Een heel klein beetje

Een heel klein beetje

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Een heel klein beetje – PopUpGedachte vrijdag 7 april 2017

Het is alweer de laatste van deze week. Vijf keer per week gaat de wekker, vijf keer per week zoek ik de rust in het donker van de vroege ochtend. En ik vond niets in het begin van de week. De intense neiging om weer te gaan liggen – en dan toch mezelf dwingen om maar weer te gaan zitten achter die oude teksten en me dan afvragen of dit wel zin heeft als je jezelf moet dwingen.

Ik heb gekozen om het even uit te houden en het proces van ongeïnspireerd zijn en niet-willen ook maar met jullie te delen. Omdat er geen pasklaar antwoord is op de vraag of je bij sleur en het gevoel van verplichting – of het nu gaat om je relatie, om geloven of wat dan ook – of je bij sleur en gevoel van verplichting nou vakantie moet nemen ván je relatie, ván je gewoontes of mét je relatie en mét je gewoontes.

En nu ben ik er weer. Ik weet niet wat er gebeurd is maar vijf minuten nadat ik uit bed ben geklommen en mezelf naar de keuken heb geduwd om mijn lenzen in te doen, ben ik weer heel blij dat ik dit aan het doen ben. De vogels, de stilte, de extra tijd die hiermee ontstaat. Het simpelweg bidden – contact zoeken met dat wat de wereld voortbracht – beseffen wie er nog liggen te slapen in ons huis en hoe belangrijk die voor mij zijn. En weer bidden voor een wereld. Bidden lijkt een heel religieuze aangelegenheid maar dat is het niet per se. Bijna alle mensen bidden. Vrienden die nergens in geloven, maar wel schietgebedjes opzenden, vrienden die in noodsituaties met engelen spreken, vrienden die met het hogere communiceren, of in elk geval naar het hogere.

En elke keer als ik op mijn balkon sta, realiseer ik me dat die gebedjes zoals ik ze geleerd heb, helemaal niet om mij gaan. ‘Ónze vader in de hemel, geef óns vandaag ons dagelijks brood’; vader van de mensheid, geef ons mensen wat we nodig hebben, want het valt ons toe, elke dag opnieuw. Geef het ons, vergeef ons. Niet individueel, maar de individu namens de groep tegenover de macht achter deze wereld. Het is een heel ander soort bidden.

‘Bid tot de Heer van de stad waar heen ik jullie heb weggevoerd,’ zegt Jeremia vanochtend ‘want de bloei van de stad is ook jullie bloei.’ Een vreemde macht heen hen overmeesterd en afgevoerd naar een gehate stad. Daar moeten ze nu leren te houden van de stad, te bidden voor de stad. Zelfs daar. Ik ben niet weggevoerd en ik leef in de stad waar ik van hou, maar ik moet ook nog leren collectief te denken in plaats van individueel.

Ik kan wel rust vinden voor de ziel, maar daar ging dat hele geloven niet over. Het ging over een andere wereld, een veranderde mensheid. En dat gaat hart-voor-hart, true. Maar wiens hart geraakt is, blijft onderdeel van die hele stad, van dat hele collectief. In plaats van gelovigen die zich uit dit menselijk collectief willen laten bevrijden, zijn er bevrijde mensen nodig die zich met ziel en zaligheid verbinden aan dat hele collectief zodat de wereld verandert.

Tijdens een lezing zei iemand twee dingen die me tegenstrijdig leken: 1. Dat de bedoeling van christendom is dat de wereld verandert. 2. Dat het als minderheidsgroepje het beste tot zijn recht komt. Ik vroeg hem hoe dat zich tot elkaar verhoudt. Hoe moet een minderheid zoiets teweeg brengen, als democratisch opgevoed jongetje wist ik dat je altijd de meerderheid mee moest krijgen. Hij antwoordde dat de grote veranderingen in de wereld nooit tot stand zijn gekomen door een apathische meerderheid, maar altijd door een actieve minderheid.

Dit zegt Paulus vanochtend: ‘als een klein deel van het deeg aan God is gewijd is al het andere deeg het ook. Als de wortel aan God is gewijd, dan zijn de takken het ook.’ Geraakt zijn, hoopvol zijn, geloof hebben, in wat voor vorm dan ook is niet bedoeld om je apart te zetten van de mensheid maar in je ‘aparte’ positie je totaal te verbinden aan de rest opdat het doorwerkt als gist door het deeg. Zoals een depressie de energie weg kan zuigen, kan een heel klein beetje geloof energie brengen, uit zichzelf. Niet dogmatisch, religieus, hoofdgeloof –  maar iets van die hoop, dat vertrouwen, dat weten geliefd te zijn en geloven dat dit de toekomst is wat er ook gebeurt. Ik ben blij dat ik ben blijven lezen deze week. Het had niet gehoeven, vakantie nemen is ook nodig, en toch is het prettig. Ik had alleen deze gedachte vanochtend al niet willen missen. Het goede dit weekend.

Jeremia 29:1, 4-14

Romeinen 11:13-24

Johannes 12:1-11