Een andere wereld

Een andere wereld

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Een andere wereld – PopUpedachte maandag 28 augustus

‘Jullie hebben een soort wereldwijd netwerk’, zei hij tegen me. Een vriend van hem was Jehova-getuige. Hij verhuisde naar Canada en via zijn kerk was werkelijk alles al geregeld voor zijn komst. Van huis tot school en opvang en alles. Hij voegde eraan toe dat er natuurlijk veel meer mensen waren die ‘omzien naar elkaar’ belangrijk vonden en hoopvol en zorgzaam waren, maar via dat kerkennetwerk waren ze ook nog eens wereldwijd bereikbaar.

Exact mijn ervaring. Net terug uit Zuid-Afrika waar 120 jongeren uit de hele wereld waren afgevaardigd op een congres. Twee aan twee geselecteerd door kerken uit India, Taiwan, Naura en andere eilanden in de buurt van Nieuw Zeeland, Jamaica, Zimbabwe, Schotland, waar dan ook vandaan. Elk van hen had goede connectie met jongeren in zijn of haar kerk en was sociaal-maatschappelijk actief. Deze verzameling mooie mensen zou zes dagen bestookt worden met verhalen van demonstraties tegen regeringen die hun macht misbruikten, er werd verteld over klimaatverandering die het voortbestaan van het eiland bedreigden waarop sommigen woonden en we spraken over verzet tegen anti-migratie-beleid in Europa (dat mocht ik dan dan doen) en zo nog veel meer.

Er is iets gebeurd sinds het jaar 0. Er is een koninkrijkje ontstaan, zou je kunnen zeggen, zonder centrale macht, met nauwelijks wetten, want we zijn het over weinig dingen eens, maar we kunnen elkaar vinden en aanspreken. ‘Dat is het precies,’ zei hij. ‘Hoe zou ik in Cambodja de mensen vinden met enigszins dezelfde hoopvolle houding in het leven, die je ook nog warm welkom heten?’  Je hoeft inderdaad maar een kerkje binnen te lopen en Jezus van Nazareth te noemen. Of iets over je kerkje thuis en je bent familie. En dan is zo’n kerkje ook nog bezig om zo’n heel dorpje te dienen waar het onderdeel van is. Althans, dat zijn de kerkjes waar ik tegenaan ben gelopen.

Er is veel lelijkheid. Manipulatieve dominees, geldklopperij, misbruik van positie en macht en eigenlijk alles wat je kunt verzinnen. Maar er zijn er altijd die ondanks dat het goede zoeken voor de ander en werkelijk iets van die Jezus van Nazareth lijken te vertegenwoordigen. Wereldwijd en toegankelijk voor iedereen. Een grassroots koninkrijkje. Dat verlangen klonk overigens al door eeuwen voor Christus, toen Salomo net een enormiteit van een tempel had gebouwd voor de God van zijn vaderen.

Hij bidt bij de inwijding ervan: ‘Als een vreemdeling komt bidden in die tempel, doe alles waarom de vreemdeling u smeekt dan zullen alle volken van de aarde uw naam leren kennen.’ Absurd idee, van die kleine stam in een uithoekje van de wereld, met hun eigen god die ze noemen naar hun aartsvaders, Abraham, Isaak en Jakob. En toch. Wij zitten nu hier in Nieuw-Germanistan ons af te vragen hoe die oude tempelteksten vanuit dat hoekje van de Middellandse Zee onze visie op wereld, samenleven, mens en alles kunnen veranderen. En we doen dat samen met de Jamaicanen, Indiërs, Zuid-Afrikanen, Maori en welk obscuur volkje je ook kan bedenken.

Dit is de sleutel: in het boekje van Marcus over Jezus van Nazareth – een van de vier verhalen die willen vertellen dat met Jezus de wereld definitief, voorgoed en voor altijd ten goede veranderd is – wordt de rechtszitting tegen Jezus beschreven waarin deze beschuldiging wordt ingebracht: ‘Hij heeft gezegd: “ik zal deze door mensenhanden gemaakte tempel afbreken en in drie dagen een andere opbouwen die niet door mensenhanden is gemaakt.”‘ Verontwaardiging alom, bij de toehoorders. Maar als er iets is gebeurd, dan is het dat.

Salomo hoopte dat zijn tempel centrum van de wereld zou zijn. Dat vreemdelingen er hoop uit zouden krijgen. Dat mensen die gefaald hadden, het daar zouden toegeven en smeken om nieuwe kansen, die ze daar dan ook zouden krijgen, als ze in de richting van die tempel baden. Dat mensen recht gedaan zou worden als ze in die tempel zouden komen, zonder aanzien des persoons, zodat het de wereld zou kunnen verbinden. Dat is wat er gebeurt. De kerkjes in Jamaica en Naura kun je binnen wandelen met een verwijzing naar die Jezus van Nazareth en er familie ontmoeten, zonder aanzien des persoons. Niet helemaal natuurlijk, want de witte man in de Afrikaanse kerk, dat gaat niet vanzelf, niet zomaar. En hoeveel kerkjes en kerken een theologie erop na houden waar je ziek van wordt, of een manier van leven, het is allemaal gedoe. Overal, in elk van die kerkjes. En toch is het ook een koninkrijk, dwars door alle lagen van de bevolking, door alle culturen en religies, over alle grenzen.

Salomo kreeg meer dan hij hoopte toen Jezus van Nazareth een wandelende tempel bleek. Nog steeds verzamelpunt voor hoopvolle mensen, die geloven in vergeving, verzoening en verandering, daar maar zeer krakemikkig gevolg aan geven en toch verbonden zijn. Ik vind het mooi.

2 Kronieken 6:32 – 7:7

Jakobus 2:1-13

Marcus 14:53-65