Niets zo goed als thuiskomen in de lokale, rommelige gemeenschap die kerk heet

Niets zo goed als thuiskomen in de lokale, rommelige gemeenschap die kerk heet

Jan heeft genoten van zijn vakantie, maar geniet nog meer van het thuiskomen. ‘Ook de kerk is voor mij een plaats van thuiskomen. Waar ik mensen ken, en zelf gekend word.’

Er is iets geks met mij. Als ik geen vakantie heb dan zou ik graag met vakantie willen en als ik met vakantie ben dan zou ik na een paar dagen wel weer thuis willen komen. Maak je niet ongerust: ik geniet met volle teugen van de vakanties met ons gezin, maar toch is er niets zo bijzonder als thuiskomen.

Waarderen wat je allemaal hebt en de geborgenheid van je eigen huis, je eigen buurt en je eigen stad ervaren. Weten dat je ergens thuishoort.

Thuiskomen heeft iets bijzonders

Mijn schoonouders die tijdens onze vakantie op ons huis passen, begroeten ons hartelijk. De buren vragen hoe het is geweest en onze honden proberen van blijdschap het vakantiebruin van onze gezichten te likken. Thuiskomen heeft iets bijzonders en soms denk ik dat wij mensen vooral reizen om uiteindelijk weer thuis te komen.

De kerk is voor mij ook zo’n plaats van thuiskomen. Ja, ook ik stoor me soms aan wat de kerk is geworden en de oneindige herhaling van hetzelfde type kerkdiensten. Maar toch hoor ik in de kerk. Natuurlijk in de universele kerk van Jezus.

Maar eerst en vooral in die lokale, gezellige en ietwat rommelige gemeenschap van gelovigen in Woerden. Dat is mijn thuis. Daar ken ik en word ik gekend. Daar word ik gewaardeerd om wie ik ben en de mensen in die kerk hebben geleerd om zich liefdevol om mijn gebreken te vouwen. Net als ik dat doe bij die van hen.

In de kerkdienst gebeurt de verandering niet

Hoewel ons fraaie appartement aan het Iseomeer in Italië het mooiste uitzicht had van al onze vakanties ooit, waren we er nooit thuis. De overige bewoners van het gezellige complex waren vriendelijk, maar wij waren passenten en zij waren er thuis.

Zo kun je je misschien ook in de kerk voelen. Een vreemdeling, een voorbijganger die niet echt thuis is. In de kerk kunnen wij mensen leren om te veranderen en ons bij God en bij elkaar thuis te voelen.

In de kerkdienst gebeurt die verandering niet, want hier worden we hooguit geïnspireerd of gecorrigeerd. Maar de dienst is niet het echte leven. Feitelijk word je hier geen beter mens. Want dat kan alleen binnen een gemeenschap gebeuren. Real life is meeting! Echt leven ontstaat door ontmoeting.

Je wordt beïnvloed door de mensen waar je binnen een gemeenschap mee omgaat. Door samen te eten, te spelen, te praten, om raad te vragen en te geven. In levende lijve, face to face… In de gemeenschap waar je regelmatig bent, daar verander je en word je gevormd.

Omgaan met mensen die ik ingewikkeld vind

De kerk is voor mij een thuis in die zin dat ik daar mensen ontmoet die ik graag mag, maar ook mensen die me minder goed liggen. Toch heb ik beide groepen nodig om te veranderen. Moet ik leren om te gaan met mensen die ik zelf ingewikkeld vind en zullen anderen op hun beurt moeten leren omgaan met mijn onaangename, scherpe kantjes.

Het komende kerkelijk jaar neem ik me voor om meer oog te ontwikkelen voor mensen binnen èn buiten de gemeenschap van onze kerk in Woerden. Dat kunnen ook mensen zijn die gewoon wekelijks naar de kerk komen, maar er toch buiten staan.

Maar ook de eenzame en/of langdurig zieke mensen in Woerden en omgeving. Mensen die zich graag ergens thuis zouden willen voelen, maar bij wie dat niet gelukt is. Ik heb geen idee of me dat echt lukt, maar het wordt mijn focus voor dit seizoen.

Geen in beton gegoten standpunten, maar een gemeenschap

Wat de kerk van vandaag nodig heeft, is niet een betere of meer doordachte theologie. Of in beton gegoten standpunten rondom ingewikkelde maatschappelijke issues. De kerk zal weer een gemeenschap moeten worden waar het échte leven wordt geleefd. Compleet met chagrijn, moeilijke dagen, vreugdevolle dagen en zich aan elkaar schurende mensen. Want zonder schuren hoef je het houtwerk van je huis niet te schilderen. De verf zal snel afbladderen.

‘Als je alleen maar toeschouwer bent, raak je snel uitgekeken op de kerk’ – schreef iemand ooit. Ik geloof dat het waar is. Het zijn niet de dingen die we doen in de kerk die ons een gemeenschap van gelovigen maken, maar de mensen (en de Mens) mèt wie we die dingen doen.

Binnenkort kom ik weer thuis in ‘mijn’ kerk. Ik zie er naar uit!