Mijn ogen zijn nog rood van het huilen. Wat? Echt? Mag ik? #uitdekast

Mijn ogen zijn nog rood van het huilen. Wat? Echt? Mag ik? #uitdekast

Uit de kast komen is voor veel homo’s en lesbiennes een ingrijpende gebeurtenis. Voor Janneke was het extra zwaar, omdat ze lange tijd geloofde dat God haar geaardheid zondig vond. 

Would it be a sin, if I can’t help falling in love with you?  – Elvis Presley

Huilend lig ik op de grond. Het is de zoveelste Holy Spirit avond en ik ben kapot, leeg en boos. Het gevecht kan ik niet meer aan. Telkens als ik denk dat het ‘beter’ gaat, komt het extra hard terug. Als het een zonde is, waarom helpt God mij dan niet bij dit gevecht? Ik voel mij in de steek gelaten. Waarom mag ik geen liefde ervaren? Moet ik tot mijn dood vechten tegen dit gevoel? Ik sterf nog liever.

Maar dan voor het eerst in mijn leven, praat God met mij. Kort. Duidelijk. ‘Het is goed, ga maar’, zijn de woorden die Hij zegt. Een beetje overrompeld ga ik op mijn stoel zitten. Mijn ogen nog rood van het huilen. Wat? Echt? Mag ik? Maar…

Voelde ik daar nou een kriebel?

Als ik 21 jaar ben, loop ik al zo’n 10 jaar rond ‘in de kast’ zonder dat iemand het weet. Ik durf er niet voor uit te komen. Ben bang voor de reacties. Stiekem heb ik de hoop dat, zoals ik eens in een boekje las, het wel weer over zal gaan. Zoals iedere puber weleens gevoelens heeft gehad voor iemand van hetzelfde geslacht. Toch ben ik er dan al niet meer zo zeker van dat het ooit weggaat. Om het zekere voor het onzekere te nemen stort ik mezelf in die tijd op het daten. Met heel veel mannen.

Ik kan mijn eerste date nog goed herinneren. Ik was niet bezig om die persoon beter te leren kennen, maar ik keek vooral wat ik van een man vond. Vond ik zijn ogen echt mooi? Voelde ik daar nou een kriebel?

Toch konden de jongens mijn interesse niet wekken. Toen ik eens een sms-je van een jongen kreeg met de tekst: ‘Ik kan de hele dag nergens anders aan denken dan aan jou’ kreeg ik de neiging om heel hard weg te rennen. En later, toen een jongen mij de liefde verklaarde, was ik in gedachten bij het meisje waar ik tot over mijn oren verliefd op was.

Een totaal andere wending

Ja, zou het een zonde zijn als ik daar nou eens aan toegaf?

Het korte gesprekje met God op die bewuste Holy Spirit avond heeft diepe indruk op mij gemaakt. Het heeft mijn leven zelfs een totaal andere wending gegeven. Ik heb na deze avond de moed bij elkaar geraapt en heb voor het eerst een meisje mee uit gevraagd. Ik ben uit de kast gekomen voor mijn familie, vrienden en werkomgeving. Het was een proces met veel pijnlijke, maar ook veel mooie momenten. En bovenal een proces dat ik nooit had willen missen.

Soms vraag ik mij af hoe fundamentalistisch en daarmee veroordelend ik eruit was gekomen als ik wel ‘genezen’ was. Ik wil het niet weten.


Janneke (26, pseudoniem) woont samen met haar vriendin Nienke en werkt als pedagogisch medewerker met alleenstaande minderjarige vreemdelingen. Als gelovige worstelde ze jarenlang met haar geaardheid. De komende tijd zal ze voor Lazarus schrijven over dit grillige proces.