Heiligschennis!

Heiligschennis!

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Heiligschennis!

Het is zes uur geweest en ik ben weer terug. Als de wekker rond zessen gaat, vraag ik me even af of ik niet nóg een weekje vrij had moeten nemen van deze ochtendmeditaties, maar zodra ik op mijn voeten sta, de vogels hoor, de lichte lucht zie en de rust voel van dit uur van de dag, weet ik dat ik blij mag zijn dat het weer begonnen is.

Wat het idee is van dit vroege uur? Dat moment tussen zes en zeven? Ik wil bewust beginnen. Vroeger rolde ik de dag in, dan waren er kinderen, mijn telefoon, de eerste gedachtes aan het programma van de dag. Nu is het te vroeg daarvoor, de wereld slaapt nog. Extra tijd. Ik lees de Bijbelteksten die deze dag in allerlei kloosters en door allerlei vromen worden gelezen en vraag me af wat er in zit voor vandaag. De eerste gedachte die opkomt schrijf ik, spreek ik in en deel ik. Elke werkdag.

De woede op mijn social media tijdlijnen suddert nog na. Na publicatie van onze alternatieve dodenherdenking op GeenStijl, Telegraaf, Trouw wordt er hel en verdoemenis uitgestort in grote hoeveelheden. Mijn visie op herdenken is dat we nooit de concrete verschrikking van WO II moeten vergeten, die moeten herdacht – maar dat wel met een functie, namelijk zoiets nooit weer in wat voor vorm dan ook. Er stierven mensen voor vrijheid, voor medemenselijkheid, rucksichtlose opoffering voor vluchtende medemensen, verzetsstrijders die nationalisme, lebensraum-gedachten bestreden met alles wat ze hadden. In mijn visie zijn we het aan hen verplicht om op 4 mei ook te beseffen of wij nog wel zo staan voor de zaak waar zij voor stonden. Dat er vluchtelingen sterven aan onze grenzen, omdat ze graag een beroep doen op de na de Tweede Wereldoorlog oorlog vastgestelde mensenrechten en het vluchtelingenverdrag, moet ons op 4 mei beschaamd maken. Ze sterven omdat we hen geen toegang geven. De muren van Europa zijn extreem dodelijk. Daarom plaatsen we op 4 mei op het Rembrandtplein samen met zoveel mogelijk mensen 3000 witte papieren kruisjes, als was het een begraafplaats aan de kust van Normandie, met op elk van die kruisjes een datum waarop een of meerdere migranten stierven tijdens hun poging Europa binnen te komen.

De woede en de haat was onbegrensd gisteren. Vandaag is nog niet begonnen en dat is wel fijn. Eerst maar eens stilte, bijbel, vogels. Dit staat er vanochtend: : ‘Hij is een levende aanklacht geworden tegen onze opvattingen’, schrijft het boek Wijsheid vanochtend ‘zijn verschijning alleen al is een doorn in het oog, omdat hij zich afwijkend gedraagt. Wij zijn in zijn ogen minderwaardig.’  Dat is het gevoel van de woedende dodenherdenking verdediger. Met hoofdletters schreef iemand aan mij en andere PopUpKerk-makers (wiens mailadressen hij had gevonden) dat de burgemeester dit moest stoppen en dat ze ons moesten kruisigen. Nou, nou, dacht ik, wat een gebrek aan bijbelkennis en historisch besef als je niet doorhebt dat de stadhouder oproepen om ons te kruisigen vanwege deze actie veel te veel eer is.

Allerlei vragen buitelen door mijn hoofd. Mag ik me hier identificeren met de irritante rechtvaardige waar het Wijsheid-boek het over heeft? Het is absoluut níet zo dat je automatisch goed zit als GeenStijl je een eikel vindt. Misschien ben je dan ook gewoon een eikel. Veel woede heeft ook gewoon het punt niet gepakt. Ik wil niet voorbij aan de WO II en nu actuele doden herdenken, ik vind dat we de gratis gegeven vrijheid die door zovelen met bloed is betaald, niet mogen afsluiten voor anderen die haar zo hard nodig hebben. En als we dat wel doen, omdat we bang zijn of uit nood, dan is dat reden om te treuren. Juist op vier mei.

Als Jezus van Nazareth op het punt staat op de sabbat een man met een verschrompelde hand te genezen, strikt verboden volgens de religieuze regels van die tijd, kijkt hij de omstanders één voor één aan en vraagt: mag men op de sabbat goed doen of kwaad? Een leven redden of laten verloren gaan? Heiligschennis is wat Jezus voortdurend doet, omdat hij zegt dat heilige dagen, heilige momenten bedoeld zijn om goed te doen – ook als men zegt dat je daar toch de rest van de week voor hebt. 364 dagen om aan vluchtelingen te denken, zegt men dan. Niet vier mei.

Jezus van Nazareth antwoordt op zijn criticasters: ik ben heer en meester over de sabbat. Hij heeft ons zijn werk overgedragen, ook aan ons is heer en meesterschap toevertrouwd over heilige dagen om ze in te vullen en er goed te doen. Ieder het zijne. Na Jezus van Nazareth geldt niet langer dat je ergens niet aan mag komen omdat het heilig is, je moet er juist aankomen want het is je toevertrouwd. En je moet er iets goeds mee doen, want dat was de bedoeling van heilige zaken.

 

Daniël 4:19-27

1 Johannes 3:18 – 4:6