Keep it simple, stupid

Keep it simple, stupid

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Keep it simple, stupid – PopUpGedachte maandag 18 september

KISS was de afkorting en simpelheid de opdracht, geen eindeloze versieringen met leuke gitaarrifjes en solo’s en uithalen in zang of wat dan ook voor spel. Tenzij noodzakelijk. Hij speelde gitaar inde band maar was designer en daar schijnt de uitdrukking vaker gebezigd te worden. Hou het simpel, keep it simple, in de muziek en in design moest je gewoon iets goeds maken in de basis en niet proberen om wat matig was op te kalefateren met leuke dingetjes erbij. Keep it Simple, stupid – afkorting KISS. En simpel is niet eenvoudig, versierinkjes zijn veel eenvoudiger dan iets goeds maken. Iets wat klopt, in de basis.

Jezus legt vandaag even uit hoe dat werkt met het gebod ‘U zult niet doodslaan’. Dat het geen zin heeft om dat te beperken tot het daadwerkelijk uitvoeren van een wederrechtelijke handeling – jawel – die tot de dood leidt van een ander. De ziel ervan is eenvoudiger, en daarmee eindeloos veel moeilijker. Hij legt uit dat diegene die denkt er te zijn als hij een ander niet van het leven berooft zich nog eens achter de oren moet krabben. Wie scheldt, haat, vernedert, maakt zich allemaal schuldig aan het zelfde. Sterker nog, staat er ‘waanneer je je offergave naar het altaar breng en je je daar herinnert dat je broeder of zuster je iets verwijt, laat je gave dan bij het altaar achter , ga je eerst met die ander verzoenen en kom daarna je offer brengen’

Ik vind dat een fantastische opdracht, allereerst omdat het religieuze totaal uit het verhevene wordt getrokken en weer met beide pootjes op de grond wordt neergezet. De offeraar wil iets moois doen, iets tussen diegene en God, een religieuze handeling los van het gewoel op aarde, maar van Nazareth brengt het weer terug tussen de mensen. Ga na of iemand je iets verwijt. Nou, ik ben bang dat ik nooit meer een religieuze handeling zou verrichten als dit eraan voorafgaat. Er zit nog een kleine beperking in: als je broeder of zuster je iets verwijt, je community, dat scheelt alweer iets. Maar het gaat er dus helemaal niet om dat jij iets gedaan hebt, dat het verwijt terecht is of wat dan ook. Maar eerst verzoenen, dan weer terug naar je duif, je reukoffer of wat dan ook.

Je kunt niet vroom je verbinden met de Maker en denken dat het goed is terwijl een ander je snuivend zit te zoeken omdat hij of zij vindt dat je iets zeer lelijks hebt gedaan. Dat is logisch en simpel. Los dat op, verzoen. Het ging er nooit om dat jij het lekker had met je god, dat het tussen jou en die god fijn voor elkaar was en jullie elkaar begrepen. Het idee was dat die God een andere wereld wilde en daarvoor mensen zocht. Dat je offer en je gebed of wat voor religieuze handeling dan ook een overgave is aan die God, aan de hoop – en dan moet wat je doet bij het altaar kloppen met wat je doet in je huis, op je werk. Het moet kloppen, zoals een goed liedje moet kloppen. Een onevenwichtig liedje met een prachtig slotakkoord blijft een onevenwichtig liedje, een huisstijl met vloeknde kleuren en onbegrijpelijke keuzes, maar een prachtig logo blijft een beroerde huisstijl.

Jezus van Nazareth is scherp in deze teksten. Niet alleen wie doodslaat, wordt veroordeeld, maar al diegene die Dwaas roept of Hufter. En als iemand iets tegen je heeft, leg je alles neer en ga je dat oplossen. Het klinkt als een nieuwe set regels, een heel fijnmazige, veeleisende wet waaraan je toch niet kunt voldoen. Scheldwoorden uitbannen, kruiperig proberen met niemand ruzie te maken, want oh jee, dan wordt God boos. Nonsens, volgens mij. Het gaat om liefde voor een goed liedje, voor een kloppend design, voor een mooi leven. Een leven met het KISS-principe. Het gaat hier niet om het zien te vermijden van het oordeel, maar het aanwakkeren van een verlangen. Een liedje is niet goed als je het volgens de regels hebt opgebouwd, er zijn veel meer dingen die een liedje een goed liedje maken. Zo wordt een leven niet kloppend als je niet-doodslaat, daar hoort veel meer bij.

In de muziek en in het leven begint het met verlangen en toewijding. Niemand maakt zomaar een goed liedje, niemand kan het goede leven berekenen. Maar verlangen, steeds opnieuw weer doen, luisteren naar anderen, nadoen, oefenen, het hoort allemaal bij de muziek en misschien ook wel bij het leven. Niet omdat niet-goede liedjes fout zijn ofzo, maar er is zoveel meer. Dat zie ik Jezus aanwakkeren, dat verlangen – naar een leven dat klopt, dat iets van het leven een beetje klopt, dat we in elk geval de mogelijkheid veronderstellen en ons geven aan het verlangen en niet tevreden zijn met versieringen zoals offers, gebeden, en religiositeit, maar dat allemaal wegkieperen om de basis te vinden – het goede leven – als een toegewijde muzikant die nog maar eens de opnames beluistert, zijn hoofd schudt en vereenvoudigt. Eenvoud is de uitdaging én de hoop. Opdat het klopt, dat het hart weer klopt.

2 Koningen 5:1-19a

1 Korintiërs 4:8-20

Matteüs 5:21-26