Nieuwsgierig wachten

Nieuwsgierig wachten

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Nieuwsgierig wachten – PopUpGedachte dinsdag 18 april

De regen glimt op de planken naast het raam waar het licht van de ochtend naar binnen schijnt. Een kaars naast de laptop. De kinderen slapen nog, al klinken ze wat onrustig. De lucht begint te kleuren, de zon zal er bijna zijn. Het is Pasen geweest, eindelijk. Een nieuw jaar is begonnen. Ik heb ernaar uitgezien.

De stilte, het wachten, de profeten met hun donkere woorden in de vroege ochtenden. Ze waren terecht en ontmaskerend, maar ik ben blij dat het Pasen is geworden. Ook omdat het overal naar de lente ruikt en ik heel graag op zoek wil naar de lente van de ziel. De mystici en kloosterlingen spreken wel van de donkere nacht van de ziel – de momenten van twijfel, niet weten, eenzaamheid en angst – maar spreken ze ook van de lente van de ziel? Dat moment dat er het een en ander opkomt, we er nog lang niet zijn – het is nog echt geen zomer, winterse buien worden nog steeds aangekondigd op de radio – maar je ruikt en voelt aan alles dat het lente is. En dat dan voor de ziel.

Gisteren zaten we met de PopUpKerk in een zitkuil. Middenin brandde een groot vuur. Om ons heen speelden kinderen en we zaten daar met moslims, christenen en wie er ook maar aangewaaid was. Een man en vrouw of dertig. Iedereen had eten meegenomen. De locatie was het huis van Vrede in Almere. We waren uitgenodigd door Allaeddine, een van de initiatiefnemers.

Hij begon: ‘Dit is geen islamitische plek. Ik ben moslim. En meerdere initiatiefnemers zijn dat. Wij zochten een clubhuis met een aantal vrienden, die in die soefi-traditie staan van de islam, een mystieke stroming. Jaren gezocht, nooit iets gevonden, tot we beseften dat we niet iets voor onszelf moesten zoeken maar een plek moesten creëren voor de stad, voor anderen, voor iedereen. Toen was het binnen een paar weken geregeld.’ En hij wees om zich heen naar het terrein, naar het met mozaïek versierde gebouw. Dit is van iedereen. Welkom.

Er werd gezongen. Bless the Lord my soul, bless his holy name, bless the Lord my soul, who leads me into life. Daarna La illah allah – God is de enige God, Mohammed zijn profeet, van elkaar leren houden is de enige weg om te gaan. En we aten samen. Ik was gevraagd om een soort paasspeech te houden en citeerde Arnon Grunberg die naar aanleiding van Turkije schreef dat democratie niet bedoeld is om het verlangen naar een sterke man te faciliteiten, maar om de sterke man te beteugelen. Wie dit weekend sterke mannen zoekt, moet naar de sportschool. Daarbuiten geldt, zei hij: ‘verlos ons van de sterke mannen.’

Pasen, zei ik, is het feest waarin we beginnen te durven te geloven dat we verlost zijn van de sterke mannen (en vrouwen) en hun beloftes van vrede en voorspoed als we doen wat zij zeggen en moreel een oogje dichtknijpen. Dat zij het ons zouden gaan geven, is niet waar. Het is ons gegeven en leeft onder ons, hier in deze zitkuil. Christus is opgestaan.

We deelden matzes, ongezuurd brood, vers nieuw, zonder gist of ander rottingsproces, een nieuw jaar was begonnen. En ik had op deze samenkomst heel erg lang gewacht. Anderhalf jaar geleden wilde ik al graag beginnen met PopUpKerk-vieringen in een moskee. Lijntjes uitgeworpen, afwachten, proberen. En nu in twee toevallige ontmoetingen, in de zin dat ze je toevallen, was er deze bijeenkomst.

Aan het einde van de meeting stelde iemand voor om samen ‘vrede voor jou’ te zingen, passend zo bij het huis van vrede. En terwijl dat werd aangeheven, pakte de broer van Allaeddine de overgebleven matzes en met pretlichtjes in zijn ogen brak hij ze en deelde ze uit.

Het is lente, tijd van verwachting. Wachten op de Geest die komt, terwijl van Nazareth al weer onder ons is. Niet als vroeger, niet de man die lijden aankondigt en met de autoriteiten worstelt, maar een nieuw er-af-en-toe zijn en dat dat genoeg is.

Dit zegt Jesaja vanochtend: ‘Jahwe wacht op het ogenblik dat hij jullie genadig kan zijn. Hij zal zich ontfermen, want Jahwe is een God van recht. Gelukkig de mens die op hem wacht.’ De tijd tussen Pasen en Pinksteren is er één van wachten. Voorjaarswachten. Nieuwsgierig wachten en alvast vieren wat er opkomt. Het is lente. Eindelijk.

Jesaja 30:18-21

Handelingen 2:36-47

Johannes 14:15-31