Tussen hoop, vrees en vertrouwen

Tussen hoop, vrees en vertrouwen

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Tussen hoop, vrees en vertrouwen – PopUpGedachte woensdag 8 maart

De vogels zijn weer los. Als ik zo iets na zessen mijn balkon opstap om even onder een open hemel te staan, tetteren en kwetteren ze me tegemoet. De tijden veranderen weer een beetje, het wordt voorjaar. Wat gaat dit keer dat voorjaar brengen. Met verkiezingen over iets meer dan een week, met Turkije- en Libye-deals en dat we weer met de kinderen in ons tuinhuisje verblijven in het weekend. Onvergelijkbare grootheden, die tegelijk gebeuren en die allemaal van belang zijn, allemaal onderdeel van het leven.

Het is een grote dag vandaag. Ik trek straks maar een net jasje aan en overweeg een stropdas. Heel even maar hoor en dan laat ik die toch maar rustig stof verzamelen in het laatje waar hij of zij (ik weet niet of een stropdas mannelijk of vrouwelijk is) al jaren ligt. Maar netjes moet het wel zijn, want we gaan naar de rechtbank. Ik geloof het zelf nog niet zo goed, maar We Gaan Ze Halen, wat begon als een gedachte, toen een actie werd en nu in een stichting is omgezet, heeft de staat aangeklaagd en die gaat zich straks verdedigen voor de rechter. Het is toch ook fantastisch dat als je overheidsfunctionarissen werkelijk niet willen luisteren dat je dan de rechter kunt benaderen en dat die dan een uitspraak gaat doen? Dat macht altijd relatief is in dit land. Ik vind het een zegen en ben het advocatenkantoor Berg, Stoop en Sanders superdankbaar. Of beter: ik bewonder hen want het was hun initiatief, deze hele zaak. Zij geloofden dat dit juridisch kon en hier gaan we dan.

Het zijn daarmee gekke weken. Waarbij het voelt alsof er heel veel op het spel staat en ik me zomaar verlies in het moment. Heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees, verontwaardigd als Jinek Dijkhoff aan het woord laat over onze zaak en ons niet uitnodigt. Bang dat de actie in het water valt. Mezelf verwijtend dat we het beter hadden moeten organiseren. Dan weer hoopvol over impact, over winst, over toekomst. En alles centreert zich dan op deze dagen. Op het moment. En dat is dodelijk. Voor mijn rust, voor mijn geloof, voor de zaak zelf ook denk ik.

Dit staat in Hebreeën vanochtend: ‘want alleen als we tot het einde toe resoluut vasthouden aan ons aanvankelijk vertrouwen blijven we deelgenoten van Christus’. Tot het einde. En resoluut. Het gaat niet om nu hier iets realiseren, om wat anderen vinden, om winnen of verliezen. Het gaat om het vertrouwen dat dit de goede weg is om te gaan en dan gewoon maar doen. De rechtszaak, de actie in Brussel, ze lijken in mijn ogen zo groot maar het zou zo fijn zijn als ze hetzelfde gewicht hadden als eten met mijn kinderen – wat ik ook met volle aandacht wil doen. Het gesprek met die ene vriend of diegene van de PopUpKerk. Het ene lijkt zoveel groter omdat het publiek is, maar alles wat we doen is publiek, alles wordt gezien onder een open hemel.

Ik ben daar niet, he? Maar ik zou het willen. Zo resoluut vertrouwen dat we het tot het einde volhouden, niet tussen hoop en vrees je hele inzet gooien op iets wat volgende week weer voorbij is en dan iets anders gaan doen.

Als de manier waarop ik met mijn vrienden in de kroeg zit, en de rechtbankzaak en de ontmoeting op straat met iemand die een eurootje wil, onderdeel zijn van hetzelfde verhaal dan wil ik ze graag met dezelfde toewijding doen. En niet doorrennen bij de ene, omdat de andere veel belangrijker zou zijn. Jezus zegt vanochtend: ‘waarachtig ik verzeker u, alleen wie opnieuw wordt geboren kan het koninkrijk van god zien’. Opnieuw ter wereld komen, met nieuwe ogen kijken, langzaam vormen leren onderscheiden, degenen herkennen met wie je samenleeft en op wie je kunt vertrouwen en da je eerste onzekere stappen zetten: dat is het koninkrijk van God. Dat is leren zien dat er een andere geest door deze wereld trekt die mensen verzamelt die vertrouwen, geloven, hopen, liefhebben. Niet langer vastgeketend aan waar je geboren bent, hoe je geboren bent, hoe je behandeld bent, hoe je in elkaar zit of wat je voor ogen ziet. Opnieuw geboren, vrij om een eigen spoor te trekken, volgens eigen wetmatigheden. In vertrouwen.

De rechtszaak vandaag is een schakeltje. Met volle overtuiging en liefde ingaan. En weten dat er niets van afhangt, want alles wat er leeft op deze planeet ligt in de handen van een grotere aanwezigheid, die werkelijk het niet zal laten vallen. Het hangt niet af van de rechter, van onze advocaten of van die van de staat.

Maar het zou zo mooi zijn,toch?! Dat is waar, tenminste dat lijkt zo. Misschien is het ook zo. Maar dat weten we helemaal niet. Hoever kan ik nu kijken, welke gevolgen kan ik voor me zien? Vandaag het goede doen, in vertrouwen. Niet heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees, maar in vertrouwen op de toekomst, dat dit geen zaak van ons is, dat het zelfs zou kunnen dat we het niet goed gezien hebben en dat we het toch moesten doen. Uit liefde, uit verzet tegen onrecht, om te realiseren dat we als onmachtige burgers toch ook weer heel veel macht hebben gekregen en het dienen aan te wenden voor het goede. Vertrouwen, de sleutel voor deze onrustige veertig-dagentijd voor mij, en voor elke veertigdagentijd in elke omstandigheid, in wat voor leven je ook leidt.

Deuteronomium 9:13-21

Hebreeën 3:12-19

Johannes 2:23 – 3:15