Enthousiast aan de slag

Enthousiast aan de slag

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Enthousiast aan de slag, maar waarmee?

Het is vroeg in de ochtend weer, de griep heeft zich teruggetrokken in zijn schuilhoekjes en mag daar wat mij betreft fijn verder vegeteren. Als ik er maar niets van merk. De zon schijnt, het lijkt vroeg maar ook weer niet, met zoveel licht. De vogels zijn in elk geval op en kwetteren als visverkopers op de markt.

Ik hou van de rust. Dat je nog even niet zoveel hoeft. Behalve een gedachte formuleren dan, maar zonder dat was ik überhaupt niet opgestaan en me niet bewust geweest van deze rust op dit uur van de dag. Ik vraag me even af hoe je God vindt. Dat doen de vromen op zulke momenten; God vinden en ervaren. Het is een vreemd concept, net zoiets als liefde. Heel analytisch in jezelf gaan peuren of je wel werkelijk liefde voor je partner voelt, levert niet de beste resultaten. Je kunt die liefde heel goed constateren, maar iets moeilijker analyseren. Je kunt hem overschreeuwen en negeren, maar analyseren? Zoiets als de godservaring. Een ervaring godservaring noemen is al een pretentie. Wat is het dan? Vertrouwen dat je gezien wordt en je veilig weten. Ergens voelen dat het klopt, soms. En kiezen om je onderdeel te weten van dat grote verhaal van oudsher, met schepping, ingrepen, profeten, hoop, ellende en toekomst en dat jij onderdeel bent van die toekomst. Zo ongeveer gaat het in mijn ochtendoverwegingen.

De nieuwe wereld is begonnen

Vanochtend heeft Jezus van Nazareth 72 medewerkers op pad gestuurd. Twee aan twee, om overal te melden dat de nieuwe wereld waar ze van dromen en op hopen, begonnen is. Om zieken te genezen en geesteszieken te bevrijden van kwade geesten. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, stuurt hij hen op pad. Het is hetzelfde aantal mensen als Mozes aanstelt als hij een tikje overspannen raakt van de coördinatie van het hele joodse volk onderweg in de woestijn. Een nieuwe Mozes, een nieuw begin, een nieuwe organisatie en JC is niet van plan alles in z’n eentje te doen. Daarvoor is het teveel. Als de 72 terugkomen van hun omzwervingen door heel Israël roepen ze intens gelukkig: ‘Heer zelfs de demonen onderwerpen zich aan ons bij het horen van uw naam.’ Dit is toch wel een beetje het hoogtepunt. Zo’n groot team dat precies doet wat er gedaan moet worden en bewijst dat de nieuwe wereld begonnen is.

Pinksteren komt eraan en dat is bedoeld om fiks te vieren. En de vraag is: wat dan? Wat vieren we? De uitstorting van de geest. En dat betekent? Ja, toch gek genoeg, dat het aan allerlei mensen gegeven wordt om uit te voeren wat Jezus niet meer concreet op aarde doet. Dat klinkt voor een hoop gelovigen misschien als godslastering en voor anderen als abacadabra.

Iedereen die zich aangesproken voelt

Waarom 72 oudsten? Omdat Mozes het niet aankon. Wat moesten deze 72 leerlingen doen? Zieken genezen, geesteszieken bevrijden van hun last en vertellen dat de nieuwe wereld was begonnen. Oh en ze mochten niets meenemen om voor zichzelf te zorgen. Ze moesten voor zich laten zorgen. Want wie hen opnam, had Jezus zelf opgenomen. Vanaf Pinksteren ligt die zaak niet alleen meer bij die 72, maar bij iedereen die zich aangesproken voelt. Vanaf dan regent het mensen die beginnen te geloven dat de nieuwe wereld begonnen is. Die voor zich laten zorgen door God en anderen en genezend en helend de wereld rondtrekken of lokaal zich organiseren en verspreiden.

Pinksteren is niet zozeer God ervaren, geen mystieke verbinding voelen met iets hogers en groters, een frisse dosis geloof. Ik denk dat er weer opnieuw mensen worden uitgestuurd om lief te hebben, te genezen, bevrijden en zich te laten verzorgen door iedereen die in hun missie gelooft.

Bezopen van vreugde

Het lastige is dat ik niet weet wat dat precies betekent in deze tijd. Zieken genezen. En geesteszieken bevrijden. En ik heb de indruk dat het ook in die tijd alleen maar tekenen waren die voor degenen die toen leefden maar 1 ding konden betekenen: de nieuwe wereld is begonnen. Die ene, die beloofde. Ik vraag me af wat er nu moet gebeuren, waardoor we denken dat het paradijs, de hemel op aarde, of wat dan ook is aangebroken?

Christenen die een kring rondom een moskee vormen en moslims die dat vice versa doen met een kerk verderop? Ouderen die met voor hun onbekende scholieren door het park wandelen en verhalen uitwisselen? Wat is er nog meer de hemel op aarde en kunnen we dat alvast doen? Of is dat gebrek aan geloof? Moet het letterlijker? We zullen zien wat Pinksteren brengt. Als de hemel maar de aarde weer raakt. Want dat maakte bezopen van vreugde en enthousiasme in die tijd. En dat kan geen kwaad.

Ezechiël 11:14-25

Hebreeën 7:1-17

Lucas 10:17-24