‘Ben ik ontrouw geweest aan God?’

‘Ben ik ontrouw geweest aan God?’

Anja was tien jaar non toen ze begon te twijfelen over haar keuze. Ze verliet het klooster, trouwde en werd moeder. Maar nog steeds knaagt de gedachte: is ze ontrouw geweest?   

Daar zat ik als 15-jarig meisje in de kerkbank te luisteren naar Roepingenzondag: een jaarlijks terugkerende dag binnen de Katholieke Kerk waarin mensen worden opgeroepen om een leven in dienst van de kerk en God te overwegen. Eén korte zin veranderde mijn leven: ‘Ga weg, verkoop alles wat je bezit, kom dan terug en volg Mij. Want Ik zal u vissers van mensen maken.’

Een radicale oproep van Jezus. Die greep mij aan en nestelde zich in mijn hart. Er helemaal voor gaan. Voor mij betekende dit: het klooster in en non worden, want als vrouw kon ik geen priester worden. Dat ongewone, dat hemelse, dat andere. Dat was waar ik steeds naar bleef verlangen. Want jongens, verliefd zijn, drinken en party vieren tussen de beau monde van Monaco… Ik deed het allemaal, maar het vervulde me niet.

Het ideaal was zo mooi

Tot ik bij de zusters kwam. Ik werd deelgenoot van een verstilling, een saamhorigheid en een liefde voor de ander die ik nog nooit zo had gezien of ervaren. Op mijn 21e besloot ik om in te treden in het klooster. Omdat het radicaal was. Omdat het ideaal zo mooi was, om samen te delen in gemeenschap van goederen en te bidden. Het raakte me zo, omdat ik wist dat de andere zusters net als ik Gods stem hadden gehoord. Dat vulde ons leven en zette ons aan om te werken onder dakloze vrouwen en kinderen.

Op de dag van mijn intrede, vlak voordat ik de lange oprijlaan opliep naar het grote klooster, werd ik overvallen door angst. Waar begon ik aan? Was ik gek geworden? En daar, verlamd met mijn voeten vastgenageld aan de grond, voelde ik de geruststelling van God: Je bent niet alleen. Ik zal er altijd zijn.

Ik begon aan mijn kloosterleven. Een prachtige tijd. Ja. Maar het was te zwaar. De werkdruk, het verlies van keuzevrijheid en eigen tijdsindeling, het leven in gemeenschap van goederen en het missen van genegenheid… Ik heb het niet kunnen volhouden.

Heb ik de zusters verlaten

Tien jaar lang ben ik zuster Augustines geweest. Nu ben ik uitgetreden. Nog altijd ben ik daar heel blij om. Ik ben getrouwd en moeder van twee prachtige dochters. Ik ben gelukkig met mijn huisje, boompje, beestje. Iets anders wil ik niet.

Ik koester de mooie herinneringen aan de kloosterjaren. Maar als ik eraan terugdenk, voel ik ook pijn. Nog altijd. Mijn hart sprak ‘ja’ toen ik intrad, maar mijn hart sprak ook ‘ja’ toen ik trouwde. Heb ik de zusters verlaten? Ben ik ontrouw geweest? Naar mijn roeping? Naar God? Vroeg hij van mij een leven in het klooster? Ben ik geroepen om non te zijn? Of ben ik geroepen om moeder en echtgenoot te zijn? Nog altijd ligt die vraag diep in mijn hart.

Verzoening met de zusters

Drie jaar geleden ben ik begonnen aan een antwoord op die vraag door het schrijven van mijn boek Driemaal Bruid, van Non tot Moeder. Het heeft mij veel goeds gebracht. Allereerst een gesprek van diepere aanvaarding en verzoening met de zusters. Dat heeft mij erg geholpen om met mijn vragen over trouw en ontrouw om te kunnen gaan. Maar het antwoord dat mij op dit moment het meest helpt, komt uit een brief van een pater van de Dominicanen, die mijn boek had gelezen. Toen hij intrad had zijn abt tegen hem gezegd:

Nu je je grote professie hebt gedaan, leef je in de gedachte dat je weg nu vastligt. Maar sluit nooit uit, dat God je misschien langs deze weg op een ander spoor zet.

Deze tekst kalmeert mijn onrust. Het helpt me om te geloven dat zowel mijn keuze voor het kloosterleven, als mijn keuze om uit te treden nodig zijn geweest om dichter naar God te groeien.

Hoe dan ook, op de bodem van mijn hart, nog onder alle vragen of antwoorden over Gods bedoeling met mijn leven, voel ik elke dag de zekerheid dat Hij bij me is. Het is een zekerheid die dieper gaat dan de radicaliteit waarmee ik hem wil volgen, toen en nu. Die zekerheid is wat me drijft, mij iedere dag in vuur en vlam zet en mij aanzet om elke dag als een nieuwe kans te zien.


anja den bok boekAnja den Bok beschreef haar levensverhaal in de autobiografie ‘Driemaal bruid’. Ze stond al eerder op een Lazarus-podium, tijdens de eerste avond van de 7keer7 tour.

In deze nieuwe blogserie beschrijft ze de verschillen tussen het kloosterbestaan en haar leven als drukke moeder en onderzoekt ze zowel haar heimwee als haar opluchting.