Tijd om op te staan

Tijd om op te staan

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Tijd om op te staan – PopUpGedachte maandag 10 april

Een nieuwe week vanochtend, de vogels zijn hier anders. Het licht ook. We hebben samen een tuinhuisje aan de rand van Amsterdam, simpel en doeltreffend. Elk weekend er even uit. En nu zit ik aan de slootkant, er wordt gekoert, getjilpt en gefloten alsof het leven ervan afhangt. Het is duidelijk tijd om op te staan.

‘Hoe lang nog zal de aarde treuren, zullen gras en bloemen verdorren, het vee en de vogels komen om door de daden van haar bewoners die denken: ‘Hij voorziet niet hoe ons einde zal zijn’ – aldus Jeremia vanochtend – in de bijbellezing van vanochtend. Altijd weer een verrassing wat dat oude leestekstenrooster nu weer mij voorschotelt. En wat er daarvan blijft rondhangen in mijn hoofd. Nou deze in elk geval. Hoe lang nog zal de aarde treuren. Wie staat er op, wat staat er op?

De hongersnood in Afrika is ongekend, de oorlog in Syrie blijft levens eisen, kan er iemand opstaan? De aarde blijft opwarmen, de ijskappen blijven kleiner worden, kan er iemand opstaan? De vluchtelingen in Hongarije worden voor onbepaalde tijd opgesloten in huizen waar provisorisch tralies voor ramen en deuren zijn gemaakt, niemand mag met ze praten. Kan iemand opstaan? Het is zo moeilijk om elkaar te zien, naast elkaar te staan in de nood van de ander, om werkelijk gemeenschappen te vormen die niet verstikken, maar wel verzorgen. Kan er iemand opstaan?

Jezus gaat opstaan. Daar werken we naar toe. Maar wat helpt dat? Is er daarmee een ecologische crisis bezworen? Er zijn ook hele nare gemeenschappen ontstaan uit zijn efernis en oorlogen doen we gewoon nog met alle gevolgen van dien. Er is iemand opgestaan. Maar wat nu?

‘Ik wil Christus kennen’ zegt Paulus vanochtend ‘en de kracht van zijn opstanding. Ik wil delen in zijn lijden en aan hem gelijk worden in zijn dood in de hoop misschien ook zelf uit de dood op te staan. ‘ Ik wordt altijd blij van die gedrevenheid van die Paulus en die voorzichtigheid als het gaat om zijn eigen lotsbestemming. Gáán, wil hij, kénnen, wéten wat het is – die kracht – lijden dan maar, sterven voor dit verhaal, met dit verhaal en er in. Met niet meer dan een hoop om misschien ook zelf op te staan. Maar dat zien we dan wel.

Wat is dat voor kracht? En wat kunnen we ermee? Een Joodse Rabbi die ondood is verklaard. Die komt verklaren dat de dood niet meer einde, begin of überhaupt kader is. Die de dood berooft van zijn belangrijkste zweep: eindigheid. Wat te doen?

Jeremia schrijft dat de ecologie naar de knoppen gaat omdat mensen niet langer geloven dat er een god is die hen verantwoordelijk houdt. Blijkbaar hoef je niet westers-seculier te zijn geworden om niet langer in een god te geloven – of scherper gezegd: om niet in een schepper te geloven. De oorlogsgod geeft niet om de aarde, die geeft om winnen en zelfbehoud en machtsuitbreiding. De god van de oogst geeft niet om de lange termijn, die zorgt voor volle opbrengsten nu – als je de juiste offers breng, morele offers ook. De God van jezelf zegt dat als je maar focust op jezelf, voor jezelf ziet wat jij wil bereiken dat het dan gewoon kan, je kunt tenslotte niet de hele wereld op je nek nemen, dat wordt je dood.

En al die goden moeten dood. Zolang die nog leven is er geen winst te behalen. Zolang die nog leven gaan de bloemen dood en komen vee en vogels om. Pasen moet de dood van de goden zijn. Allemaal. Zodat wij kunnen opstaan. Wij mensen, gedreven door een geest die niet langer vreest te sterven, maar die al gestorven is. Wij voeren oorlog om niet te sterven, we buiten de planeet uit om niet te onder te gaan, ik weet niet hoe ik de ander bij moet staan en mijn werk moet doen, ik weet allemaal niet of ik dat trek. En dan die Van Nazareth: eraan onder doorgaan is helemaal het einde niet, dat is pas het begin. Tijd om op te staan betekent ook tijd om te durven sterven. Om het op te durven geven. Om je niet langer overeind te houden. Zodat de ander je het leven kan gunnen, niet jij die het overeind houdt. Misschien he, ook Paulus weet niet of hij dan zal opstaan. En hoe dat werkt. Maar zichzelf overeind houden ten kosten van anderen, de planeet, ten koste van de liefde of de medemenselijkheid, dat kan hij niet meer.-  Ik kan dat nog wel, heel vaak, veel te vaak. Tijd om weer los te laten wat ik heb, om te ontvangen wat ik nog niet wist dat er kon zijn. Het is de Goede Week, Op een Goede Week dan maar

Jeremia 12:1-17

Filippenzen 3:1-14

Johannes 12:9-19