Je plek moet je gegeven worden

Je plek moet je gegeven worden

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Je plek moet je gegeven worden – PopUpGedachte vrijdag 16 juni 2017

De ochtend is zomers, starend naar de lucht begrijp ik weer het woord ‘uitspansel’ – dat oude Bijbelse Woord uit de scheppingsverhalen. Uitgespannen, als een doek om de aarde heen, helderblauw, daaronder krioelt het aardse leven, een vliegtuigje hoog en ver en Hollandse helderwitte wolken. Mijn plek op mijn drie-hoog balkon onder dit uitspansel in de stad op dit moment in de tijd.

En nu lees ik de teksten. De laatste van deze week. Morgen begint het weekend, zondag lezen we ze met de PopUpKerk, maandag weer een nieuwe. En soms is er één zin die opduikt uit één van de fragmenten, soms is het een lijn in alle drie. Zoals vanmorgen. Ooit sprak een kunstenaar bij een lezing dat je drie werkgebieden hebt waar je in kunt zijn. De eerste is de persoonlijke, van familie, gezin en vrienden. De tweede is de professionele die je door hard werken, studeren, oefenen en meer zelf hebt bereikt. De derde is de plek waar je voor gevraagd moet worden. Je kunt er vast iets aan doen, maar uiteindelijk moet je ervoor gevraagd worden. Dat is de belangrijkste plek, de plek die je gegeven wordt.

Vanochtend lees ik over die vreemdelinge die niet in haar regio bleef maar in Israel samen met haar schoonmoeder van de armenvoorziening gebruik kwam maken. Via een regeling hertrouwt zij met een Joodse man en wordt, zo lezen we vanochtend  moeder van Obed, die de vader wordt van Isaï, die de vader wordt van David. En dat is niet zomaar iets. Overgrootmoeder van de grote koning David? Zij als immigrante, als schoondochter van een vrouw die het land in de steek liet vanwege hongersnood en verbitterd terugkwam omdat ‘de hand van de Heer zich tegen haar had gekeerd’, noem mij maar Mara. Ruth’s keus, als Moabitische, om in de buurt te blijven, haar roeping trouw te blijven, resulteerde in iemand die haar om haar hand vroeg en buurtgenoten die over haar zeiden tegen haar schoonmoeder: zij is meer waard dan zeven zonen. En zonen zijn al leuk in onze cultuur, maar in het oude Oosten is dit een absurd compliment. Gegeven. Haar plek is haar gegeven in de geschiedenis, omdat zij trouw bleef. Zij had dit niet kunnen willen, niet kunnen dromen of voorzien, er niet voor kunnen werken, zij kon alleen trouw het goede doen.

Jezus zegt tegen de voorname religieuze leiders die hun best doen om aan de tafel waar hij ook aan zit de beste plaats te bemachtigen: ‘al wie zichzelf verheft, zal vernederd worden, al wie zichzelf vernedert zal verheven worden.’ Het is een simpele logica, als hij zegt: kies de laagste plaats, dan wordt je gevraagd om hogerop te komen. Dat is eervoller dan als je eigenlijk een stapje terug moet zetten.’

Dit leren wij niet in sollicitatierondes en in assertiviteitstrainingen. Wat je wilt daar moet je voor vechten. En dat is deels ook zo. Investeren, focus, toewijden – maar al dat werk geeft slechts toegang tot de tweede cirkel, dat werk is de trouw van Ruth waardoor ze samen kan blijven leven met de schoonmoeder van haar overleden man. Meer niet. Maar wie dat doet, wordt geroepen.

In de politiek is het niet anders en in allerlei organisaties. Op een gegeven moment wordt je gevraagd. Daarvoor moet je er wel zijn. Trouw, werkend, met hoop en geloof maar zonder een plek te claimen, zonder hem te manipuleren, omdat er niets naarder is dan teruggestuurd worden. Paulus waarschuwt zijn protege timotheus: leg niemand overijld de handen op en maak u niet medeplichtig aan andermans zonden: houdt u rein. Zeg niet te vroeg tegen iemand dat hij maar hogerop moet komen, wacht af tot het goede moment. Anders wordt je nog medeplichtig aan de val van iemand.

Het zijn allemaal praktische, aardse voorschriften zo op de vrijdagochtend en ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Ik schrijf toch geen sollicitatie-advies of 10 stappen naar je roeping. Toch resoneert er iets. Iets van dit: de levenshouding die eruit spreekt is deze: trouw en met focus en toewijding doen wat je moet doen in je leven, op de plek waar je dat werk hoort te doen. Zonder een half oog op de spannender plek, de hogere sport, want dat gaat ten koste van je toewijding aan deze plek. Maar door trouw op deze plek te zijn, wordt je gevraagd en geroepen. Is dat gegarandeerd? Ik weet het niet. Bij Ruth speelde het in elk geval, en Jezus van Nazareth zegt: laat je uitnodigen om hogerop te komen. Zou dit het dan zijn? Trouw je toewijden aan datgene wat je moet doen op je eigen plek, zodat je op een ongedachte manier op ongedachte plekken je eigen rol kunt vervullen. Zo werd Ruth grootmoeder van de grote koning David, en ook de grote zoon van David – zoals Jezus van Nazareth werd genoemd – nam niet zijn eigen route in zijn eigen hand. Ik doe wat ik de Vader heb zien doen, zegt hij meermalen. Hij houdt zich koest. Tot hij weet dat het zijn tijd is. En dan sterft hij om een spil te worden van een nieuwe geschiedenis. Maar dat blijkt pas daarna.

Dit is de paradox: Ja zeggen op de plek waar je bent, trouw doen wat voor ogen is – en tegelijk ja zeggen tot de ongedachte rol die je vanwege de toewijding op de plek waar je bent, je toevertrouwd wordt. Een evenwicht tussen ambitie en overgave, hoop en rust, verlangen en loslaten op deze vrijdagochtend. Een goed weekend!

Ruth 4:1-17

1 Timoteüs 5:17-22

Lucas 14:1-11