Het stormt na Pinksteren

Het stormt na Pinksteren

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Het stormt na Pinksteren – PopUpGedachte 7 juni 2017

Het is guur geworden. Slagregens, onweer en grijze wolken die langs de hemel jagen. Bloemen en planten leven op, de mens zet z’n kraag op en hoopt dat het rap weer voorbij is. We zijn niet meer afhankelijk van de natuur, zo lijkt het. Ons voedsel is geoutsourcet, dus de zon en het hemelwater daarin sta ik zelf centraal. Ik de mens die voor mezelf zorg en die het liefst buiten komt om te genieten van het mooie weer. Grappig, hoe ook het weer een consumentenproduct is geworden. Al is het er één die we niet kunnen ruilen, terugbrengen of beïnvloeden. Dat is dan weer gezond voor de westerse consument – iets wat we niet kunnen kopen of veranderen, hoogstens voorspellen. Met een buienradar. En dat is het dan.

Het is Pinksteren geweest. De dag waarop een hevige stormvlaag de bovenkamers van de leerlingen van Jezus vult. Ze worden vervuld met de Heilige Geest zoals dat dan heet en dat is op de dag zelf een feestje. Met mensen in ontroering en hopelijk voor hen, net als hier dit jaar, een zonovergoten dag. Daarna begint het pas natuurlijk. Daarna kan het stormen en dan is maar de vraag wie of wat ik ben geworden en door wie of wat ik ben geraakt.

Iftar in het Huis van Vrede

Gisteren was de PopUpKerk uitgenodigd voor een iftar bij het Huis van Vrede in Almere. Dat huis is een plek gerealiseerd door moslims die graag in Almere een plek voor de buurt wilden creëeren, waar ze zouden kunnen laten zien dat het brengen van vrede en in vrede samenleven écht kan. Aan tafel zaten moslims, buurtbewoners, een cameraploegje van de EO die ook weleens de Ramadan mee wilde maken en wij van de PopUpKerk.

Het niet-eten in de ramadan lijkt een ding, maar het valt mij op dat ze het er nooit over hebben. Niet over honger, niet over een knagend gevoel in de maag, niet of het lukt. Ze kijken stralend uit hun ogen. Kinderen willen al heel vroeg graag meedoen met de ramadan, maar als ze te jong zijn mag het nog niet. Het gaat niet om het niet-eten of de uitdaging die erbij hoort. Voor de moslims die ik spreek nu en in de afgelopen jaren is het juist feestelijk om je eten te laten staan, want het geeft focus en rust overdag en feest elke avond. Dat was het, feest.

Deze avond waren wij broeders

In de tekst van vandaag staat ‘laat u niet in met dwaze en domme twistvragen. Gij weet dat ze niets opleveren dan strijd en een dienstknecht van de Heer moet niet twisten, maar vriendelijk zijn voor allen, bekwaam om te onderrichten en verdraagzaam.’ Mijd het profaan en hol geredeneer, etcetera. En ik weet niet waar Paulus het precies over heeft als hij dit schrijft aan zijn collega Timotheus, maar als het gaat over de islam, over al dan niet geweldsbronnen in die leer, over moslims die wel of niet moeten aanpassen – het zal allemaal wel – deze avond waren wij broeders.

Wij knielden naast elkaar tijdens de salat, het rituele opstaan, knielen, vooroverbuigen, knielen en weer staan. Weer zei degene die naast mij stond: ‘Wat jij hier zegt of aan wie je dit opdraagt, is tussen jou en God.’ Ik dank Jezus van Nazareth voor de vrijheid die er is in deze verbinding. Zij danken Mohamed en dat begrijp ik wel als ik zie met hoeveel geluk zij zich aan elkaar en de dienst aan God toewijden. We zijn broers en je kunt van alles vinden, maar hier tijdens zo’n avond wordt exact dát ervaren.

Een beetje ingewikkeld

Het tv-ploegje is een beetje lastig, maar zo gaat dat. En ze lijken het een beetje ingewikkeld te vinden al die christenen ertussen. Want na de Arabische zang worden wij uitgenodigd om iets te zingen en heffen we met de PopUpKerk Bless the Lord aan, wat al snel meegezongen wordt. De iftar is ook bewust gepland tijdens de regiovergadering van de scouting die ook in hetzelfde gebouwtje plaatsvindt, zodat ook de scouts aan kunnen schuiven bij de viering. Alles is open, verwelkomend en verbindend. Het klopt niet met het beeld van een moskee voor een buitenstaander, maar het klopt wel met de ziel van de moskee en de gastvrijheid.

In Jesaja 65 wordt aan Israël beloofd dat er een nieuwe hemel en een nieuwe aarde geschapen wordt. Aan wat vroeger is geweest, wordt niet meer gedacht. ‘Vreugde ga ik voor U scheppen en jubel voor altijd, er is geen zuigeling meer aan wie slechts een kort leven beschoren is, en geen grijsaard die zijn leven niet voltooit, want de jongste sterft als man van honderd jaar. Dan grazen de wolf en het lam eensgezind, de leeuw eet dan hooi zoals het rund, terwijl de slang zich voeden zal met stof.’

Het is een toekomstvisioen, maar niet van de hemel. Mensen sterven nog, maar dan niet in de kracht van hun leven of nog daarvoor. En ogenschijnlijke vijanden leven samen alsof het nooit anders is geweest. Er kan een hoop gedoe zijn over de islam, een hoop storm en discussie. Maar deze iftar en de vrede die door hen gezocht wordt, de vreugde die van hun gezongen gebeden spat en de broederlijkheid waarmee we worden welkom geheten, is een inkleuring van het beeld uit Jesaja. Laat de dwaze vragen en de twisten. Aanbid je God, vier de gedeelde hoop voor deze wereld en ervaar hoe de nieuwe hemel en nieuwe aarde langzaam worden geschapen.

Jesaja 65:1-9

2 Timoteüs 2:14-26