Rekenen op wonderen

Rekenen op wonderen

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Rekenen op wonderen – PopUpGedachte dinsdag 7 maart

Het was vies nat en goed koud daar in Brussel gisteren. De harde natuurstenen blokken die het plein vormden, glommen van de Belgische regen. Vroege aanwezigen scholen in hun kampertje of in de zuilengang. Gelukkig kwam al snel Vluchtelingenwerk Vlaanderen opduiken met de eerste Vlaamse levensbehoeften: koffie & croissants. Dozen vol. Een banner werd uitgerold: Refugees Welcome. Meer en meer auto’s werden opgesteld, allemaal met hun neus naar de grote poort, gebouwd om de onafhankelijkheid van Belgie te vieren, heel lang geleden. En daarachter de nieuwe gebouwen van de Europese Commissie en de Europese Raad, ik weet nog steeds niet wie nu precies wat doet. Let’s Bring Them Here riepen we, auto’s reden claxonnerend rondjes, borden werden in de lucht gestoken, interviews afgegeven en nummerplaten gedoneerd. Symbolisch allemaal, maar zo intens gemeend. Wij waren als team gemotiveerd en geloven in deze zaak, maar dat deed absoluut niet onder voor de hoop, het geloof, de liefde van de aanwezigen.

Aan het eind kwam iemand naar me toe om te bedanken. ‘Ik heb vorig jaar twee weken op Lesbos gewerkt en het was zo heftig maar het lijkt alsof de scherpe kanten eraf gaan als je dan weer lang thuis bent. Ik was de moed verloren dat er nog iets zou veranderen, maar vandaag heeft me weer moed gegeven. En hoop.’ Die uitspraak heeft zich diep in mijn ziel genesteld. We hebben momenten nodig om weer hoop te krijgen, door elkaar, door samen uit te spreken of op pad te gaan, om ergens te beginnen.

Dit zegt Deuteronomium vanochtend, een van de oudste boeken uit die verzameling die Bijbel heet. ‘Leef de geboden, de bepalingen en wetten die de Heer, uw God, u heeft voorgehouden, zorgvuldig na en doe wat goed is in zijn ogen. Dan zal het u goed gaan en kunt u het goede land in bezit nemen.’ En iedereen die iets heeft begrepen van die Joods-christelijke traditie weet dat die geboden en wetten extreem ruimhartig zijn naar vluchtelingen en vreemdelingen, omdat zij zelf vluchtelingen en vreemdelingen zijn geweest. Eerlijk, nooit arrogant of bezitterig of nationalistisch. En als Rutte dan gisteren bij Pauw en Jinek – naar ik las – beweert dat het heel goed gaat met het migratiebeleid van Nederland en we veel meer Turkijedeals moeten sluiten, wordt het koud om het hart. Voor Nederland. Voor ons. Als u zich houdt aan MIJN bepalingen zegt de Heer. En dat is niet andere landen met minder scrupules jouw vuile werk op laten knappen. Volautomatische schiettorens op de muur richting Syrie om alles wat beweegt tegen te houden. Ook vluchtelingen ja. En ze dood te schieten als ze toch proberen binnen te komen. En in Turkije zijn alle vluchtelingen vogelvrij. Mijn God, Rutte, je graaft een graf. Omdat je niet gelooft.

En daar bedoel ik niet mee: in God of in de kerk of in christendom. Maar in liefde, opoffering, ruimhartigheid en vertrouwen. Omdat je niet gelooft in de gewone wonderen. Omdat je niet gelooft in al die mensen die klaar staan om als de nood aan de man is te zorgen voor mensen in nood.

De tekst gaat verder en zegt: ‘Wanneer uw kinderen u later vragen: ‘Wat betekenen al die bepalingen en wetten en regels?’, geef dan dit antwoord: ‘Wij waren in Egypte slaven van de farao, maar met sterke hand heeft de Heer ons uit Egypte bevrijd. Wij zagen met eigen ogen hoe hij tekenen en indrukwekkende wonderen deed.’

Er gebeuren wonderen. Door gewone mensen die blijven geloven. En dat is geen uitzondering, dat is de regel. Het kan even duren, maar dictatoriaal regeren, angstig de eigen toekomst veiligstellen, het is tot mislukken gedoemd. Angst dat we het niet aan zouden kunnen, bang voor aanzuigende werking, bang voor de ondergang van Europa, het zijn slechte raadgevers.

Dit zegt Paulus in de brief aan Hebreeën: de bestaansreden van Jezus van Nazareth is het wegnemen van die angst, de angst voor de dood. ‘De zoon is een mens geworden om door zijn dood definitief af te rekenen met de heerser over de dood, de duivel. En zo allen te bevrijden die slaaf waren van hun levenslange angst voor de dood.’ Man, die bevrijding. Voor mezelf, voor het land, voor ons. Als dit leven ten diepste niet meer eindig is en elk einde een nieuw begin, dan hoef ik er niet alles uit te halen, maar kan ik vandaag rustig doen wat nodig is. In het geloof dat er een morgen is. Altijd.

Wie ruimhartig het goede volgt, kan rekenen op wonderen. Dat is de remedie tegen de voorspellers van de angst.

Deuteronomium 6:16-25

Hebreeën 2:1-9

Johannes 1:19-28