Geirriteerd door hoop

Geirriteerd door hoop

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Geirriteerd door hoopvolle mensen – PopUpGedachte maandag 21 augustus

Het is maandag. Als de ochtenden in de zomer zo blijven, teken ik ervoor. De roze lucht, een frisse atmosfeer en de vogels, oh die vogels. Sommigen van de luisteraars van deze ochtendgedachtes vinden de bromstem wel rustgevend, wat er gezegd wordt gaat volledig langs hen heen, maar oh die vogels. Gek eigenlijk, dat die kleine beestjes met hun toch redelijk eenvoudige melodietjes, zo rust in de ziel kunnen brengen. Mits op het juiste moment, in de juiste hoeveelheid en met verlangen naar rust beluisterd. Wat ook vreemd is; hoe zo’n klein lijfje met die minilongetjes zo’n bak geluid kan produceren.

Het is maandag en ze hebben iemand vogelvrij verklaart. En dat klinkt letterlijk genomen heel fijn, maar in de praktijk is vogelvrij een gevaarlijke situatie voor elk mens dat niet kan vliegen en niet weg kan uit de mensenmaatschappij. Vogelvrij is vooral fijn voor vogels.

Paulus wordt vanochtend verhoord. Hij is opgepakt in Jeruzalem door de daar aanwezige Joodse leiders en nu zit hij in de cel van het officiele gezag in de regio: de Romeinen. Daar is hij veiliger dan in handen van zijn volksgenoten want die zijn razend. Die hebben besloten dat het vermoorden van Paulus op welke manier dan ook een goede zaak is. De romeinse heerser vindt de Joden altijd al lastpakken en onruststokers, zegt de geschiedenis, maar dit is wel heel fel en boos. Wat heeft die Paulus dan gedaan. Rechtvaardige nieuwsgierigheid maakt dat de vogelvrije Paulus in een romeins kooitje nog even tijd van leven en zingen heeft. En dat doet ‘ie met verve, dat zingen. Voor allerlei Romeinse instanties vertelt hij waarom hij zo gehaat wordt en nu terecht staat.

Vanwege de hoop, zegt hij. ‘Nu sta ik terecht om de hoop op de belofte die door Onze God (Je weet wel, Romein, wij vinden die batterij aan goden van jullie absolute nonsens en menen kennis en verbinding te hebben met die ene kracht achter dit alles, de Schepper, God van Abraham, isaak en Jakob – De romein weet dat absoluut, reken maar. De opstandigheid van dat volkje komt precies hier vandaan. Eigengereid). ‘Nu sta ik terecht om de hoop op de belofte die door Onze God aan onze vaderen is gedaan.’ Chapeau Paulus, de advocatuur zal trots op je zijn, je hebt de situatie krachtig geframed.

En dan legt Paulus uit. Het is precies die hoop – hoop waarvoor ik nu terecht sta – waarvan ‘onze twaalf stammen de vervulling willen beleven door nacht en dag ijverig te volharden in de eredienst.’ (eredienst is dus voor mensen die geloven dat het nog níet begonnen is allemaal, interessant) Ik ben niet anders dan mijn aanklagers, we delen de hoop. Alleen zij zijn woedend dat ik meen dat de vervulling van de hoop begonnen is.

Hier wordt heel eenvoudig helder waar christendom nu om draait en waarom het zo onuitstaanbaar kan zijn. Jezus van Nazareth doet alsof het allemaal al begonnen is, terwijl de wereld heel duidelijk maakt dat het hier een survival of the fittest is waartussen kleine erupties van liefde en mededogen cadeautjes zijn waar we ’s nachts in bed met de geliefde, overdag op pagina 14 van de krant of tussen de bedrijven door als een collega zomaar iets liefs zegt – dat soort momenten moet je koesteren, maar ze zijn niet de regel, zeker niet de leefregel, het is de uitzondering die we na moeten streven omdat het leven daardoor wel mooier wordt. Maar de realiteit is de struggle for survival, het ergens zien te komen, het iets gaan betekenen en beseffen dat het allemaal niet zo mooi kan als je wel zou willen. Wie zegt dat het goede schone ware de regel is en de rest nog tijdelijke uitzondering van voorbijgaande aard, niet al teveel aandacht waard, is ofwel een flierefluiter, een hippie met een joint, achterlijk irritant of downright evil.

Dat hele geloven van ons, zegt Paulus, is gebaseerd op een ‘och, mocht het eens gebeuren’. En nu is degene die zegt: het is begonnen! Kom! Feest vieren! Kom uit die eredienst en vier dat je niet meer je afzijdig moet houden van de wereld omdat anders de hoop verloren gaat, vier dat de riten hun zin hebben gehad en dat de wereld nú een plek is waar hemel en aarde elkaar raken.

Het is een stuk veiliger en behapbaarder om te hopen dat het ooit een keer goed gaat komen. Het is veel ingewikkelder als het werkelijk zo zijn dat het al goed is en dat de voortdurende zooi die we maken en ervaren een gebrek is aan geloof dat het al goed is. Dan begrijp ik iets meer waarom die Jezus van Nazareth geloof zo belangrijk vindt. Want wie het vriendschappelijke gebaar van de ander niet vertrouwt, kan nooit beginnen aan de vriendschap met de ander. Dat is wat er bedoeld wordt met ongeloof. Hoop is irritant, zoals blije mensen irritant zijn voor mensen die daar nog niet zijn. Of beter gezegd: niet geloven dat het voor hen is, mensen die zeggen dat het allemaal niet zo makkelijk gaat, in het echt. Daarom staat Paulus terecht. Omdat de hoop niet zo gemakkelijk mag zijn, niet zo dichtbij, niet zo universeel toegankelijk als christendom vertelt. Zou moeten vertellen, moet ik misschien zeggen anno nu. Op een nieuwe week dan maar!

 

1 Koningen 1:5-31

Handelingen 26:1-23

Marcus 13:14-27