Tijd voor een nieuwe

Tijd voor een nieuwe

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Tijd voor een nieuwe – PopUpGedachte vrijdag 17 februari
De nacht is zacht. Niet langer bijt een koude wind in de huid als ik even op mijn balkon sta en naar de lucht staar. Wel is er nog steeds diezelfde ruimte, het heel even beseffen van de nietigheid van mij, mijn leven, deze stad waar de Amsterdammer zo trots op is. De oude sterren die lichtjaren ver alles al eens gezien hebben en gaan zien en hoe ik in stilte dan zoek naar contact met de Eeuwige, zoals dat heet. Met God, dat mysterie dat beloofd heeft aanspreekbaar te zijn.

Nu wordt het toch fris. Naar binnen. Teksten lezen van vandaag, zoals ze op dat oude rooster staan. ‘Zie ik schep een nieuwe hemel en een nieuwe aarde,’ schrijft Jesaja namens de goddelijke, ‘wat er vroeger was raakt in vergetelheid, er zal alleen maar blijdschap zijn.’ Even kom ik in opstand. Alleen maar blijdschap, een soort levend facebook van verkrampte blije hoofden, gadverdarrie. Dan zie ik dat je dat makkelijk kunt denken als alles vrij goed gaat, maar voor hoeveel mensen zou iets meer blijdschap, of eigenlijk het verlies van de huidige zwaarte of door merg en been gaande ellende een ongelofelijke bevrijding zijn. ‘Geen zuigeling’ gaat hij verder, ‘geen zuigeling zal daar zijn die slechts enkele dagen leeft, geen grijsaard die zijn jaren niet voltooid. Zij zullen huizen bouwen en er zelf in wonen, wijngaarden planten en zelf van de opbrengst eten.’ Niet meer op de vlucht, niet meer geplunderd, niet meer jachtig onderdeel van een globale economie, slaaf van het systeem. Je eigen plek, je eigen leven en dat het goed is. Een romantisch beeld, een rustig beeld, een manier van Jesaja om te raken aan verlangen, hoop en vertrouwen.

‘Zie ik schep een nieuwe hemel en een nieuwe aarde’ is onder veel gelovigen het codewoord voor destructie van deze planeet en een leven in de hemel of het paradijs of wat dan ook. Terwijl het lijkt alsof Jesaja iets veel dichterbij voor ogen heeft. Iets voor zijn tijdgenoten, iets met Jeruzalem erin, iets met leven vandaag. Vernieuwing in plaats van vernietiging en verlangen zodat ik alvast begin aan nieuw te leven in plaats van afwachten en hopen dat alles naar de knoppen gaat want opgeruimd staat netjes.

Morgen reis ik met wat teamleden van Let’s Bring Them Here, de Europese/Brussel-variant van de We Gaan Ze Halen optocht naar Griekenland. We willen weer mensen spreken in plaats van over mensen spreken, de omstandigheden ervaren in plaats van anderen vertellen dat het er echt verschrikkelijk is. Ik wil weer beseffen hoe dichtbij het is. Niet in mijn comfortabele thuis wordt het verlangen naar een nieuwe of vernieuwde hemel en aarde concreet, maar in de fabriekshallen in Athene en Thessaloniki waar duizenden vluchtelingen elke dag opnieuw zich afvragen of ze vandaag misschien gaan horen dat er wel of geen toekomst voor hen is, waar kinderen al heel lang niet naar school gaan en ouders het moeilijk vinden om nog om anderen te geven want het wordt donker in hun geest. Dat is wat ik heb gehoord en gevoeld in de gesprekken op afstand. Nu gaan we heen. Om hen te horen, om experts te spreken en ons af te vragen hoe we zelf naar Griekenland gaan rijden als Brussel niet thuis geeft op onze vraag om nu die relocatie werkelijk uit te gaan voeren – ons aanbod eigenlijk want wij willen graag die relocatie (de belofte om bijna 65000 vluchtelingen over te nemen uit Griekenland) wij willen graag die relocatie zelf doen en wel meteen.

Ik wil een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Niet voor mij per se maar voor hen. Voor de treurenden en uitzichtlozen, een plek waar gerechtigheid woont, zoals Jezus dat zo mooi kan duiden. Waar maar één regel geldt, ‘God liefhebben boven alles en je naaste als jezelf.’

Dat is vanochtend het antwoord op de vraag van een Schriftgeleerde aan Jezus van Nazareth: wat is het grootste gebod? God liefhebben en je naaste als jezelf. Die twee geboden zijn het hart en de ziel.

Waarom God? Is het niet gewoon voldoende om de naaste lief te hebben? Als iedereen zijn naaste zou liefhebben als zichzelf zou de wereld er toch een stuk beter uitzien?

De nieuwe hemel en de nieuwe aarde heeft beide nodig. Het besef van de eeuwige, de erkenning dat het niet míjn wereld is maar dat die mij gegeven is om mee te werken, dat ik niet zomaar besta maar liefdevol tot leven gewekt ben, al die noties, díe maken dat ik niet mijn plek verover, maar een plaats leer innemen die mij gegeven is, die zijn absoluut noodzakelijk om werkelijk die naaste lief te hebben zoals ik zelf. De zelfliefde die veronderstelt wordt bij ‘je naaste liefhebben als jezelf’ is geen individueel gegeven, die nieuwe aarde is geen plek waar navelstaarders over hun eigen buik wrijven en van zichzelf houden en daarom ook van een ander. Het is de plek waar mensen onder de zon zich geliefd en geplaatst en vertrouwd weten en dat onvoorwaardelijk leren geven aan de ander die op hun pad komt. En díe nieuwe hemel en aarde is allang begonnen; overal waar ik dat besef, overal waar mensen leven vanuit die waardigheid, overgave en dat vertrouwen. Ook in kampen in Griekenland, in hellholes in Syrie en in kleine appartementjes in Amsterdam West. Daar waar mensen leven van wat ze gegeven is, delen wat ze hebben en het gevoel hebben dat er genoeg is, genoeg om te danken, te delen en lief te hebben. Het is niet wereldwijd, niet vast, niet allesoverheersend. Maar het is begonnen. Allang.

Jesaja 65:17-25

1 Timoteüs 5:17-22

Marcus 12:28-34