De laatste maaltijd van het jaar

De laatste maaltijd van het jaar

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

De Laatste Maaltijd van het Jaar – Donderdag 13 april 2017

Het jaar komt tot een einde. Niet Oud en Nieuw is de markering in de Christelijke traditie, maar Pasen. Het loopt op de laatste dagen, nog een maaltijd vanavond op Witte Donderdag, dan de executie, een volksopstand, een lynchmob en een corrupte Romeinse leider en dan de kruisiging waarna het stil wordt. Alleen het huilen van de moeder is nog te horen. Zaterdag is het helemaal stil. Zondag begint er pas weer iets te rommelen, iets vreemds, een gerucht, verwarring. Maar dat is zondag pas. Het nieuwe jaar. Dit is de oudjaarsmaaltijd, witte donderdag.

In de katholieke kerken worden alle kruisbeelden met een wit kleed bedekt tijdens de viering. Na de viering worden de witte door een paars kleed vervangen. Het gaat gebeuren. Wat daaronder het hele jaar zichtbaar is, staat nu te gebeuren. In de liturgie wast als het goed is de priester twaalf gelovigen de voeten. Zoals Jezus dat deze nacht doet. De godslamp is uit, het licht dat de aanwezige symboliseert. Op een gegeven moment blijven de klokken maar beieren en de bellen bij het altaar. Om daarna te zwijgen en niet meer te klinken tot in het Nieuwe Jaar.  Er volgt geen zegen en heenzending, niemand hoeft te gaan. Blijf juist nog even, want het is een omineuze maaltijd. Er hangt zwaar weer in de lucht. Je moet het die katholieken toch nageven, weinigen weten zo goed de ziel te vangen in het gebeuren van de viering. Theater voor de ziel in verbinding met heel lang geleden.

Ik weet nog niet wat ik doe vanavond. Er zijn geen afspraken, maar dat is meer toeval. Geen vieringen in de PopUpKerk, daar zijn we veel te seculier voor. Met Pasen weer, paasochtend – een soort nieuwjaarswandeling heel vroeg. Om de zon te zien opkomen. Soms wilde ik weer even katholiek zijn.

Of is het juist tijd om die vrienden te bezoeken met wie het niet goed gaat, om te bellen met degene die je mijdt omdat het te zwaar is om het verhaal te horen, soms. Om met mensen te zitten die aan het leven lijden. Niet in de kerk symbolisch met herinnering aan toen, maar in het echte leven concreet met doen nu wat zij toen deden daar; aan tafel zitten met een door het leven veroordeelde.

In de lezing over het laatste avondmaal staat de verzuchting van Jezus van Nazareth: ‘Ik ben dan al niet meer in de wereld, ik ga naar u toe, (het jaar komt echt ten einde) maar zij blijven wel in de wereld. Heilige vader (en nee, daar doelt hij niet op de Paus), heilige vader, bewaar hen, zodat zij één zoals wij één zijn.’

Wij blijven in deze wereld. Hier begint straks een nieuwe fase. De teksten noemen dat eeuwig leven. ‘Het eeuwige leven, dat is dat zij u kennen, God, en hem die u gezonden hebt’. Het eeuwige leven als een nieuwe fase. Te beginnen in het nieuwe jaar, het gerucht van een nieuw leven. En dat is niet het leven van JC van Nazareth in deze wereld, maar dat van ons in deze wereld. Hij heeft de kaarten geschud, het verhaal geleefd, de toon gezet. En in het nieuwe jaar is het weer aan ons om daaraan te beginnen.

Waar eet jij je laatste maaltje vanavond? En met wie? Wat herinner ik me vanavond? En met wie? De laatste dagen van het oude jaar. Wel fijn eigenlijk, twee keer Oud en Nieuw in één jaar – altijd fijn om weer afscheid te nemen van het oude  en opnieuw te mogen beginnen.

Een goede witte donderdag.

 

Jeremia 20:7-11

1 Korintiërs 10:14-17, 11:23-32

Johannes 17:1-11