Een warm onthaal

Een warm onthaal

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Een warm onthaal – PopUpGedachte 13 juni 2017

De zon weerkaatst in de ruiten van de appartementen tegenover mij. Zo fel dat met de vlekken voor de ogen ik even niet meer zie wat ik schrijf. Het is een zomerochtend en de dag lonkt. De zon verwarmt de aarde voor, zodat we straks met aangename temperaturen naar buiten kunnen stappen en aan onze werkdag beginnen. Zullen we het merken? Of zijn we te ziek? Dat kan. Moeten we naar een klus op het werk waar we absoluut geen zin in hebben – en merken we daardoor niet eens of het hagelt, sneeuwt, onweert of het weer een bedje voor ons heeft gespreid om van te genieten.

Dat is het voordeel van de stilte vooraf aan de dag. Even een moment terugtrekken, alvorens te beginnen aan de dag. Om te kunnen zien hoeveel er gegeven wordt voor ik me afvraag of het allemaal wel gaat lukken vandaag. Zou de zon ook dankbaar zijn als ik me koester? Zou de Maker het waarderen als we leren waarderen? Men zegt dat dankbaarheid de basis is van alle gebed, de belangrijkste oefening. Dan zou je kunnen zeggen dat mijn dankbaarheid voor wat er is – ondanks alles – weer dankbaarheid genereert in de kosmos. Vermenigvuldigende dankbaarheid. Dat is een prettige gedachte om de dag mee te starten.

Armelui’s werk doen

Vandaag komt Ruth toevallig aan op het land van Boaz. Ruth is een jonge vrouw uit Moab, een vijandig land waar de Joden verre van blijven. Maar haar aanstaande schoonmoeder had daar toevlucht gezocht vanwege hongersnood in Israel samen met haar zoon die Ruths man zou worden. Er was te eten, maar dat was het blijkbaar ook want zowel pa als zoons sterven en Ruth trekt met haar schoonmoeder mee, terug naar Israel waar de hongersnood voorbij is. Daar gaat ze armelui’s werk doen. Achter de korenmaaiers aan om dat op te rapen wat zij laten vallen. Uberhaupt tof voorschrift dat maaiers niet mogen oppakken wat ze laten vallen. Dat is voor de armen. Wat op de grond valt, is van de Heer, zeg maar. En hij geeft het aan armen, vreemdelingen, wezen en weduwen.

Dan staat er dat ze als bij toeval op het land van Boaz terechtkwam. Als bij toeval. Dat bestaat dus ook gewoon in Israel. Niet alles leidt de Heer. Toevallig! Of ze ervoer het als toevallig. In mijn jeugd was toeval altijd een vorm van ongeloof. Er is geen toeval, de Heer leidt alles. Niet dus. In Ruth niet. En als de Heer ook het toeval leidt, dan voelt het toch als toeval.

Dan zegt Boaz iets leerzaams, zeker in het licht van onze discussies over vreemdelingen in ons land. Hij treft een jonge vrouw uit Moab aan die net als de andere armen – die er dus ook gewoon zijn in Israel – aren komt oprapen die gevallen zijn. En alles wat zij oppakt, kan een ander dus niet oppakken he? Dat we dat even begrijpen. Er zijn maar zoveel aren die vallen, er is een beperkt zorgsysteem – en je kunt je aren maar één keer weggeven. Het is goed voor elkaar in Israel, maar als heel arm Moab hier lucht van krijgt… we moeten er niet aan denken.

Zo reageert Boaz allerminst, hij heeft een ander perspectief. ‘Ik heb gehoord over alles wat je voor je schoonmoeder hebt gedaan: dat je je vader en je moeder en je geboorteland hebt verlaten en naar een volk bent gegaan dat je volkomen onbekend was.’ Ze is niet in de regio gebleven, zeg maar. Geen overeenkomende cultuur, dat soort dingen. ‘Moge de Heer je daarvoor rijkelijk belonen, de Heer onder wiens vleugels je een toevlucht hebt gezocht.’

Blij dat je hier toevlucht hebt gezocht

Je hebt de goede keus gemaakt, zegt Boaz. Je hebt je toevlucht gezocht onder de vleugels van iemand die werkelijk kan zorgen. Het is fijn dat jij er nu ook bij bent. Want hier zorgen we voor elkaar. Hij is dankbaar dat zij deze keus heeft gemaakt en hoopt dat de maker die goed is geweest voor degenen die al in het land woonden, haar vertrouwen zal belonen. Het is een teken van vertrouwen als mensen je land opzoeken, een teken van waardering. Vind ik een mooi uitgangspunt. Niet: HELP, ze kiezen ons. Maar JEE, ze kiezen ons. Ze hebben het gezien. Dat het hier goed is. Een mindset van verbroedering in plaats van bedreiging. Goed, dat kan makkelijker als  het er maar één is, zal de criticaster zeggen, maar toch: de basishouding is te gek. Ons is veel gegeven, wij waren er al gelukkig mee. Jij gaat daar nu ook iets van ervaren, blij dat je hier toevlucht hebt gezocht, dan kun je ook eens ervaren hoe goed het hier is.

Trots en dankbaarheid in plaats van outsourcen naar andere landen die vuil werk moeten doen om te voorkomen dat ze hier toevlucht zoeken, die mensen in nood. Omdat je de aren maar één keer zou kunnen verdelen, omdat de zorg die ons land tot stand heeft gebracht, ook maar beperkt is. En dat is niet waar. De zorg die ons land en onze wereld tot stand heeft gebracht is niet beperkt.

Wie rust en ruimte zoekt onder die vleugels zal die altijd krijgen. Wie een plek claimt onder die vleugels, ten koste van anderen, wordt er sowieso onder vandaan geschopt. Dat is treurig, maar noodzakelijk. Iedereen die dan later met hangende pootjes terugkeert, is weer welkom. Iets met eersten die laatsten zullen zijn. Zo eenvoudig. Vermenigvuldigende dankbaarheid, omdat de zon toch ook echt opgaat voor niets, voor jou. Wees gekoesterd.