Geloof is geen geloof

Geloof is geen geloof

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Geloof is geen geloof – PopUpGedachte maandag 20 maart

Het lijkt wel een voliere hier. Ik was even vergeten hoe hard de vogels losgaan als het licht begint te worden. Zouden die beestjes daar nu zo blij mee zijn of is het een soort ingebouwde wekker die afgaat tot iemand op snooze drukt, tien minuten later weer een concertje en dan een van hogerhand die de wekker afzet zodat de dag kan beginnen. Ik weet het niet, maar het is wel fijn wakker worden.

Ik heb vandaag de haast afgelegd. Het werd een last, deze vroege ochtendmeditaties. Ik weet het aan slaapgebrek, aan veel aan mijn hoofd, dat het misschien gewoon een keer klaar was en voor het eerst in een jaar tijd besloot ik vrijdag maar eens te blijven liggen en tegen half negen eens een keer een gedachte te schrijven. Het heeft geholpen. Slaap en rust, niet om vervolgens ermee op te houden maar door de rust ontstond het besef dat ik ’s ochtends was aan haasten. En dat is echt dodelijk voor de rust. Nu ik het opschrijf is het zo logisch: rust en haast moeten elkaar wel uitsluiten. Een uur geleden wist ik het nog niet. Zo gaat dat blijkbaar. Begrip moet landen.

De tijd verstrijkt dit ochtenduur in exact hetzelfde tempo, ik begin op ongeveer hetzelfde moment als de afgelopen weken met het schrijven en toch zijn alle stappen op weg naar mijn balkon, naar een kop thee, naar de bijbelteksten en naar de eerste woorden op het scherm, de weg daarheen is opeens rustig. Ik heb de haast afgelegd en concludeer tot mijn grote plezier dat het werkt. Dat vertrouwen werkt. Dat het wel goed komt. Dat het rustig gedaan kan worden. En dat ik ervan mag genieten. Van de stilte die nog heerst. Ik heb de haast afgelegd en ben zielsdankbaar. Anders had ik deze PopUpGedachtes afgelegd. Het had niet veel gescheeld.

Vertrouwen verandert alles. Ditmaal vertrouwen op de tijd, op de rust, op de Bijbelteksten. De teksten vanochtend zijn teksten die alle religiositeit in twijfel trekken, bekritiseren en soms domweg vervloeken ten faveure van vertrouwen. Geloof is geen geloof, geen systeem, geen werkwijze, geen serie handelingen, maar een vertrouwen op wat men niet ziet. Jeremia zegt: vertrouw niet op die bedriegelijke leus: ‘Dit is de tempel van de Heer, dit is de tempel van de Heer, dit is de tempel van de Heer’ – ik weet niet waarom het er 3x staat, een soort strijdlied ofzo, maar hij vervolgt dan meteen: als jullie je leven werkelijk beteren, elkaar rechtvaardig behandelen, vreemdelingen, wezen en weduwen niet onderdrukken ….’ Het goede doen en vertrouwen dat het goed komt. Omdat het strookt met de wegen van de Heer. De tempel, de religieuze gebouwen, de religieuze handelingen an sich zullen niemand in leven houden, maar moreel zuiver handelen richting samenleving, elkaar, de wereld in het vertrouwen dat het dan goed komt, omdat het klopt, omdat het strookt met het goede, met de Goede, daar zit de toekomst.

Abraham vertrouwde God en het werd hem als een daad van gerechtigheid aangerekend, schrijft Paulus aan een kerkje te Rome vanochtend. De gemoedsgesteldheid van vertrouwen werd hem beschouwd als een daad van gerechtigheid. Hij rekende niet op loon naar werken, hij vertrouwde op een gunst van de Almachtige. Dat vertrouwen was voldoende. En stelt Paulus dan: dat was voor hij was besneden hoor, voor hij de rituele kenmerken van geloof, religie, joodsheid had gekregen. Die religie is irrelevant, het geloofssysteem is irrelevant als je daardoor heen niet hebt leren vertrouwen. Er zijn er die vertrouwen zonder dat zij geloven in religieuze zin, er zijn er die religieus zijn zonder dat ze ooit hebben leren vertrouwen.

Eigenlijk superirritant zo’n ongrijpbaar geloven. Wanneer weet je nu of het goed zit? Dat je het kunt aanwijzen? Dat kan niet. Vertrouwen is lucht, is leven, is een schakel die op een ochtend op zijn plek valt waardoor je exact hetzelfde doet: opstaan, thee zetten, op het balkon contact zoeken met de Maker, het hogere, God, bijbelteksten openslaan, alles, maar door dat wat op zijn plek viel, opeens het vertrouwen terugkeert, is alles anders. Alles. Ook vertrouwen moet gegeven worden. Zelfs dat is een gunst, geen verdienste, iets waar je niet voor kunt werken. Je kunt er hoogstens ruimte voor maken.

Dit geloof is geen geloof. Daarvoor is het te ongrijpbaar. Het begint in vertrouwen, veilig zijn, geliefd zijn, rust. Uit zich in moreel zuiver handelen naar ander, samenleving, wereld. Niet om goed te zijn, maar omdat het allang goed zit. Zoiets. Lang leve de ongrijpbaarheid, er is niets anders.

Jeremia 7:1-15

Romeinen 4:1-12

Johannes 7:14-36