Nou, daar gaan we dan

Nou, daar gaan we dan

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Nou, daar gaan we dan – PopUpGedachte maandag 22 mei 2017

Het is de week van hemelvaart en ik zie daar altijd wel naar uit. Het is het moment dat de baas vertrekt en je het zelf moet en mag gaan doen. Dat is de betekenis van hemelvaart in elk geval voor mij geworden. De oudste broer die de chaos in de familie weer goed op de rails heeft gezet, met een heldere lijn om te volgen en enorme opoffering, vertrekt nu naar de vader en het is aan de rest om het nu zelf vorm te gaan geven. Het is in dit geval het leven. Die nieuwe manier van leven, die nieuwe wereld waar Jezus van Nazareth voortdurend over heeft gesproken, waaraan hij zelf al begonnen was om dat vorm te geven en die nu in handen van de achterblijvers ligt. Een man of twaalf, een aantal vrouwen en that’s it.

De teksten vandaag zijn uitdagend. In die zin dat ze zeggen dat de overtuiging getest zal gaan worden. Dat er zogeheten ‘verzoekingen’ zullen zijn. Dat het verlangen om toch gewoon weer voor jezelf te gaan leven of gewoon volgens de oude regels en dan zien we wel, dat dit verlangen de kop zal opsteken en staat in jakobus: ‘als je toegeeft aan die begeerte, brengt ze de zonde voort’. Op zich niet erg, die zijn er om weer vergeven te worden, maar het brengt je af van je focus.

Er is blijkbaar een manier van leven die in het spoor van Jezus van Nazareth is, die voortdurende toewijding vraagt en nogal tegen bepaalde elementen in onze natuur – de hang naar het oude, de hang naar harmonie met onze omgeving, de hang naar selfcenteredness – ingaat. En toch zegt hij, dat is de enige natuurlijke weg om te gaan. Velen weten hoeveel moeite het kost om te stoppen met roken, of om echt goed te worden in een sport, om een start-up uit de grond te trekken. Je wordt voortdurend verleid om nu maar even te stoppen, even iets anders, en vandaag laat Jezus van Nazareth zien dat de nieuwe wereld dat precies zo vraagt: focus, toewijding, alles achterlaten.

‘Wie achter mij aan wil komen moet zichzelf verloochenen en dagelijks zijn kruis op zich nemen en mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest om mijnentwil zal het behouden.’

Klinkt zwaar. Leven verliezen. Maar in het meest simpele is het dit: wie ergens aan begint als taak in het leven – een baan, sport, wat dan ook – en zijn eigen leventje tegelijk wil behouden, houdt aan het eind niets over. Het eigen leventje is overhoop want je had gekozen en was aan een nieuwe omgeving, baan, baas, focus begonnen. En omdat je dat oude leventje absoluut wilde vasthouden werd het ook niet echt iets met die baan, baas of focus. En dan heb je niets. Verlies dat oude leven zegt Jezus van Nazareth, laten we op weg gaan. In zijn geval ging het om letterlijk het leven verliezen, maar zo begint het nooit. Het begint veel kleiner. Zo van: ik wil best dat er een nieuwe wereld komt, één waar het goed is maar dan wel rustig aan want ik vind het ook wel prima zo. Dat gaat best een lastige koers worden, geduw en getrek tussen ambitie en rust. Terwijl degene die vertrouwt zegt: ik wil dat er die nieuwe wereld komt, daar ga ik voor – en die rust in het aangaan daarvan is nodig om de wijze keuzes te maken. Dan staat de rust ten dienste van de focus en de ambitie. En kan het ook zijn dat je soms je rust offert, als het nodig. Het enige dat daarvoor nodig is, dat is vertrouwen. Vertrouwen dat de koers de goede is.

Afgelopen week las ik een stuk over Passie. Dat ‘je Passie volgen gedoe, nonsens en contraproductief is. Ik vind het altijd fijn als mensen even tegen de haren van de tijdgeest, van de vanzelfsprekendheden, inwrijven en dat kon deze schrijver. Hij zei: je passie volgen is pas iets van de laatste eeuwen, daarvoor was passie juist datgene wat je uit je centrum haalde, wat je focus vertroebelde, verleiding en onhandig. En hij komt met 7 andere P’s die veel beter werken dan Passie.

Not Passion, Purpose. Want passie is gevaarlijk zelfgericht, schrijft hij. Ik wil, ik dit, ik dit. Terwijl Purpose iets zegt over wat er echt moet gebeuren. Niet Passion, Picking. Wees kritisch in waar je ja tegen zit, zorgvuldig niet halsoverkop. En Practice and Planning in plaats van Passie. Tegen heug en meug oefenen om ergens te komen en overzicht houden. Positioning – de relaties met mijn omgeving, mijn thuis, mijn werk goed houden, daaruit komt vaak vanzelf je Purpose voort. Peripheral in plaats van Passie, omdat Passie blind maakt voor wat er om je heen gebeurt, de verwondering, de tekens en brede view. En Perseverance omdat volhouden niet altijd past bij de snelbrandenden Passie.

En Jakobus sluit vandaag af met deze woorden – Komt een van u, in dit hele verhaal, wijsheid te kort, vraagt God erom en hij die aan iedereen geeft zonder voorbehoud en zonder verwijt zal u die wijsheid geven. Goeds gewenst!

 

Deuteronomium 8:1-10

Jakobus 1:1-15