Doe mij maar een Placebo-effect: een aanval met roekeloze liefde en geopende handen…

Doe mij maar een Placebo-effect: een aanval met roekeloze liefde en geopende handen…

Jesus’ Son van Placebo is een eerbetoon aan het positivisme. In een wereld vol  polarisatie, religiestress en geweld kunnen we zo’n tegenaanval vol roekeloze liefde wel gebruiken, vindt Corjan.

Placebo bestaat alweer twintig jaar en dat werd een aantal maanden geleden gevierd met een nieuw album. A Place For Us To Dream bevat 36 songs: hun singles, een paar albumtracks en twee niet eerder verschenen nummers, waaronder Jesus’ Son. Je begrijpt, mijn aandacht was alleen door deze titel al gewekt. De reacties op de song waren trouwens erg wisselend. Veel positieve, maar er zijn uiteraard ook kritische geluiden. De song zou niet origineel genoeg zijn en een te hoog happy clappy-gehalte hebben zeg maar.

Ik ben het deels eens met de feedback, maar de toon en de tekst van de song raken mij. Ik zal je vertellen waarom. De songs is volgens mij meer dan een oppervlakkig feel good-liedje. Placebo markeert hun twintigste verjaardag met een statement. Ik zie deze song als een eerbetoon aan het positivisme. De voorkant van het jubileumalbum en de song passen beide in deze gedachte.

Prima way of life

In een wereld vol polarisatie, religiestress en geweld, zijn mensen op hun hoede. De wereld is een kruitvat en mensen hebben een kort lontje. Placebo kiest voor de dwaze tegenaanval van de naïviteit, neemt het levensgrote risico van geopende ogen, roekeloze liefde en open handen als uitgangspunt voor hun way of life.

Op de hoes van de single prijkt een zuurstofmasker. Muziek als medicijn tegen de vervuilde atmosfeer van een hopeloos verdeeld en angstig Europa. Placebo-effect of niet, door Jesus’ Son voel ik me sowieso een stukje beter.