Plaats Rust

Plaats Rust

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Plaats rust – PopUpGedachte donderdag 9 maart

Het is wat mistig, het doet fris aan en tegelijk proef je iets van het voorjaar in die zachte lucht. Het is zes uur geweest, de stad slaapt nog grotendeels en het is stil. Het moment dat ik de teksten van het oude leesrooster erbij pak en me afvraag wat deze ochtend gelezen wordt – en wat dan daar voor wijsheid of zinnigheid in te vinden is.

In de preek aan de Hebreeën, een van de drie lezingen van vanochtend: ‘Wie is binnengegaan in zijn rust vindt rust na zijn werk zoals God na het zijne.’

Driewerf rust. Het regent het woordje rust en dat werkt als een katalysator van verlangen. Rust. Doe mij een rust. Een week voor de verkiezingen. Ben een beetje leeg na de demonstratie en rechtszaak met Let’s Bring Them Here.

Maar waar je ook zit. Misschien midden in een scheiding die je nooit had gewild? In crises, in angst, in frustratie? Rust. Hoe dan? Waar kan ik die vinden dan? Wat is die rust?

Het wordt hier vergeleken met rust na je werk, zoals God na het zijne. Een verwijzing naar de schepping. Zes dagen bouwen en de zevende dag rust. Voor sommigen is rust de dood in de pot. Bij de Maker is rust weten dat je geleverd hebt en nu op adem mag komen, vertrouwen, je inspanning de ruimte geven, het laten gebeuren.

En fascinerend genoeg, daarna gaat het mis. Met Adam, Eva, zonde, shit alles. Wat blijkbaar niet zegt dat er niet gerust had moeten worden. Er wordt nog steeds verwezen naar die rust als hoopvol moment.

De rust is niet het gevoel alles onder controle te hebben, maar de rust dat je het kan loslaten. En daar zit een wezenlijk verschil. Wie pas rust als hij het onder controle heeft, zal niet gauw stil kunnen zitten. Er zijn altijd gaatjes en onverwachte omstandigheden. Echte controle bestaat in een laboratorium en zelfs daar niet eens. De rust van de Maker was die van de boer of de tuinman: gezaaid, gemaakt, nu moet het zijn werk doen.

Ik verlang naar die rust. Ik ren door na onze Let’s Bring Them Here Brussels, want belofte maakt schuld. Wie A zegt moet B zeggen, dus hup door naar Athene. En kan dat wel? Hoe dan? Is dat doorjakkeren of is dat juist vertrouwen dat het kan en moet. Ik weet het oprecht niet.

En de rust ingaan is niet een dagje ertussenuit. En dan weer door. Een dagje ertussenuit moeten, zoals dat voor mij regelmatig geldt, betekent juist dat ik de rust niet gevonden heb. Dat ik ‘m weer kwijt was. In de rust werken. Daar zit het verlangen in elk geval.

Maar hoe dan? In Johannes onderwijst Jezus van Nazareth een schriftgeleerde over hoe de Messias, hoe God naar de wereld kijkt. Niet met een boos oordeel. Hij kwam niet met zwepen of rechtershamers slaan. ‘Dit is het oordeel; het licht kwam in de wereld maar de mensen hielden meer van de duisternis dan van het licht, want hun daden waren slecht. Wie kwaad doet, haat het licht. Wie oprecht handelt, zoekt het licht juist op.’

Dat is de rust. Dat aan het licht mag komen wat je doet en wie je bent omdat je het niet meer vreest. Omdat je niets meer verborgen hoeft te houden. Niet omdat je niets stoms doet of omdat je zo dik tevreden zou zijn met jezelf. Maar omdat je weet dat je oprecht het goede hebt gezocht en wat er dan ook misgaat, dat dit niet afstraalt op wie je bent of hoe je geliefd bent.

Ik heb leren ‘proberen.’ En dat dit genoeg is. Ik hoef niet het resultaat veilig te stellen. Dat deed de Maker niet eens. Die nam rust en daarna begon de ellende. Maar wat hij maakte was zeer goed.

De rust is geen stilstand. De rust is dat je ergens weet dat je streven zuiver is en het vertrouwen dat dit voldoende is. Dat je stommiteiten je vergeven worden. Niet zomaar, maar omdat je hebt geprobeerd. Omdat je hebt geloofd dat het goede doen goed in zichzelf is, wat de gevolgen ook zijn. Omdat je beseft dat de Maker van de wereld diep vergevend van aard is, dat degene die op de wereld toeziet alle shit heeft gevoeld en gedragen in zijn lijf. En dat hij ons vertrouwt om in het licht en in de rust te opereren, zoals hij dat deed.

Ik ga ergens de komende dagen een dag pauze nemen, voor mezelf, in het besef dat daar de rust niet zit. Maar dat ik die wel wil. In het licht. Plaats rust.

Deuteronomium 9:23 -10:5

Hebreeën 4:1-10

Johannes 3:16-21