In den vreemde

In den vreemde

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

In den vreemde – PopUpGedachte maandag 30 januari 2017

Een nieuwe week ligt weer te wachten, een vaalgrijze lucht laat nog niets los van de dag die komt. De dagen zouden langer worden toch? Het is nog maar moeilijk te zien. Voor me liggen de teksten op tafel, bijbellezingen zoals die op deze dag ook in allerlei kloosters worden gelezen en door een enkele vrome katholiek. Het is een poging om de dag te doordesemen met licht en lucht, dat het deeg van de dag niet als een klomp uit de oven komt, maar dat het gist en borrelt, knapperig en soepel. Om het gist het werk te laten doen, moet het deeg rusten, dat is de nacht, dat is deze stilte om me heen. Als ik naar de ramen van de appartementen hiertegenover kijk, lijkt het alsof er weer een stroomstoring is. Het deeg rust. Mijn teksten zijn een starter, een desem, een stuk gist. En gist werkt pas als het goed door het deeg is gemengd, verbonden is met water. Dan gaat het leven.

Het valt niet altijd mee om te zien hoe het pakt, hoe het zich kan mengen. Ik wacht op de zinnen die oplichten, ook als ik nog niet weet wat ze zouden kunnen betekenen.

Vanochtend heeft Jezus zich enigszins verstopt buiten Israel. Is het omdat zijn leven in gevaar is? In elk geval komt er een dame op hem af die hem vraagt om haar dochter te genezen en dan zegt Jezus de brute woorden: ‘Eerst moeten de kinderen genoeg te eten krijgen; het is niet goed om de kinderen hun brood af te pakken en het aan de honden te voeren.’

Ik had altijd wel de fatsoensnormen van JC vrij hoog zitten. Rutte zou vinden dat hij best normaal deed. Maar dit niet toch? Een vrouw voor hond uitmaken omdat ze niet Joods is? Het is een vergelijking, tuurlijk, maar toch. Nood leert bidden, zeggen ze maar nood leert ook rap denken. Zij antwoordt: ‘Heer de honden onder de tafel eten toch de kruimels op die de kinderen laten vallen?’ Zij wil gewoon die aandacht en die genezing, alles voor haar dochter. En Jezus antwoordt: ‘dat hebt u goed gezegd’ en haar dochter is genezen op dat moment.

Automatisch denk ik dat de kruimels in het verhaal mini-wondertjes zijn door de grote genezer van Nazareth. Maar er is meer aan de hand. De kinderen hoefden het hele brood niet. Ze hebben het van tafel gekieperd. En nu ligt het op de grond. Alsof de vrouw in den vreemde zegt: natuurlijk wil jij iets doen voor je volksgenoten, de kinderen, maar volgens mij lig jij op het moment onder tafel. Dit voelt niet als een reguliere zonvakantie dat jij hier bent.

Waar het verhaal in zijn oorsprong bewaard werd door een strakke leefregel en eindeloze hoeveelheden gebruiken en respect in het Joodse volk, sijpelt het sinds Jezus door de kieren en allerlei mensen met vieze handen, nauwelijks respect, geen manieren en geen kennis pakken het op, ruiken eraan, spelen ermee én worden erdoor geraakt.

Zoals in de PopUpKerk, zoals in zoveel kerken. Het verhaal is niet meer eigendom van een specifieke groep, aanhangers van het verhaal kunnen geen eigendomsrecht meer laten gelden, de Trumps en in mindere mate ook Wilders’ van deze wereld, voelen zich rechthebbenden op het verhaal en nemen immorele maatregelen om de erfenis te beschermen. Maar de erfenis is allang verdeeld over heel de wereld.

Dat zegt Paulus in de Galaten brief vanochtend: U bent nu geen slaven meer, u bent kinderen van God en als zijn kinderen bent u erfgenamen door de wil van God.’ Erfgenamen van wat? Van de BV God en Zoon, van wat zij hebben gemaakt. De aardbol, het heelal, deze wereld. Toevertrouwd aan mensen die hoop bleven houden, die in daadkrachtige liefde en opoffering geloofden, van welk ras, kleur, achtergrond en misschien zelfs religie ook.

Trump is alleen erfgenaam als hij de zachtmoedigheid leert, die nodig is om ‘de aarde te beërven’ zoals er staat. Zoals hij nu opereert, zal wat hij heeft hem snel uit handen worden gewrongen. Helaas maar relatief snel, want daar kan wel een generatie of wat overheen gaan helaas. Toch. Dat is de toekomst.

Jezus van Nazareth trekt zich terug in den vreemde, het verhaal van hoop, geloof, liefde verkent vreemd terrein. Op de gekste plekken kom je het tegen, op de plekken waar het thuishoort moet je het soms met een lampje zoeken. Zo werkt het al heel lang, zo werkte het toen, zo werkt het nu.

Dat onze ogen maar verlicht mogen worden om te zien met wie we de toekomst delen, dat we hen vinden en samenwerken en leven. Ons niet gek laten maken door grootschreeuwers, zij zijn altijd groots gevallen, de vraag is of – als de stofwolken van de val zijn opgetrokken – er nog mensen bezig zijn het goede te doen. Klein of groots en met toewijding. Omdat het bij hen hoort. Omdat het door hun aderen stroomt, als bij kinderen, een familietrekje van de almachtige. Goeds.

Jesaja 51:17-23

Galaten 4:1-11

Marcus 7:24-37