klapte en joelde. We hadden iets goed gedaan.

Eigenlijk gek. Stonden we daar met 15 man te knipmessen voor het publiek, achter de coulissen, achter de geluidstafel, overal stonden mensen die er minstens zo hard voor hadden gewerkt. Wij stonden iets in ontvangst te nemen wat helemaal niet van ons was. En dat klopt. Dat is niet erg. Maar het is wel handig om te weten.

Dit staat vanochtend in Jesaja: ‘schept een bijl op tegen wie ermee hakt, verheft een zaag zich boven wie hem hanteert?’ Een rauw volk heeft de taak gekregen van de Maker zelf om Israel aan te pakken, ze moeten – volgens de profeten – gehakt maken van dat volk van God om hen iets aan het verstand te peuteren. Het is de primitieve manier om te proberen ietsje verder te komen met deze wereld. Oordeel over een volkje dat zoveel liefde, kansen, route, wijsheid en alles heeft gekregen en er helemaal niets mee doet. God wil hen in het nauw drijven, zodat ze beseffen dat ze met vuur spelen.

En als dat dan lukt, begint het aanvallende volk trotse taal uit te slaan. Dat zij het wel even hebben gefikst. Dat zij onoverwinnelijk zijn. En dan dit: schept een bijl op tegen wie ermee hakt, verheft een zaag zich boven wie hem hanteert.

Een tekst die alle podiumdieren bescheiden zou moeten maken. Alle mensen eigenlijk. Een instrument zijn voor een boodschap omdat je zo bent gemaakt en dan kiezen om je te laten inzetten of niet. De reclamemaker die verrekte goed is in zijn vak, maar wat communiceert hij of zij? De docente die het fantastisch kan, docent van het jaar, beste docent van Nederland, maar wat doet ze? Hoe makkelijk is de zelffelicitatie terwijl het niet anders kan of je bent daar gebracht met een reden. Om iets te doen, om iets uit te stralen en nee, niet zelfvoldaanheid. Dat is al lelijk in zichzelf.

God zoekt instrumentarium. Mensen om te bespelen, letterlijk. Om een geluid te laten horen. Hij is onthand zonder. Maar het is nog ingewikkelder als het muziekinstrument het succes claimt. Wij waren op dat podium maar een doorgeefluik van wat wij hadden gekregen. En het applaus was het vieren met de zaal en alle makers dat we samen een groter verhaal delen. Niet meer, niet minder. En genieten van de plek die je inneemt op momenten dat het prettig is om te zijn op de plek die je moet innemen, mooi, fijn, prachtig. Maar het ging om je te laten bespelen.

Etty Hillesum ik citeer haar vaker, schreef van uit het concentratiekamp over God:

‘Dat jij ons niet kunt helpen, (…) dat wij jou moeten helpen en door dat laatste helpen wij onszelf. En dit is het enige, wat we in deze tijd kunnen redden en ook het enige, waar het er op aankomt: een stukje van jou in onszelf, God. Er zal toch iemand over moeten blijven om later te kunnen getuigen dat God ook in deze tijd nog geleefd heeft. En waarom zou ik niet die getuige zijn?’

Op de website Godschrift schrijft Stephan Erp hierover: In situaties van periodes van terreur, ontmenselijking en ogenschijnlijke afwezigheid van God, zijn niet alleen wij, maar is juist God een dakloze.

Je laten bespelen, onderdak bieden aan een tegengeluid in deze samenleving, omdat het moet klinken en waarom zou jij het niet zijn. En als het dan aankomt, niet de zelfgenoegzaamheid maar vieren dat je mocht worden ingezet. En als het niet aankomt, tenminste overwegen dat het je moment nog even niet is. Dat je pas er hoeft te zijn als de regisseur je op de schouder tikt om op te gaan. Eerder niet. Rustig aan. Dat is het. Een goed weekend.

Jesaja 10:5-19

2 Petrus 2:17-22

Matteüs 11:2-15