Robert schrijft brieven aan zijn kinderen: ‘Jullie leerden mij geduld’

Robert schrijft brieven aan zijn kinderen: ‘Jullie leerden mij geduld’

Je huilende baby eindeloos wiegen, knuffelen, voeden, troosten. En zodra ze wat ouder zijn steeds maar weer zeggen: ‘Pas op’, ‘dat mag niet’, ‘niet doen’. En weer later oeverloos sommetjes oefenen. Als Robert een ding leerde van het vaderschap is het wel geduld. 

Ongeveer 18 jaar geleden maakte ik een kaartje, plastificeerde het met plakband, en stopte het in mijn portemonnee. Daar zit het nog steeds. Op het kaartje staat Paulus’ lofzang op de liefde uit 1 Korintiërs 13. Soms pak ik het kaartje. Lees de tekst en probeer de 16 kenmerken die Paulus geeft in mijn hoofd te stampen en mijn leven erdoor te laten leiden.

De liefde is geduldig, de liefde is vriendelijk, ze is niet jaloers, ze pronkt niet, doet niet gewichtig. De liefde handelt niet ongepast, zoekt niet haar eigenbelang, wordt niet verbitterd, en denkt geen kwaad. Ze verblijdt zich niet over ongerechtigheid, maar verheugt zich in de waarheid. De liefde bedekt alle dingen, gelooft alle dingen, hoopt alle dingen, en verdraagt alle dingen. De liefde vergaat nooit.

Dat is de liefde van Jezus Christus. Ze heeft diepgang, impact op ons leven, maakt ons andere mensen, verandert onze houding. Liefde die zelfs groter is dan geloof en hoop. Als vader hoop ik dat aan jullie mee te geven. Daarom schrijf ik jullie deze brieven.

De liefde is geduldig, de liefde is vriendelijk

Lieve kinderen. Als ik één ding geleerd heb van vader-zijn, dan is het wel geduld hebben. Wat konden jullie als baby’s avonden lang huilen. Zingen, wiegen, knuffelen, voeden, troosten, het hielp allemaal maar even. Zodra ik jullie weer in bed legde, begon het gehuil van voor af aan. Pas toen ik leerde om mijn avond op te geven, te accepteren dat ik urenlang enkel met jullie bezig zou zijn, werden jullie stil. Mijn geduld had positieve invloed op jullie onrust, zoals mijn haast en frustraties jullie juist niet stil kregen.

Later leerde ik dat ik 1000 keer moest zeggen dat iets niet mocht. Niet met je vieze schoenen op de bank. Goed kijken bij het oversteken. Bemoei je niet met elkaar. Blijf met je handen van je eten af. Je zou er gefrustreerd van worden, maar enkel met geduld kon ik jullie bereiken. En omdat ik zoveel van jullie houd, kon ik dat opbrengen. Liefde is geduldig! Als je geen liefde hebt voor de mensen om je heen, dan zullen ze je altijd irriteren, onrustig en boos maken.

Door de liefde kon ik het opbrengen

Jullie leerden me om vriendelijk te blijven. Ik leerde jullie de tafels. 1×1=1, 2×1=2. En wat is het moeilijk om dat wat je zelf zo simpel en vanzelfsprekend vindt, uit te leggen aan een kind van 8 dat helemaal is dichtgeslagen. Maar door de liefde kon ik het opbrengen. Vriendelijk zijn is dan geen masker waarachter je kookt van woede. Het is het gevolg van begrip hebben voor iemand die je kent en begrijpt. Je snapt het dat die ander nog wat stapjes moet maken om tot het antwoord te komen dat voor jou vanzelfsprekend is.

In het leven kom je telkens weer mensen tegen die dingen niet snappen, die voor jou misschien simpel zijn. Dan begint het bij het liefhebben van die ander. Want die liefde leidt tot begrip en geduld en ze helpt ons om vriendelijk te blijven. En dat verdient die ander ook! Geef de ander je vriendschap, niet je vijandschap.

Ga naast hem of haar staan, in plaats van tegenover hem of haar. Als dat moeilijk is, en je het geduld niet op kunt brengen, je niet vriendelijk kunt blijven, probeer dan lief te hebben. Denk even niet aan de haast die je hebt, of aan de pijn die je wordt aangedaan. Zie de persoon die tegenover je staat als een mens, die is als jij, en geef hem je liefde. Daaruit groeit geduld en vriendelijkheid.

Schrijf het op een briefje

God heeft ons mensen lief. Wij negeerden hem. Vermoordden en vervloekten elkaar en we vernietigden de aarde. Zijn geduld en zijn vriendelijkheid zorgde ervoor dat Hij zijn metaforische voet niet met een goddelijke trap tegen de aarde plaatste en ons lichtjaren diep het heelal in schopte. In zijn liefde bleef Hij wachten, bleef Hij ons aansporen. Hij stuurde koningen om ons te leiden, priesters om ons voor te gaan, profeten om ons aan te sporen, en uiteindelijk zelfs zijn eigen zoon. Wat een geduld.

In zijn zoon, Jezus Christus, liet Hij zijn vriendelijk gezicht zien. Niemand had ooit een grotere impact op de menselijke geschiedenis dan Hij. Zijn liefdevolle geduld is ons voorbeeld, zijn vriendelijkheid een basishouding in elk conflict.

De liefde is geduldig, de liefde is vriendelijk. Draag die liefde met je mee. In je hoofd en in je hart, in je ziel met al je kracht. Schrijf het op je hand, bevestig het aan je voordeur. Schrijf het op een briefje in je portemonnee, en leef eruit.


Robert Plomp is lid van de gereformeerde bondsgemeente Mattheüs in Delft, waar hij jarenlang jeugdleider en jeugdouderling was. Hij is getrouwd met Nelleke en vader van 3 kinderen. In deze nieuwe blogserie schrijft hij brieven aan zijn kinderen over wat hij hen het meest van al mee wil geven: de liefde.