De wereld overwinnen

De wereld overwinnen

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

De wereld overwinnen

Met het gezelschap van twee advocaten, een journalist en mijzelf verkennen we de uitersten van Athene. In het vluchtelingenkamp is er de werkelijkheid van Griekse officials die je absoluut niet zullen toelaten, tenzij je een vrolijk-aanhoudend journalist met hondje bent, die een van de meest toegewijde vrijwilligers goed kent en haar gevraagd hebt om ons naar binnen te loodsen. In dat geval zit je al snel bij de kampbewaking aan hun tafel vrolijk in het Duits te praten over de wederwaardigheden in het kamp, want Duits is even lingua france. Dan halen zij koffie voor je en word je een uur later geïntroduceerd aan gezinnen in het kamp. Ondertussen heb je al heel wat beeld gekregen van de wanhoop, de apathie en de smokkelaars die rond het kamp hangen en gouden zaken doen, omdat de grenzen dicht zijn.

Een koelcel die maar half werkt

We zouden mee naar de begrafenis van een vriend van onze journalist, haar protegé zoals ze het noemt. Een jonge vluchteling die zich maanden geleden uit pure wanhoop heeft opgehangen. Sindsdien ligt hij in een koelcel die maar half werkt. In het hete Athene. De autoriteiten mogen niet zomaar iemand laten begraven. Vader zit in Jordanië – of een ander land – dat weet ik niet meer. Moeder in Syrië. Beiden moeten tekenen voor de teraardebestelling. Bij het horen van het nieuws krijgt moeder een hartaanval en is twee weken niet aanspreekbaar, zeker niet voor een handtekening.

Dan zijn de papieren binnen en wordt de begrafenis aangekondigd. Een paar vrienden kleden zich in het zwart, kopen bloemen, gaan op weg en krijgen bericht dat het toch niet doorgaat. Er moet eerst nog gekeken worden of het geen misdrijf is. Handtekeningen van de politie. Dit gebeurt een keer of drie. Op het laatste moment de begrafenis afgeblazen. En ondertussen ligt hij in een koelcel die maar half werkt. In het hete Athene.

Aan tafel bij de militairen die het kamp bewaken, krijgt de journaliste een telefoontje. De begrafenis vanavond om 18u gaat weer niet door. Tranen aan tafel. Geen reden. Het gaat gewoon niet door. ‘Wat gaan we straks begraven?’ roept ze uit, ‘een stel botten?’

Een half uurtje later zitten we bij een gezin waarvan de vader net is aangekomen. Hij woont in Duitsland. Al een jaar en 3 maanden. Zijn vrouw en kinderen in dit kamp, een jaar en een maand. Hij was vooruitgereisd, in Duitsland aangekomen, situatie thuis onhoudbaar geworden en gezinshereniging te traag – dus moeder met kinderen oversteek gewaagd. Maar in Griekenland gingen op dat moment de grenzen dicht. Nu pas heeft hij de officiële papieren om te bewijzen dat ze gezin zijn en een afspraak. Zal hij ze mee mogen nemen binnenkort?

Geen geld voor borden

In de lezing van vanochtend staat dat Jezus Christus de wereld overwonnen heeft, maar ik weet dat nog zo net niet. Als we ‘s middags op een dure chique lunch worden getrakteerd door de topadvocaat van Griekenland, vriend van onze advocaten, begin je het bijna te geloven. De man is zonder pretentie, bewogen en beschikbaar om mee te denken over onze rechtszaak en over We gaan ze halen. Samen brainstormen we over hoe dan en wanneer. Even ben je samen uit diverse lagen van de bevolking, beroepsgroepen, achtergronden – verbonden in een cause. Maar de wereld overwonnen? Wat is er dan gewonnen?

In een arme buurt, in het donker eten we eenvoudig en bijzonder goed. Het eten wordt geserveerd op papier. Er is geen geld voor borden. Een enkele schaal wordt gebruikt die ze dan later met de hand afwassen. De uitbaatster slaapt ’s nachts achter de bar. Een oudere man komt na drieën ’s nachts als alles dicht is en slaapt in het restaurant gedeelte op de vloer. Op de vliering slaapt een derde. Hebben zij de wereld overwonnen? Ze hebben er in elk geval nog niet van verloren.

Een paleis voor kunst, taallessen en workshops

Ter afscheid van de dag worden we nog even rondgeleid door Communitism. Een oud pand, groot als drie grachtenpanden met oud allure, al jaren en jaren in onbruik, maar vrijwilligers hebben er met vereende krachten alle puin en rotzooi en smerigheid uitgetrokken en het is een paleis. Voor kunst, taallessen, workshops. De eigenaars vinden het prima en betalen de elektriciteit. De kunstenaars zijn trots op hun nieuwe hang-out en er wordt goed werk gedaan. Dat. Is het zo simpel?

‘Zijn geboden zijn geen zware last,’ staat er, ‘want ieder die uit God geboren is, overwint de wereld’. Deze mensen zullen zich absoluut afzetten tegen religie, maar misschien is er meer uit God geboren dan wat zich uit God geboren noemt. Hoevelen die zeggen te geloven, hebben minder van de wereld gewonnen dan zij? Ik weet nog steeds niet wat ‘de wereld overwinnen’ precies betekent. Misschien vandaag meer.

Daniël 5:1-12

1 Johannes 5:1-12