Niets meer dan echte tranen

Niets meer dan echte tranen

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

soundcloud.com/popupwerk/niets-anders-dan-echt-verdriet

Niets meer dan echte tranen

Voor mij stroomt traag een Vlaamse rivier. Regendruppels tekenen snel verschijnende kringen in de voorbijschuivende oppervlakte. Gisteravond laat zijn we al vertrokken uit Nederland om vanochtend op tijd in Brussel te zijn. En ik lees. Aan de rivier. In afwachting van onze ontmoetingen straks.

Sick of waiting

We zijn in Brussel om samen met een Spaanse organisatie Europarlementariers en de pers te tonen hoe diep gefrustreerd en moe we zijn van het harde Europese beleid ten opzichte van de vluchtelingen die klem zitten in Italië en Griekenland. Sick of Waiting heet de Spaanse club en vanmiddag hebben we met hen een onderhoud in het Europees Parlement.

Wat verwachten we daar? Wat gaan we zien? Wat is er überhaupt nodig? Dit staat er in Deuteronomium vanochtend: ‘Verdriet dat God geeft, leidt tot inkeer die men nooit berouwt en tot redding; verdriet dat de wereld geeft, leidt alleen maar tot de dood.’

Is dat misschien het enige wat gezocht moet worden? Verdriet dat God geeft dat leidt tot inkeer. Niet alleen bij mensen met een hardvochtige visie, maar ook bij ons. Verdriet dat men niet berouwt, omdat het terecht is? We kunnen eindeloos van mening verschillen over oplossingen en aanleidingen, maar werkelijk verdriet brengt mensen bij elkaar.

Met de schuldvraag strooien

Arnold Karskens, een wat vreemde journalist, ging met de schuldvraag strooien afgelopen week. Hij besloot dat de EU, waarvan wij straks vertegenwoordigers bezoeken, dood door schuld was te verwijten. En Artsen Zonder Grenzen ook. Absurd, zou je zeggen. Zij redden juist mensen. Of juist terecht, omdat de EU schuldig is, Artsen zonder Grenzen, Libië, jij en ik die een bepaalde politiek supporten, die telefoons gebruiken met zulke kostbare materialen dat er strijd van komt, wij allemaal. Ergens.

Er is een verdriet dat tot de dood leidt, zegt Paulus. Het wijst naar de ander en zegt: jullie hebben het gedaan. Het is het verdriet dat zondebokken maakt, een verdriet vermengt met onmacht die je niet wilt en leidt tot haat.

Er is ook een verdriet dat van God komt en dat leidt tot inkeer die men nooit berouwt. Wat een vette zin. Inkeer, naar binnenkeren, omkeren, veranderen, van gedachten veranderen, van binnen, die men nooit berouwt. Het gaat niet om bekering van Parlementariërs vandaag. Maar gezamenlijke inkeer, gezamenlijk gedeeld verdriet? Wat een zegen zou dat zijn.

Geen zondebok, maar verbinden

Toen de Farizeeën Jezus vroegen wanneer het koninkrijk van God zou komen, antwoordde hij hun: ‘De komst van het koninkrijk van God laat zich niet aanwijzen, en men kan niet zeggen: “Kijk, hier is het!” of: “Daar is het!” Maar weet wel: het koninkrijk van God ligt binnen uw bereik.’

Is het daar waar men het werkelijke verdriet gevonden heeft? Waar men kapot kan zijn van wat wij elkaar aandoen? En wat wij de aarde aandoen? Waar we dat in elkaars ogen en harten zien? Waar we zien dat het verdriet van de ander geen uitweg zoekt in een zondebok, een schuldige. Waarin niet Karskens wordt gevierendeeld, noch de Europese Unie. Maar waar we het verdriet kennen over ons falen en besluiten dat het aan ons is om ons te verzetten tegen de systemen die ons gebracht hebben waar we zijn.

Om te proberen niet meer mee te doen;

Om niet te beschermen wat we hebben, maar te delen wat er is. Omdat het slachtoffers maakte en Jezus van Nazareths’weg pijn doet, maar leven geeft;

Om niet te denken dat we ergens recht op hebben, omdat alles ons gegeven is als verantwoordelijkheid, niet als eigendom;

Om te besluiten dat dit verdriet geen schuldige kent, anders dan ieder ander, mijzelf inbegrepen. Zodat we niet langer haten, maar treuren en verbinden en opnieuw beginnen met hen die diezelfde overtuiging zijn toegedaan.

Dan blijkt het koninkrijk niet zo ver weg, dan is het koninkrijk binnen uw bereik.

1 Samuël 7:2-17

Handelingen 6:1-15

Lucas 22:14-23